Έι, παιδιά, σας παρουσιάζω το www.Moviebuster.gr, όπου δημοσιεύουμε νέα, ειδήσεις και αφιερώματα σχετικά με τον κινηματογράφο. Αν θέλετε να συμμετάσχετε στη συντακτική μας ομάδα, στείλτε μας ένα μήνυμα στη στήλη "Επικοινωνία". Ευχαριστούμε!
Τρίτη 14 Μαΐου 2013
Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013
Dreaming Tech Talk - περί heavy metal παραγωγών
Ακούω το Dreaming Neon Black των Nevermore.
Πέρα από την ίδια τη μουσική, που παραμένει αξεπέραστη, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η παραγωγή του. Βεβαίως, μιας και μιλάμε για δίσκο του 1999, τα επίπεδα παραγωγής του ακούγονται ξεπερασμένα πλέον. Κι όμως, ο παραγωγός Neil Kernon είχε προνοήσει να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία HDCD, που προσθέτει 4 bits πληροφορίας στα 16 του Redbook standard, επιτρέποντας στον ήχο ν' αποκτήσει headroom των 20-bit με ελαφρώς μεγαλύτερο δυναμικό εύρος.
Ρίχνω μια ματιά στα waveforms και παρατηρώ πως δεν υπάρχει ΙΧΝΟΣ υπερβολικής συμπίεσης ή clpping. Ο ήχος ποτέ δε χτυπάει την κορφή των 0db. Το κατά πόσο η HDCD κωδικοποίηση συμβάλλει σ' αυτό δεν το γνωρίζω, καθώς υποθέτω πως οποιοσδήποτε παραγωγός θα μπορούσε να παράγει κάτι εφάμιλλο με το στάνταρ 16-bit/44kHz πρότυπο, αλλά δεν παύει να με εκπλήσσει το πόσο ο Kernon, με τον εξοπλισμό που διέθετε το 1999, κατάφερε να παράγει κάτι τόσο συγκρατημένο, που επιτρέπει στα μουσικά όργανα και τη βροντερή φωνή του Warrel Dane ν' "αναπνεύσουν" στις κυματομορφές.
Αν ακούσεις σημερινές metal ή metalcore παραγωγές, σ' εντυπωσιάζει μεν η προσοχή που δίνεται σε κάθε λεπτομέρεια (από τον σχεδόν τριδιάστατο stereo διαχωρισμό των κυμβάλων μέχρι τα πολλαπλά tracking στις κιθάρες), αλλά ο loudness war μετατρέπει τις κυματομορφές σε "λουκάνικα". Πήχτρα, σας λέω. Άκουγα τον τελευταίο δίσκο των As I Lay Dying και, παρ' όλο που τα παλικάρια τα πήγαιναν καλά και η ηχογράφηση ήταν άριστη, η μείξη ήταν απίστευτα άσχημη, σα να προοριζόταν για τα χειρότερα ραδιόφωνα, τη χαμηλότερη ποιότητα βίντεο στο YouTube, τα πιο μικροσκοπικά ακουστικά του iPod.
Πλέον, την τεχνολογία HDCD τη χρησιμοποιούν ελάχιστοι, κυρίως σνομπ audiophiles που φρίττουν ακόμη και με το Redbook, όπως ο Neil Young. Τελευταία φορά που την είδα σε κυκλοφορία metal δίσκου από major δισκογραφική ήταν στο Catch Thirty-Three των Meshuggah. Αν και δεν τη θεωρώ δα και τόσο απαραίτητη, πιστεύω πως θα έπρεπε οι σύγχρονοι metal παραγωγοί να πάρουν μια ιδέα από το Dreaming Neon Black για να θυμηθούν πως μπορούμε ακόμη να δημιουργήσουμε metal που να είναι μεν αρκετά δυνατό ώστε να μην ακούγεται παλιομοδίτικο, αλλά και αρκετά προσεγμένο ώστε να μην μας κουράζει με υπερβολικά στριμωγμένες κυματομορφές.
Ακούτε, Metallica;
Πέρα από την ίδια τη μουσική, που παραμένει αξεπέραστη, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η παραγωγή του. Βεβαίως, μιας και μιλάμε για δίσκο του 1999, τα επίπεδα παραγωγής του ακούγονται ξεπερασμένα πλέον. Κι όμως, ο παραγωγός Neil Kernon είχε προνοήσει να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία HDCD, που προσθέτει 4 bits πληροφορίας στα 16 του Redbook standard, επιτρέποντας στον ήχο ν' αποκτήσει headroom των 20-bit με ελαφρώς μεγαλύτερο δυναμικό εύρος.
