κ α λ ω σ η λ θ α τ ε

η προσωπική χωματερή σκέψεων ενός Έλληνα με αεικίνητα μάτια

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

23 Φεβρουαρίου - Μυτιλήνη


ΜΑΤ quiz: Πώς αντιμετωπίζεις μια διαδήλωση που αποτελείται απλώς από πολίτες με πανό, που δεν προκαλούν ζημιές, αλλά απλώς διαμαρτύρονται; Μα, με καπνογόνα και γκλομπ, φυσικά! Ξεχάσατε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα;

ΝΤΡΟΠΗ, ΝΤΡΟΠΗ, ΝΤΡΟΠΗ.

Από το δελτίο των Φοιτητικών Συλλόγων Μυτιλήνης:


Η σημερινή απεργία, βρήκε τους δρόμους πλημμυρισμένους από εργαζόμενους, άνεργους, φοιτητές σε όλη την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, στην Μυτιλήνη πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες πορείες των τελευταίων ετών. Ωστόσο η πορεία αντιμετωπίστηκε με μίσος από τις ορδές των δυνάμεων καταστολής. Μετατρέποντας το κέντρο της πόλης σε πεδίο μάχης, τραυμάτισαν σοβαρά έναν φοιτητή, ενώ μόνο από θαύμα δεν είχαμε ένα νέο Γρηγορόπουλο, αφού ο συγκεκριμένος φοιτητής διαπιστώθηκε ότι είχε κάταγμα στο κεφάλι. Αψηφώντας, την σωματική ακεραιότητα των διαδηλωτών επιτέθηκαν με μίσος σε οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά ενώ δεν δίστασαν να <<πνίξουν>> στα δακρυγόνα ολόκληρη την περιοχή, αγνοώντας μικρά παιδιά που βρισκόταν σε παιδικό σταθμό δίπλα στο Υπουργείο.

Από το δελτίο τύπου του Πανεπιστημίου Αιγαίου, που αναφέρεται και στο βίντεο:

Οι Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Αιγαίου καταδικάζουν την αναιτιολόγητη επιθετική συμπεριφορά της Αστυνομίας προς τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας του Ιδρύματος και όλα τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μπροστά από το κτίριο της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής στη Μυτιλήνη, σήμερα 23 Φεβρουαρίου 2011, κατά τη διάρκεια της ειρηνικής πορείας – διαμαρτυρίας μελών του διδακτικού, διοικητικού, τεχνικού προσωπικού και φοιτητών του Ιδρύματος.

Ζητάμε την άμεση διερεύνηση των συμβάντων και την απόδοση ευθυνών σε όσους παρέβησαν το καθήκον τους.



Περιμένετε να το σχολιάσω αυτό το συμβάν; Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

(Γαμιούνται τα) Grammy Awards 2011!

OK, τώρα είμαι 100% σίγουρος ότι τα Grammy επιλέγονται από μία οργάνωση σατανικών masterminds που σκοπό έχουν να καταστρέψουν την αξιοπρέπεια της σύγχρονης pop (πέρσι ήμουν 99.9%). Τι τα θέλουμε αυτά τα ηλίθια βραβεία; Δε σημαίνουν τίποτα, πλέον. Κάνει μπαμ ότι είναι στημένα. Τουλάχιστον, τα Academy Awards (aka Oscars) εξακολουθούν να έχουν ένα ενδιαφέρον. Τα Grammy είναι μια υποκρισία. Εδώ, νέοι, πολλά υποσχόμενοι καλλιτέχνες πραγματικά ΑΔΙΚΟΥΝΤΑΙ προς τέρψιν γεροντόσαυρων που "αδικήθηκαν" στο παρελθόν. Paul McCartney; Neil Young; Δεν τους φτάνουν τόσα βραβεία;

Ιδού κάποια "highlights" που με εκνεύρισαν ή μου έκαναν εντύπωση:

• Ο Eminem πήρε ΔΕΚΑ υποψηφιότητες και κέρδισε δύο. Δεν έχω ακούσει το Recovery, αλλά κρίνοντας από το περιεχόμενο, τις κακές κριτικές και το "Love the Way You Lie", βλέπω έναν καλλιτέχνη που έχασε την παλιά του σπιρτάδα και το βιτριολικό χιούμορ (βλ. "Guilty Conscience"). Άξιζε πραγματικά τόσ... ουφ, τέλος πάντων, ας τον αφήσουμε αυτόν.