Ρίχνω μια ματιά στα waveforms και παρατηρώ πως δεν υπάρχει ΙΧΝΟΣ υπερβολικής συμπίεσης ή clpping. Ο ήχος ποτέ δε χτυπάει την κορφή των 0db. Το κατά πόσο η HDCD κωδικοποίηση συμβάλλει σ' αυτό δεν το γνωρίζω, καθώς υποθέτω πως οποιοσδήποτε παραγωγός θα μπορούσε να παράγει κάτι εφάμιλλο με το στάνταρ 16-bit/44kHz πρότυπο, αλλά δεν παύει να με εκπλήσσει το πόσο ο Kernon, με τον εξοπλισμό που διέθετε το 1999, κατάφερε να παράγει κάτι τόσο συγκρατημένο, που επιτρέπει στα μουσικά όργανα και τη βροντερή φωνή του Warrel Dane ν' "αναπνεύσουν" στις κυματομορφές.
Αν ακούσεις σημερινές metal ή metalcore παραγωγές, σ' εντυπωσιάζει μεν η προσοχή που δίνεται σε κάθε λεπτομέρεια (από τον σχεδόν τριδιάστατο stereo διαχωρισμό των κυμβάλων μέχρι τα πολλαπλά tracking στις κιθάρες), αλλά ο loudness war μετατρέπει τις κυματομορφές σε "λουκάνικα". Πήχτρα, σας λέω. Άκουγα τον τελευταίο δίσκο των As I Lay Dying και, παρ' όλο που τα παλικάρια τα πήγαιναν καλά και η ηχογράφηση ήταν άριστη, η μείξη ήταν απίστευτα άσχημη, σα να προοριζόταν για τα χειρότερα ραδιόφωνα, τη χαμηλότερη ποιότητα βίντεο στο YouTube, τα πιο μικροσκοπικά ακουστικά του iPod.
Πλέον, την τεχνολογία HDCD τη χρησιμοποιούν ελάχιστοι, κυρίως σνομπ audiophiles που φρίττουν ακόμη και με το Redbook, όπως ο Neil Young. Τελευταία φορά που την είδα σε κυκλοφορία metal δίσκου από major δισκογραφική ήταν στο Catch Thirty-Three των Meshuggah. Αν και δεν τη θεωρώ δα και τόσο απαραίτητη, πιστεύω πως θα έπρεπε οι σύγχρονοι metal παραγωγοί να πάρουν μια ιδέα από το Dreaming Neon Black για να θυμηθούν πως μπορούμε ακόμη να δημιουργήσουμε metal που να είναι μεν αρκετά δυνατό ώστε να μην ακούγεται παλιομοδίτικο, αλλά και αρκετά προσεγμένο ώστε να μην μας κουράζει με υπερβολικά στριμωγμένες κυματομορφές.
Ακούτε, Metallica;
Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012
Το χαμόγελο και πώς να το αποκτήσετε
Στο ιδιοφυέστατο blog της, Hyperbole and a Half, η Allie Brosh, πλέον διάσημη από το meme "Do all the things!" περιγράφει ιστορίες από τη ζωή της. Η πιο πρόσφατη, ονόματι Adventures in Depression, περιγράφει μια περίοδο της ζωής της όπου ένιωθε άσχημα χωρίς κανένα λόγο. Δε θα σας πω τι έγινε στη συνέχεια, διαβάστε το. Θα εκπλαγείτε.
Σήμερα, λοιπόν, που λέτε, είχαν μαζευτεί πολλά στο κεφάλι μου από τις προηγούμενες μέρες. Εξεταστική, μικρές παρεξηγήσεις, χρονικές πιέσεις, απότομες αλλαγές καιρού, ανώμαλη διάθεση, δύο ποντίκια που μπήκαν σπίτι μου και μου έβγαλαν την ψυχή (το ένα αναγκάστηκα να του βγάλω εγώ την ψυχή, σνιφ. Ξέρω, είμαι καθίκι), όλα αυτά έγιναν ένα συννεφάκι που με ακολουθούσε όπου πήγαινα.
Σιγά-σιγά, όλα σκοτείνιαζαν. Το έχω ξαναπάθει πολλές φορές στο παρελθόν: όλα τα συστήματα του εγκεφάλου μου να σβήνουν και να πέφτω σε μία κατάσταση όπου το μυαλό μου ταράζεται, εμφανίζονται απαίσιες αναμνήσεις και πλασματικές στιγμές και καταλήγω να σβήνω όλα τα φώτα και να ξαπλώνω στο κρεβάτι. Ευτυχώς, πλέον δε μου συμβαίνει τόσο συχνά όσο παλιότερα, αλλά και πάλι, είναι δύσκολο να συνέλθω. Είναι ανθρώπινο, το ξέρω, συμβαίνει σε όλους. Γι' αυτό και δημοσίευσα την ιστορία της Allie πιο πάνω.
Στη σημερινή μου "πτώση", λοιπόν, είχα φτάσει στο σημείο να ταράζομαι ακόμη και με το μάθημα που δίνω αύριο στην εξεταστική. Γιατί μία από τις ασκήσεις, μια απ' αυτές που εξαιτίας τους κόβομαι στο μάθημα εδώ και τέσσερα χρόνια, δεν έβγαζε νόημα. Και περισσότερο με τάραζε το ότι παλιά ψιλοήξερα πώς να τη λύνω. Κι αυτό το "ψιλό" το ξεχνούσα συνεχώς.
Σήμερα το πρωί είδα ότι το ΑΤΜ σε μια τράπεζα ήταν υπό κατασκευή και είχαν βάλει μια πλαστική "γλώσσα" στην υποδοχή κάρτας ώστε να μην τη βάλεις και τη "φάει" το μηχάνημα. Έτσι, λοιπόν, το μυαλό μου είχε μια τέτοια "γλώσσα", η οποία δεν άφηνε την πιστωτική κάρτα του κόσμου γύρω μου (οικογένεια, φίλοι, μαθήματα κ.λπ.) να μπει στο σύστημά μου. Για λίγη ώρα δε μιλούσα σε κανέναν, είχα κλείσει όλα τα φώτα και βούλιαξα. Αλλά μετά άναψα το πορτατίφ, για να μην τα χάσω. Το έχω πάθει στο παρελθόν. Αυτή η πιστωτική κάρτα βοηθάει στις συναλλαγές που απαιτεί ο κόσμος: αυτές της λογικής. Χωρίς αυτήν, βυθίζεσαι στην παράνοια. Όλοι σε ρωτάνε "γιατί είσαι έτσι" και σε υποχρεώνουν να χαμογελάς, ενώ εσύ δε μπορείς να τους εξηγήσεις τι τρέχει γιατί δε σου δίνουν καμία δικαιολογία.
Ενώ παιδευόμουν με τις σημειώσεις του μαθήματος, ξαφνικά, κάτι έγινε. Θυμήθηκα πώς λύνεται μία από τις ασκήσεις. Αυτό το τόσο δα συμβάν με γέμισε με ελπίδα. Η "γλώσσα" έφυγε και ένιωσα παράξενα ωραία. Είχα καιρό να "ανέβω" τόσο συναισθηματικά. Έτσι, έκανα ωραίες συζητήσεις με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο και με φίλους στο ίντερνετ.
Οπότε, τι θέλω να πω με όλ' αυτά; Πώς αποκτάς το χαμόγελο σε στιγμές απελπισίας; Ακούς τους άλλους που σε κράζουν και σου λένε να χαμογελάς πάντα; Ε, λοιπόν, αυτό δε λειτούργησε για μένα. Οπότε, αυτό που έκανα ήταν απλώς να αφήσω το όποιο σκοτάδι στο μυαλό μου να περάσει. Αν το αφήσεις, αν απομονωθείς, αν σκεφτείς μόνο μαύρα, αν ανησυχήσεις για τα πιο τρελά, αδύνατα και παρανοϊκά πράγματα, άσ'τα να σε τρελάνουν. Αργά ή γρήγορα, θα σου έρθει η ανάγκη να βάλεις τα πράγματα στη σειρά και να βρεις τη λογική σου. Θα νιώσεις πολύ ισχυρότερος όταν ξαναβγείς από την εσωτερική σου άβυσσο και επιπλεύσεις στην επιφάνεια. Θα ανασάνεις όπως ποτέ άλλοτε.
Γι' αυτό, όταν ακούς πολλά "μη χαλιέσαι" και "μην αγχώνεσαι", κράτα μικρό θυμό προς τα λάθη σου. Έτσι, θα μάθεις απ' αυτά.
Σήμερα, λοιπόν, που λέτε, είχαν μαζευτεί πολλά στο κεφάλι μου από τις προηγούμενες μέρες. Εξεταστική, μικρές παρεξηγήσεις, χρονικές πιέσεις, απότομες αλλαγές καιρού, ανώμαλη διάθεση, δύο ποντίκια που μπήκαν σπίτι μου και μου έβγαλαν την ψυχή (το ένα αναγκάστηκα να του βγάλω εγώ την ψυχή, σνιφ. Ξέρω, είμαι καθίκι), όλα αυτά έγιναν ένα συννεφάκι που με ακολουθούσε όπου πήγαινα.