• Οι Arcade Fire έσκισαν με το The Suburbs. Μπράβο τους. Έπαιξαν και δυο κομμάτια στην απονομή, ένα εκ των οποίων το εκπληκτικό "Month of May". Παιδιά, τέτοια "βραβεία" δεν είναι αρκετά για σας. Ελπίζω, τουλάχιστον, τώρα να σας μάθει περισσότερος κόσμος.

• Η Lady Gaga, φυσικά, σάρωσε τα βραβεία με το "Bad Romance". Καμία έκπληξη. Δεν είναι κακό κομμάτι το "Bad Romance", και με εκπλήσσει που έχασε το "Telephone" με τη Beyoncé (που ήταν υποψήφιο για Καλύτερη Ποπ Συνεργασία Με Φωνητικά). Αλλά, τόση διασημότητα, τόση φασαρία, τόσες εισπράξεις, είναι πραγματικά απαραίτητο κι ένα βραβείο Grammy;

• Οι Iron Maiden πήραν Grammy για το "El Dorado", τσακίζοντας τους Korn, Lamb of God, Slayer και Megadeth. Τα συμπεράσματα δικά σας. Οι Korn έπρεπε να το πάρουν, ώστε να τσατιστούν οι απανταχού μεταλλάδες για άλλη μια φορά! Πού τέτοια τύχη...

• Οι Goldfrapp πήραν δύο υποψηφιότητες. Και τον πούλο. Ντροπή. Το Head First ήταν υπέροχο.

• O Steven Wilson είναι για άλλη μια φορά ο πιο "surround" γκαντέμης. Την τελευταία φορά που ήταν υποψήφιος για Καλύτερο Surround Άλμπουμ, το 2008 (για το Fear of a Blank Planet, που κυκλοφόρησε το 2007), έχασε από το Love, ένα surround/soundtrack/mashup/remix άλμπουμ (πώς τα καταφέρνουν;!) με κομμάτια των Beatles για το Cirque de Soleil, που κυκλοφόρησε το 2006. ΝΤΡΟΠΗ. Φέτος, ο Steven έγραψε στο porcupinetree.com, "Φέτος είμαστε και πάλι υποψήφιοι για Surround Album Grammy για το The Incident, και αυτή τη φορά δεν είμαστε ενάντια στους Beatles!". Έχασε, όμως, και πάλι.

• Και το Καλύτερο Βίντεο Κλιπ Μεγάλου Μήκους πάει στους... Doors;! Μα... το When You're Strange είναι ντοκυμαντέρ! Έι, μισό λεπτό! Όλα τα φιλμ που ήταν υποψήφια γι' αυτή την κατηγορία ήταν ντοκυμαντέρ! Και γιατί οι Doors; Δεν ξέρω, μπορεί να είναι καλό το φιλμ, αλλά τι νόημα έχει να βραβεύουμε "νεκρούς" καλλιτέχνες; Ξέρω, ξέρω τι θα μου πείτε, "οι Doors είναι αθάνατοι και αξίζουν όλη τη δόξα και..." ΟΧΙ. Οι Doors είναι νεκροί. ΝΕΚΡΟΙ. Χωνέψτε το, γαμώ την τρέλα μου.

Το καλό που σας θέλω, Oscars, να μην με απογοητεύσετε έτσι. Α, μα πια...

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΩΝ RADIOHEAD!!!!!!!


http://www.thekingoflimbs.com/

ΕΡΧΕΤΑΙ, ΕΡΧΕΤΑΙ, ΕΡΧΕΤΑΙ!!!!!!!!!!111!!!1!!!

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!!!!!!!!111111!!!!11!!!!!!!!!!11111!

THOM YORKE ΟΛΕΕΕΕΕ!
COLIN KAI JONNY GREENWOOD OΛΕΕΕΕ!
Αυτός ο φαλακρός που παίζει ντρ PHIL SELWAY ΟΛΕΕΕΕΕ!
ED O'BRIEN ΟΛΕΕΕΕΕ!