Σιγά-σιγά, όλα σκοτείνιαζαν. Το έχω ξαναπάθει πολλές φορές στο παρελθόν: όλα τα συστήματα του εγκεφάλου μου να σβήνουν και να πέφτω σε μία κατάσταση όπου το μυαλό μου ταράζεται, εμφανίζονται απαίσιες αναμνήσεις και πλασματικές στιγμές και καταλήγω να σβήνω όλα τα φώτα και να ξαπλώνω στο κρεβάτι. Ευτυχώς, πλέον δε μου συμβαίνει τόσο συχνά όσο παλιότερα, αλλά και πάλι, είναι δύσκολο να συνέλθω. Είναι ανθρώπινο, το ξέρω, συμβαίνει σε όλους. Γι' αυτό και δημοσίευσα την ιστορία της Allie πιο πάνω.
Στη σημερινή μου "πτώση", λοιπόν, είχα φτάσει στο σημείο να ταράζομαι ακόμη και με το μάθημα που δίνω αύριο στην εξεταστική. Γιατί μία από τις ασκήσεις, μια απ' αυτές που εξαιτίας τους κόβομαι στο μάθημα εδώ και τέσσερα χρόνια, δεν έβγαζε νόημα. Και περισσότερο με τάραζε το ότι παλιά ψιλοήξερα πώς να τη λύνω. Κι αυτό το "ψιλό" το ξεχνούσα συνεχώς.
Σήμερα το πρωί είδα ότι το ΑΤΜ σε μια τράπεζα ήταν υπό κατασκευή και είχαν βάλει μια πλαστική "γλώσσα" στην υποδοχή κάρτας ώστε να μην τη βάλεις και τη "φάει" το μηχάνημα. Έτσι, λοιπόν, το μυαλό μου είχε μια τέτοια "γλώσσα", η οποία δεν άφηνε την πιστωτική κάρτα του κόσμου γύρω μου (οικογένεια, φίλοι, μαθήματα κ.λπ.) να μπει στο σύστημά μου. Για λίγη ώρα δε μιλούσα σε κανέναν, είχα κλείσει όλα τα φώτα και βούλιαξα. Αλλά μετά άναψα το πορτατίφ, για να μην τα χάσω. Το έχω πάθει στο παρελθόν. Αυτή η πιστωτική κάρτα βοηθάει στις συναλλαγές που απαιτεί ο κόσμος: αυτές της λογικής. Χωρίς αυτήν, βυθίζεσαι στην παράνοια. Όλοι σε ρωτάνε "γιατί είσαι έτσι" και σε υποχρεώνουν να χαμογελάς, ενώ εσύ δε μπορείς να τους εξηγήσεις τι τρέχει γιατί δε σου δίνουν καμία δικαιολογία.
Ενώ παιδευόμουν με τις σημειώσεις του μαθήματος, ξαφνικά, κάτι έγινε. Θυμήθηκα πώς λύνεται μία από τις ασκήσεις. Αυτό το τόσο δα συμβάν με γέμισε με ελπίδα. Η "γλώσσα" έφυγε και ένιωσα παράξενα ωραία. Είχα καιρό να "ανέβω" τόσο συναισθηματικά. Έτσι, έκανα ωραίες συζητήσεις με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο και με φίλους στο ίντερνετ.
Οπότε, τι θέλω να πω με όλ' αυτά; Πώς αποκτάς το χαμόγελο σε στιγμές απελπισίας; Ακούς τους άλλους που σε κράζουν και σου λένε να χαμογελάς πάντα; Ε, λοιπόν, αυτό δε λειτούργησε για μένα. Οπότε, αυτό που έκανα ήταν απλώς να αφήσω το όποιο σκοτάδι στο μυαλό μου να περάσει. Αν το αφήσεις, αν απομονωθείς, αν σκεφτείς μόνο μαύρα, αν ανησυχήσεις για τα πιο τρελά, αδύνατα και παρανοϊκά πράγματα, άσ'τα να σε τρελάνουν. Αργά ή γρήγορα, θα σου έρθει η ανάγκη να βάλεις τα πράγματα στη σειρά και να βρεις τη λογική σου. Θα νιώσεις πολύ ισχυρότερος όταν ξαναβγείς από την εσωτερική σου άβυσσο και επιπλεύσεις στην επιφάνεια. Θα ανασάνεις όπως ποτέ άλλοτε.
Γι' αυτό, όταν ακούς πολλά "μη χαλιέσαι" και "μην αγχώνεσαι", κράτα μικρό θυμό προς τα λάθη σου. Έτσι, θα μάθεις απ' αυτά.
Κυριακή 8 Απριλίου 2012
Βρώμικο αίμα
Το έχω ξαναπεί και, απ' ό,τι φαίνεται, θα συνεχίσω να το λέω για πολύ καιρό.
Είμαστε κολλημένοι. Ως λαός. Έχουμε μείνει στάσιμοι. Είμαστε τόσο πεισματάρηδες που αρνούμαστε να εξελιχθούμε.