 ΘΑ ΤΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ, ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!

Α, και ευτυχισμένο Άγιο Βαλεντίνο σε όλους. Πάρτε μερικές καρδούλες από την αγορά της Μυτιλήνης:



Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Μισώ την κόλλα στιγμής.

Αποφάσισα να κολλήσω ένα σπασμένο μέρος μιας σκούπας Swiffer που έχω με κόλλα στιγμής. Το μέρος ήταν εκείνο το δαχτυλίδι που έχει στην κορφή της η σκούπα για να την κρεμάς σε κάποιο κρεμαστάρι.

Και...

Δεν. Μπορούσα. Να. Ανοίξω. Το. Σωληνάριο.


Να πάτε στο διάολο, εσύ κι οι δημιουργοί σου.

Υποθέτω πως, την τελευταία φορά που τη χρησιμοποίησα (πρέπει να πέρασε πάνω από ένας χρόνος από τότε), πρέπει να είχα ζουλήξει λίγο το σωληνάριο με κλειστό το καπάκι, και λίγη από την κόλλα πρέπει να βρισκόταν γύρω από το στόμιο. Επομένως, η κόλλα σκλήρυνε γύρω από το καπάκι, ενώνοντάς το με το σωληνάριο.

Μετά από πολύ κόπο, κατάφερα να το ανοίξω. Έπρεπε να ξύσω την κόλλα που κρατούσε το καπάκι με ένα κοπίδι. Μετά, άρχισα να γράφω αυτό το post για να γράψω το κατόρθωμά μου, ώσπου τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα.

Κολλάω το τμήμα του χερουλιού της σκούπας, λοιπόν, και δεν στέκεται με τίποτα. Έπρεπε να μείνω στην ίδια θέση, πιέζοντας το τμήμα με την κόλλα από κάτω του. Και μου έπεσε κιόλας μια φορά κι έπρεπε να βάλω κι άλλη κόλλα. Το σωληνάριο "έφτυνε" που και οπου λίγη κόλλα και στο τραπέζι μου, και μέχρι στιγμής δεν κατάφερα να την καθαρίσω τελείως. Τα δάχτυλά μου γέμισαν με κόλλα και φοβόμουν μήπως γινόντουσαν ένα με την σκούπα. Αναγκάστηκα να βάλω το "The Dark Eternal Night" των Dream Theater, ένα δεκάλεπτο κομμάτι, να παίζει τη στιγμή που κρατούσα το σπασμένο μέρος και περίμενα την κόλλα να στεγνώσει. Ξέρετε, η μουσική λειτουργεί σα μηχανή του χρόνου για μένα. Όταν ακούω ένα κομμάτι (ειδικά ένα που διαρκεί δέκα λεπτά και πάνω), νιώθω σαν κάποιος να πατάει το fast-forward στη ζωή μου - αν, δε, είναι ένα που είχα ξανακούσει πολύ καιρό πριν, μου δίνει πολλά νοσταλγικά rewinds. Αλλά αυτή τη στιγμή χρειαζόμουν οπωσδήποτε ένα fast-forward!

Τελικά, τα κατάφερα. Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό σ' αυτή την σκούπα. Αν ξαναγίνει, είτε θα βάλω σελοτέιπ, είτε απλώς δεν θα την κρεμάω. Έφαγα πολύ ώρα με το αντισηπτικό gel για να καθαρίσω τα δάχτυλά μου.

Υπ' όψιν: η φωτογραφία παραπάνω τραβήχτηκε αφού τελείωσε η όλη υπόθεση.

Neil Gaiman περί πειρατείας



Δεν έχω να προσθέσω τίποτε παραπάνω, ο Neil τα είπε όλα. Εύχομαι, απλώς, αυτό το βίντεο να το δουν όλοι όσοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι η πειρατεία βλάπτει τους καλλιτέχνες.

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Αφισανάλυση: Justin Bieber - Never Say Never


Το ντοκυμαντέρ για τη ζωή του νέου ποπ σταρ των Η.Π.Α. (έστω κι αν είναι Καναδός) κάνει πρεμιέρα αύριο και, φυσικά, θα βγάλει εκατομμύρια από τα αμέτρητα κοριτσάκια που θα τραβήξουν τους μπαμπάδες τους να πληρώσουν ένα φουσκωμένο ποσό για εισιτήριο προβολής 3-D. Και μάλιστα με μωβ γυαλιά 3-D, μιας και είναι το αγαπημένο του χρώμα.


Ο Bieber με το σκηνοθέτη του Never Say Never, Jon Chu.
Στιλάτα πράματα.

Το ντοκυμαντέρ, αυτό, λοιπόν, διά χειρός Jon Chu, ενός σκηνοθέτη γνωστού για τα φαντασμαγορικά κινηματογραφικά αριστουργήματα Step Up 2, Step Up 3-D και το επερχόμενο Step Up 4 (σταθερή αξία ο άνθρωπος!), υπόσχεται πως θα είναι κάτι παραπάνω από ένα φαντασμαγορικό κινηματογραφικό αριστούργημα. Υπόσχεται πως θα μας περάσει ένα μήνυμα που όμοιό του δεν έχουμε ξανακούσει ποτέ μας, ακόμη κι ύστερα από τις τόσες αμερικάνικες ταινίες / σειρές / εκπομπές που έχουμε φάει στη μάπα επί δεκαετίες: να πιστεύεις στον εαυτό σου, να μην τα παρατάς, να κοιτάς ψηλά και να έχεις μεγάλα όνειρα.

Υπόσχεται, επίσης, πως θα θέσει νέα στάνταρ σε οποιαδήποτε κατηγορία, θα γίνει σημείο αναφοράς για μελλοντικά ντοκυμαντέρ, θα ανατινάξει τα μυαλά οποιουδήποτε θεατή, θα αλλάξει τις ζωές μας, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, σκεφτόμαστε, τρώμε και σκαλίζουμε τη μύτη μας.

Τι θα καταφέρει, όμως, στ' αλήθεια;

Ρίξτε μια ματιά σ' αυτή την αφίσα:



Χωρισμένη στα δύο, με τον Bieber στο κέντρο, με το μαλλί του να μοιάζει λες και χτενίζεται με κινητήρες αεροπλάνου και φορώντας τα πιο badass ρούχα που μπορούσαν να ράψουν δεκατριάχρονα αγοράκια σε ένα σκλαβοπάζαρο στην Κεντρική Αφρική για χάρη του. Αλλά αυτό που θέλω ν' αναλύσω δεν είναι ο Μπίμπερ(ό). Είναι το φόντο.

Στ' αριστερά, το παρελθόν του Μπίμπερου: Το Stratford του Καναδά. Γεμάτο χιόνι, κάτι πραγματικά χαρακτηριστικό της χώρας. Τα χρώματα είναι ασπρόμαυρα. Πολλές φορές συνδέουμε το ασπρόμαυρο με το παρελθόν, κάτι που προέρχεται πιθανότατα από τις φωτογραφίες που έβγαζαν οι παλιές εκείνες μηχανές που πλέον κάνουν παρέα στα σκονισμένα λουλουδάτα τραπεζομάντηλα στο πατάρι του παλαιοπωλείου. Το χρησιμοποιούν, επίσης, στα φλας-μπακ στις ταινίες.

Τι άλλο, όμως, προσπαθεί να πει αυτό το ασπρόμαυρο;

Στα δεξιά, βλέπουμε μια μεγαλούπολη. Πλούτος. Πολυκοσμία (σε αντίθεση με τον πληθυσμό 32.000 ατόμων που έχει το Stratford, όπως μας πληροφορεί η ταμπέλα στα αριστερά). Ουρανοξύστες. Απέραντοι δρόμοι. Και, το πιο προφανές, ζωντανά χρώματα.

Πάμε πίσω στο Stratford.