Τα τραγικά γεγονότα θα σε χτυπάνε για πάντα, όσες φορές και να τα βιώσεις. Ακόμη κι αν λες ότι "έχεις συνηθίσει", πάλι νιώθεις ένα σφίξιμο στην καρδια όταν συμβεί κάτι που σε κάνει να χάνεις τις ελπίδες σου για τη ζωή.
"Slit your wrists", μου λέει ο Marilyn Manson καθώς γράφω αυτό το κείμενο και παράλληλα ψάχνω για άρθρα που μιλάνε για την αύξηση στα ποσοστά αυτοκτονίας στη χώρα μας. Η σύμπτωση μου προκαλεί ένα ρίγος στις 1:01 π.μ.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε τον αυτοπροκαλούμενο θάνατο ως κάτι το αξιοπρεπές. Πιο αξιοπρεπές από τη ζωή στην Ελλάδα. Γιατί αυτή η χώρα μας ντρόπιασε; Γιατί προτιμάμε ν' αποδημήσουμε εις Κύριον από το να χαρούμε τις αρετές του τόπου μας; Γιατί δεν είμαστε υπερήφανοι για τη γεν...
Δε με παίρνει να γράψω "η γενέτειρα του πολιτισμού". Συνεχώς κράζουμε ότι εμείς δημιουργήσαμε τα γράμματα και τις τέχνες. Μήπως αυτός είναι ο λόγος που πλέον ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας; Λέμε σε όλους τους άλλους λαούς ότι σε μας χρωστάνε τα πάντα, ότι εμείς είμαστε ο υπερ-λαός που όλοι θα έπρεπε να προσκυνάνε. Φταίνε μετά εκείνοι που δε θέλουν να μας βοηθήσουν, όταν βρισκόμαστε σε ένα τέλμα; Πώς περιμένεις να σε βοηθήσει κάποιος που φτύνεις διαρκώς στο πρόσωπο; Εάν η Ελλάδα ήταν παιδί στο σχολείο, θα ήταν εκείνο που συνεχώς βρίζει και χτυπάει τους συμμαθητές του και μετά κλαίει γιατί κανείς "δεν το παίζει". Με αυτή τη συμπεριφορά, μόνο ως "αξιοπρεπείς" δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζουμε τους εαυτούς μας.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τη βοήθειά μας. Άνθρωποι από χώρες οι οποίες επίσης βρίσκονται σε ένα τέλμα. Και έρχονται εδώ για να βρουν μια καλύτερη ζωή, αυτήν που εμείς οι ίδιοι λαχταράμε όταν ξενιτευόμαστε. Κι όμως, τους φτύνουμε. Τους θεωρούμε άπλυτους. Η βρωμιά τους στιγματίζει την πεντακάθαρη, γαλανόλευκη σημαιάρα μας. Αυτό το τόσο αγνό έθνος, που δεν έφταιξε σε τίποτα και κανέναν, βλέπει τους απ' έξω και προσπαθεί να τους κρατήσει εκεί. Μην τυχόν και σπιλωθεί η παραμικρή λωρίδα. Εμείς είμαστε το φως, αυτοί το σκοτάδι, λέμε. Που είμαστε, λοιπόν, εμείς, οι προστάτες των γραμμάτων και της τέχνης; Πού είναι η κορώνα και το σκήπτρο μας; Γιατί δεν είμαστε στην κορφή, όπως μας αρμόζει; Η Ελλαδάρα, η υπερ-χώρα, στην οποία όλοι θα έπρεπε να...
Επαναλαμβάνομαι.
Μου είναι δύσκολο να δω τα πράγματα αντικειμενικά. Ο καθένας στηρίζει τις απόψεις του, τυλίγοντάς τες γύρω από ένα σωρό στοιχεία. Ο καθένας θέλει να είναι ο Σωστός και όλοι γύρω του να είναι μυρμήγκια που θα πατήσει με τις Σωστές του απόψεις. Είναι τρομαχτικό να περιβάλλεσαι από άτομα που θέλουν να σε πατήσουν. Όλοι υψώνουν τη φωνή τους, βάζουν φωτιά στα πληκτρολόγιά τους, γεμίζουν τους δρόμους, τις φυλλάδες, τα ερτζιανά, το χαζοκούτι, το εξυπνοδίκτυο, όλοι μ' ένα στόμα, μία φωνή, μα αμέτρητα πρόσωπα. Σου είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τα άτομα που θα μπορείς να εμπιστευθείς.
Babble, babble, bitch, bitch, rebel, rebel, party, party, sex, sex, sex and don't forget the violence. Blah, blah, blah, got your lovey-dovey, sad-and-lonely, stick your stupid slogan in. Everybody sing along.