Μαυρίλα. Ασπρίλα. Γκριζίλα. Μουντάδα. Ερημιά. Συννεφιά. Μοναξιά. Κατάθλιψη. Σίγουρα όχι το πιο ελκυστικό (Glamorous! Fabulous!) μέρος για έναν σούπερ-σταρ. Εφόσον το αριστερό μέρος της αφίσας είναι το παρελθόν, συμπεραίνουμε ότι ο Bieber ξεκίνησε από το Stratford, ακόμη κι αν δεν ξέρουμε ότι γεννήθηκε εκεί. Η αφίσα μας πληροφορεί ότι τα πρώτα του βήματα έγιναν σε ένα χιονισμένο μέρος με 32.000 κατοίκους και μικρά σπιτάκια. Αχ, το καημένοοοοο!

Τώρα, όμως, είναι σταρ, baby! Έχει πράγματα που θα ζήλευε οποιοσδήποτε στην ηλικία του (ή και οποιασδήποτε άλλης ηλικίας): βγάζει λεφτά με το παραμικρό. Ζει τη ζωή του σούπερ-σταρ, με όλη τη χλιδή, όλη τη δόξα (χα!), όλους τους φανατικούς, όλη την κούραση του να τρέχεις από μέρος σε μέρος και να δίνεις αυτόγραφα σε κοριτσάκια και να είσαι χαμογελαστός 24/7 ώστε να φανεί πόσο υπέροχο είναι να βρίσκεται κάποιος στη θέση σου, όλους τους παπαράτσι-λαγωνικά, που είναι ικανοί να δημιουργήσουν ακόμη και το παραμικρό σου φτάρνισμα σε πρωτοσέλιδο στον Kίτρινο Tύπο. Ή τα "κίτρινα" websites, που πλέον τροφοδοτούνται από το πανίσχυρο Web 2.0, στο οποίο εσύ γίνεσαι ο παπαράτσι του εαυτού σου (και το οποίο έκανε τον Bieber σταρ).

Βλέπω μια αφίσα που παρουσιάζει το δεξιά μέρος της ως ένα όνειρο, την κορφή του κόσμου, αυτό που λίγοι καταφέρνουν να φτάσουν, και το αριστερά μέρος ως κάτι φτωχό, που θα απομάκρυνε οποιοδήποτε σνομπ που έχει μάθει να ζει στην ακριβοπληρωμένη καλοπέραση. Κάτι σχεδόν... τριτοκοσμικό. Καλά τα έλεγαν οι Monty Python στο The Meaning of Life, όπου το Yorkshire της Αγγλίας παρουσιαζόταν ως "ο Τρίτος Κόσμος". Αποκλείεται να γίνεις σταρ στο Stratford. Είναι μια "σκέτη" πόλη. Για να γίνεις ΜΕΓΑΛΟΣ, πρέπει να πας εκεί που είναι οι ΜΕΓΑΛΟΙ. Στον Πρώτο Κόσμο, όπου θα είσαι... και ο πρώτος.

Για να δούμε το σλόγκαν της αφίσας:

"Find out what's possible if you never give up."

Μην τα παρατάς, μας λέει. Μην αφήσεις ένα μέρος όπως το Stratford, με τη μπίχλα του και τη μιζέρια του, να σε κατατροπώσει. Αν πιστέψεις στον εαυτό σου και δουλέψεις σκληρά, θα γίνεις ΜΕΓΑΛΟΣ. Θα παρατήσεις τη βρώμα του παρελθόντος για να πλένεσαι με επίχρυσους νιπτήρες στη βίλα σου στο Los Angeles.

Είναι, όμως, έτσι;