Εξακολουθούμε να κρατιόμαστε από μάταιες φράσεις όπως "καλό", "σωστό", "καθαρό". Είμαστε παγιδευμένοι σε μία συμπεριφορά. Ακούω φωνές που λένε ότι οι επαναστάτες κάνουν "κακό", ότι οι μετανάστες είναι "βρώμικοι", ότι το μόνο που μας χρειάζεται είναι μία "χούντα". Είμαστε, λοιπόν, τόσο τέλειοι που οι άλλοι φταίνε για ό,τι μας συμβαίνει. Σύμφωνοι, λοιπόν. Θα μπορούσα να ουρλιάζω κι εγώ. Να κυκλώσω κάποια πρόσωπα που θεωρώ πως έχουν καταστροφική συμπεριφορά και να πω "να, αυτοί φταίνε που πάει πίσω η χώρα". Θα γίνω, όμως, με αυτή μου την πράξη, καλύτερος απ' αυτούς;
Εντάξει, λοιπόν, νεοέλληνα. Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, η Ελλάδα είναι το καλύτερο έθνος και όλοι οι υπόλοιποι είναι μολυσμένα υποκείμενα. Αλλά, την επόμενη φορά που θα βρεις κάποιον άνθρωπο που "καταπατά" τη χώρα σου για να βγάλει τα προς το ζην και τον πλακώσεις στο ξύλο, καλώντας και τους φίλους σου για να τον τσακίσετε παρέα και να του δώσετε μια κλωτσιά για να τον στείλετε από κει που ήρθε, σκέψου:
Είσαι σίγουρος ότι αυτός είναι ο μολυσμένος;
Είμαστε κολλημένοι. Ως λαός. Έχουμε μείνει στάσιμοι. Είμαστε τόσο πεισματάρηδες που αρνούμαστε να εξελιχθούμε.
Τα τραγικά γεγονότα θα σε χτυπάνε για πάντα, όσες φορές και να τα βιώσεις. Ακόμη κι αν λες ότι "έχεις συνηθίσει", πάλι νιώθεις ένα σφίξιμο στην καρδια όταν συμβεί κάτι που σε κάνει να χάνεις τις ελπίδες σου για τη ζωή.
"Slit your wrists", μου λέει ο Marilyn Manson καθώς γράφω αυτό το κείμενο και παράλληλα ψάχνω για άρθρα που μιλάνε για την αύξηση στα ποσοστά αυτοκτονίας στη χώρα μας. Η σύμπτωση μου προκαλεί ένα ρίγος στις 1:01 π.μ.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε τον αυτοπροκαλούμενο θάνατο ως κάτι το αξιοπρεπές. Πιο αξιοπρεπές από τη ζωή στην Ελλάδα. Γιατί αυτή η χώρα μας ντρόπιασε; Γιατί προτιμάμε ν' αποδημήσουμε εις Κύριον από το να χαρούμε τις αρετές του τόπου μας; Γιατί δεν είμαστε υπερήφανοι για τη γεν...
Δε με παίρνει να γράψω "η γενέτειρα του πολιτισμού". Συνεχώς κράζουμε ότι εμείς δημιουργήσαμε τα γράμματα και τις τέχνες. Μήπως αυτός είναι ο λόγος που πλέον ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας; Λέμε σε όλους τους άλλους λαούς ότι σε μας χρωστάνε τα πάντα, ότι εμείς είμαστε ο υπερ-λαός που όλοι θα έπρεπε να προσκυνάνε. Φταίνε μετά εκείνοι που δε θέλουν να μας βοηθήσουν, όταν βρισκόμαστε σε ένα τέλμα; Πώς περιμένεις να σε βοηθήσει κάποιος που φτύνεις διαρκώς στο πρόσωπο; Εάν η Ελλάδα ήταν παιδί στο σχολείο, θα ήταν εκείνο που συνεχώς βρίζει και χτυπάει τους συμμαθητές του και μετά κλαίει γιατί κανείς "δεν το παίζει". Με αυτή τη συμπεριφορά, μόνο ως "αξιοπρεπείς" δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζουμε τους εαυτούς μας.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τη βοήθειά μας. Άνθρωποι από χώρες οι οποίες επίσης βρίσκονται σε ένα τέλμα. Και έρχονται εδώ για να βρουν μια καλύτερη ζωή, αυτήν που εμείς οι ίδιοι λαχταράμε όταν ξενιτευόμαστε. Κι όμως, τους φτύνουμε. Τους θεωρούμε άπλυτους. Η βρωμιά τους στιγματίζει την πεντακάθαρη, γαλανόλευκη σημαιάρα μας. Αυτό το τόσο αγνό έθνος, που δεν έφταιξε σε τίποτα και κανέναν, βλέπει τους απ' έξω και προσπαθεί να τους κρατήσει εκεί. Μην τυχόν και σπιλωθεί η παραμικρή λωρίδα. Εμείς είμαστε το φως, αυτοί το σκοτάδι, λέμε. Που είμαστε, λοιπόν, εμείς, οι προστάτες των γραμμάτων και της τέχνης; Πού είναι η κορώνα και το σκήπτρο μας; Γιατί δεν είμαστε στην κορφή, όπως μας αρμόζει; Η Ελλαδάρα, η υπερ-χώρα, στην οποία όλοι θα έπρεπε να...
Επαναλαμβάνομαι.
Μου είναι δύσκολο να δω τα πράγματα αντικειμενικά. Ο καθένας στηρίζει τις απόψεις του, τυλίγοντάς τες γύρω από ένα σωρό στοιχεία. Ο καθένας θέλει να είναι ο Σωστός και όλοι γύρω του να είναι μυρμήγκια που θα πατήσει με τις Σωστές του απόψεις. Είναι τρομαχτικό να περιβάλλεσαι από άτομα που θέλουν να σε πατήσουν. Όλοι υψώνουν τη φωνή τους, βάζουν φωτιά στα πληκτρολόγιά τους, γεμίζουν τους δρόμους, τις φυλλάδες, τα ερτζιανά, το χαζοκούτι, το εξυπνοδίκτυο, όλοι μ' ένα στόμα, μία φωνή, μα αμέτρητα πρόσωπα. Σου είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τα άτομα που θα μπορείς να εμπιστευθείς.
Babble, babble, bitch, bitch, rebel, rebel, party, party, sex, sex, sex and don't forget the violence. Blah, blah, blah, got your lovey-dovey, sad-and-lonely, stick your stupid slogan in. Everybody sing along.
Εξακολουθούμε να κρατιόμαστε από μάταιες φράσεις όπως "καλό", "σωστό", "καθαρό". Είμαστε παγιδευμένοι σε μία συμπεριφορά. Ακούω φωνές που λένε ότι οι επαναστάτες κάνουν "κακό", ότι οι μετανάστες είναι "βρώμικοι", ότι το μόνο που μας χρειάζεται είναι μία "χούντα". Είμαστε, λοιπόν, τόσο τέλειοι που οι άλλοι φταίνε για ό,τι μας συμβαίνει. Σύμφωνοι, λοιπόν. Θα μπορούσα να ουρλιάζω κι εγώ. Να κυκλώσω κάποια πρόσωπα που θεωρώ πως έχουν καταστροφική συμπεριφορά και να πω "να, αυτοί φταίνε που πάει πίσω η χώρα". Θα γίνω, όμως, με αυτή μου την πράξη, καλύτερος απ' αυτούς;
Εντάξει, λοιπόν, νεοέλληνα. Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, η Ελλάδα είναι το καλύτερο έθνος και όλοι οι υπόλοιποι είναι μολυσμένα υποκείμενα. Αλλά, την επόμενη φορά που θα βρεις κάποιον άνθρωπο που "καταπατά" τη χώρα σου για να βγάλει τα προς το ζην και τον πλακώσεις στο ξύλο, καλώντας και τους φίλους σου για να τον τσακίσετε παρέα και να του δώσετε μια κλωτσιά για να τον στείλετε από κει που ήρθε, σκέψου:
Είσαι σίγουρος ότι αυτός είναι ο μολυσμένος;
Σάββατο 31 Μαρτίου 2012
Αξιοσημείωτοι αποθανόντες του 2011
Είχα νιώσει ένα περίεργο συναίσθημα το 2011.
Όταν απεβίωσε ο Θανάσης Βέγγος, δεν ένιωσα κάποια συγκίνηση. Στα γηρατειά του ήταν ο άνθρωπος. Είχε αφήσει ένα αξιοπρεπές έργο πίσω του, είχε βγει στη σύνταξη και τη ζωή του την έζησε. Έβλεπα πολλούς να στενοχωριούνται για το θάνατό του, λες και ήταν συγγενής τους. Σίγουρα, αν έχεις αγαπήσει έναν καλλιτέχνη, νιώθεις άσχημα όταν αφήνει αυτό τον κόσμο. Κι εγώ έβλεπα ταινίες του Βέγγου όταν ήμουν μικρός και μου άρεζαν. Αλλά όταν πέθανε, απλώς το θεώρησα ως κάτι που, αργά ή γρήγορα, θα συνέβαινε, για τους λόγους που προανέφερα.
Ωστόσο, ένιωσα άσχημα όταν, την ίδια χρονιά, πέθανε ο Jack Kevorkian.