Κι αν συμβαίνει το αντίστροφο; Σίγουρα, δεν είμαι από τους τύπους που λένε ότι η αγαπημένη μου death metal μπάντα γράφτηκε σε πανίσχυρη δισκογραφική εταιρεία και "ξεπουλήθηκε". Καλό το underground, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσεις και τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Αλλά πρέπει πάντα να παρουσιάζουμε το παρελθόν ως κάτι τόσο βρωμερό, ώστε να ωχριά μπροστά στην αστραφτερή λιακάδα του LA; Γιατί, απ' όσο ξέρω, το Stratford δεν είναι και καμιά Λατινική Αμερική. Δεν είναι παραγκούπολη. Κι ο Bieber δεν μεγάλωσε σε κάνα σκλαβοπάζαρο, δεν έχει γνωρίσει την πραγματική φτώχεια. Φυσικά, εάν διαβάζεις αυτό το blog, ούτε εσύ έχεις γνωρίσει την πραγματική φτώχεια, την εξαθλίωση, τη φρίκη, την αγωνία. Σίγουρα, η οικογένεια του Bieber δεν πρέπει να ήταν εκατομμυριούχοι, ειδάλλως η μάνα του δεν θα έστελνε τα βιντεάκια του μικρού από το YouTube σε διαγωνισμούς ταλέντων, για να δει ο κόσμος πόσο ταλαντούχος είναι ο γιόκας της. Ήθελε να υπερηφανευτεί για το γιο της, όπως κάθε γονέας που τρέχει τα παιδιά του σε σχολές χορού και τραγουδιού για να δείξουν ωραία εικόνα στον κόσμο.

Πολλές φορές ακούω το "ποιος είναι αυτός ο καλλιτέχνης; Ούτε η μάνα του δεν τον ξέρει." Αν δεν είσαι ΓΝΩΣΤΟΣ, δεν θεωρείσαι ΚΑΛΟΣ. Αυτό που ξέρει ο κοσμάκης, αυτό εμπιστεύεται. Επομένως, για να γευτεί την επιτυχία ο Bieber, έπρεπε να γίνει γνωστός - γι' αυτό, άλλωστε, υπάρχουν κι οι διαγωνισμοί ταλέντου. Έπρεπε να είναι ένα αγοράκι με μια μπεμπεδίστικη φάτσα, ώστε να χτυπήσει στο τμήμα του κοινού που ευαισθητοποιείται όποτε βλέπει όμορφες παιδικές φατσούλες. Άχουτοοοο, το παιδάκιιιιι! Τι γλυκούλιιιιιι! Και, φυσικά, ο χαμηλός αυτός κοινός παρονομαστής (που μεταφράζεται σε πολύ υψηλά κέρδη, ο κερατάς) βρίσκεται στην ασπρομαυρίλα που βλέπουμε στην αφίσα.

Ζούμε σε έναν κόσμο ασπρόμαυρο και θα δούμε τα αληθινά χρώματα μόνο εάν γίνουμε σούπερ-σταρ. Εάν δεν τα καταφέρουμε και καταλήξουμε να μαγειρεύουμε σουβλάκια μέχρι να γίνουμε συνταξιούχοι, η χαμογελαστή εικόνα του Bieber εξυπηρετεί έναν και μόνο σκοπό: να μας πει, νια νια, νια νια, νιααααα! Κατάφερα τα πάντα! Δούλεψα σκληρά, πίστεψα στον εαυτό μου, δεν τα παράτησα, και τώρα είμαι στην κορφή του κόσμου, και είμαι ΜΕΓΑΛΟΣ. Κι εσύ είσαι ένα σκουπίδι, εκτός κι αν μου μοιάσεις.

Είμαστε σκουπίδια, επειδή δεν θέλουμε τη "φτωχή" τιμιότητά μας και αναζητούμε τη χλιδή. Γι' αυτό οι μεταλλάδες γκαρίζουν όταν η αγαπημένη τους underground μπάντα έγινε overground, επειδή δήθεν έχασε την τιμιότητά της και πλέον θα γίνει πλούσια και χλιδάτη, και οι "φτωχοί πλην τίμιοι" ακροατές της δεν θα μπορούν να "δεθούν" μαζί της.

Αυτή η αφίσα είναι φτιαγμένη ώστε να κάνει οποιονδήποτε να νιώσει σα σκουπίδι. Αυτό ευελπιστεί κι η ταινία. Όχι να σε κάνει να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Εάν είσαι εύκολο θύμα, θα την πατήσεις. Όπως -τι έκπληξη!- το target group της ταινίας, τα κοριτσάκια που θέλουν να τα φτιάξουν μαζί του. Όταν τους δείξεις πως ένα παιδάκι της ηλικίας τους γίνεται σταρ, τα κοριτσάκια δεν θέλουν πια τη ζωή τους. Όσα βλέπουν γύρω τους χάνουν το χρώμα τους, γίνονται ένα ασπρόμαυρο, μουντό, παγωμένο Stratford, που σε κάνει να θες να βρεις τα ζωντανά χρώματα της πολυτέλειας μιας μεγαλούπολης.

Τώρα, ας κοιτάξουμε ένα συγκεκριμένο σημείο της αφίσας:

"Produced by Justin Bieber". Γιατί δεν φτάνει να τον δείξεις ως έναν σταρ, τραγουδιστή, πρωταγωνιστή, φαινόμενο, ταλέντο. Πρέπει κάπως να δείξεις κι ότι τα κατάφερε μόνος του, ώστε να μην φαίνονται αυτοί που πραγματι τον πλασάρουν ως "ταλέντο". Γι' αυτό άλλωστε στο ντοκυμαντέρ, όπως είδα κι από το trailer, ο Bieber παρουσιάζεται να λαμβάνει μέρος σε κάθε στάδιο της παραγωγής.
Κοίτα με, δείχνω θαυμάσιος σε 3-D! Δες πώς παίζω κιθάρα!
Εάν όλ' αυτά δημιουργούνται με σκοπό να μισήσουμε τη ζωή μας, γιατί, άραγε, δίνουμε τόσα χρήματα στις εταιρείες που τα παράγουν; Γιατί δεν είμαστε ικανοποιημένοι με όσα έχουμε;

Γιατί δε θα γίνουμε ποτέ. Είναι στο αίμα μας. Τους αφήσαμε να μας πουλήσουν αυτό τον ψεύτικο κόσμο, επειδή η επάρκεια είναι κι αυτή ψεύτικη. Ποιος δεν θα ήθελε να τα έχει όλα; Κι όμως, κανένας δεν τα έχει. Ειδικά ο Bieber.

Είμαι σίγουρος ότι, βαθιά μέσα του, θα νιώθει πως κάτι λείπει στη ζωή του. Ένα κενό που δεν μπορεί να εξηγήσει το στραβωμένο από τα χιλιάδες φλας μυαλό του. Κι όμως, αργά ή γρήγορα, θα καταλάβει πως ό,τι ανθρώπινο είχε, πλέον έχει σβηστεί. Πλέον είναι ένα ιδανικό, ένα άφταστο όνειρο που οι καλοντυμένοι ατζέντηδες γυαλίζουν με τη φήμη, τα πλήθη, τα κουτσομπολιά, τα στάδια, το Photoshop, και τα 3-D γυαλιά με το αγαπημένο του χρώμα.

Κατά βάθος, όλοι ζηλεύουμε τον Bieber. Θέλουμε να ζήσουμε το μαρτύριο που βιώνει, γιατί πιστεύουμε πως έτσι θα μας δείξουν κατανόηση. Έτσι, παρακολουθούμε το ντοκυμαντέρ του. Με το να πληρώνουμε τα εισιτήρια, πληρώνουμε τους εαυτούς μας. Υποβάλλουμε τον εαυτό μας στο μαρτύριο που παρουσιάζεται στην οθόνη, γιατί, αν δεν μπορούμε να ψυχορραγήσουμε, ας δούμε κάποιον άλλο να ψυχορραγεί. Δείτε πόσα εκατομμύρια εισέπραξαν οι ταινίες Saw.

Δεν με εκπλήσσει που το Saw απέκτησε έξι sequel, ούτε το ότι ο Justin Bieber απέκτησε ταινία. Είναι και τα δύο ντοκυμαντέρ της εποχής μας, που καταγράφουν το, ότι, τελικά, δεν υπάρχουν χρώματα πουθενά στον κόσμο. Ούτε στα Stratford μας, ούτε στην California τους. Είμαστε όλοι σε μια σκοτεινή γκριζάδα και αναζητούμε το πολύχρωμο τίποτα, ως voyeurs του ανθρώπινου πόνου.

Ας χαμογελάσουμε, λοιπόν, όπως ο Bieber, για ν' αφήσουμε το ουράνιο τόξο της επιτήδευσης να μας λούσει με την απαστράπτουσα γοητεία του.

Σε 3-D.