Αμερικανός παθολόγος αρμενικής καταγωγής, ο Kevorkian αγωνίστηκε για το δικαίωμα της ευθανασίας σε άτομα που πάσχουν από νόσους τελικού σταδίου. Οδήγησε πάνω από 130 ασθενείς στο θάνατο. "Το να πεθαίνεις δεν είναι έγκλημα", έλεγε. Παρ' όλα αυτά, φυλακίστηκε για οκτώ χρόνια γι' αυτή του την πράξη. Θεωρούνταν δολοφόνος και τον αποκαλούσαν "Δόκτωρ Θάνατος". Φυλακίστηκε επειδή πολέμησε για το δικαίωμα του να έχεις τη ζωή σου στα χέρια σου και ν' αποφασίζεις εσύ για το εάν θα πεθάνεις ή όχι.
Ο Kevorkian πέθανε αφήνοντας πίσω του ένα ανολοκλήρωτο έργο. Η ευθανασία εξακολουθεί ν' απαγορεύεται σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε μία έποχή όπου έχουμε εξελιχθεί σε ασύλληπτα επίπεδα στον τομέα της επιστήμης και ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στο ν' ανακαλύψουμε τα μυστικά του κόσμου, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε προκαταλήψεις που οι ίδιοι δημιουργήσαμε για να ελέγξουμε τους εαυτούς μας.
Στην αρχή, κάγχασα σε όσους έκλαψαν για το Βέγγο. Ένα από τα γνωρίσματα της προσωπικότητάς μου για τα οποία δεν είμαι ιδιαίτερα περήφανος είναι η επιδειξιομανία μου, που τροφοδοτείται από την επιθυμία μου να χλευάζω τους άλλους με το ν' αποδεικνύω την κατωτερότητά τους και τη διαρκή μου προσπάθεια να βρω τρόπους για να το πετύχω. Ευτυχώς, ποτέ δεν τα κατάφερα, οπότε οδηγούμουν σε ταπεινωτικές καταστάσεις, οι οποίες με βοήθησαν ν' αποκτήσω περισσότερο αυτοέλεγχο. Έτσι, κατόρθωσα να συγκρατηθώ και να δεχθώ τα συναισθήματα των άλλων, αντί να τους βγάλω γλώσσα επειδή ένιωσα περισσότερο άσχημα για έναν Αμερικανό γιατρό που οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν ακουστά, παρά για έναν Έλληνα ηθοποιό που τον ξέρει σχεδόν όλη η Ελλάδα. Με άλλα λόγια, απέφυγα να γίνω hipster των συναισθημάτων ή της γνώσης. Αυτή η συμπεριφορά, το να σνομπάρεις τους άλλους επειδή δήθεν ξέρεις περισσότερα απ' αυτούς, σε καταστρέφει σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Θα ήταν φρικτό να λέω πως ο Kevorkian ήταν πιο σημαντικός από τον Βέγγο. Ο Βέγγος ήταν καλλιτέχνης. Έδωσε στον κόσμο γέλιο. Έγινε διάσημος. Έκανε τους άλλους να τον αγαπήσουν. Και ο Kevorkian έκανε πολλά για τον άνθρωπο.
Όμως, μία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο αυτών ανδρών ήταν ότι ο Βέγγος αγαπήθηκε από τον κόσμο, ενώ ο Kevorkian μισήθηκε.
Σίγουρα, καταλαβαίνω γιατί ο χαμός ενός μεγάλου καλλιτέχνη σε κάνει να λυπάσαι. Δεν είναι, όμως, εξίσου τραγικό, το να χάνεται ένας επιστήμονας που πολέμησε για τα δικαιώματα των άλλων και να μην είναι τόσο γνωστός και αγαπητός από όλους όσο ένας ερμηνευτής; Κλαίμε διαρκώς για τραγουδιστές και ηθοποιούς, άντε και πολιτικούς. Τους κάνουμε αφιερώματα, μνημόσυνα, εκπομπές, ένα σωρό πράγματα. Τους επιστήμονες τους αναφέρουμε μια-δυο φορές και τέλος. Όχι ότι τον Kevorkian τον έγραψε όλος ο κόσμος στα παλιά του τα παπούτσια. Έχει γυριστεί και ταινία για τη ζωή του, ονόματι You Don't Know Jack, με τον Al Pacino στο ρόλο του Kevorkian. Σκοπεύω να τη δω κάποια στιγμή. Ο ίδιος ο Kevorkian την είδε και τη λάτρεψε. Τι στο καλό, πρέπει να είναι καλή!
Ένα άλλο συμβάν του 2011 που θα ήθελα ν' αναλύσω είναι ο θάνατος του Steve Jobs. Διάβασα πολλές αντιδράσεις για το πόση σημασία δόθηκε στο θάνατό του. "Στ' αρχίδια μου που πέθανε ο Jobs," έλεγαν, "εδώ εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική πεθαίνουν και κανείς δεν κλαίει." Εδώ θα κάνω τη μπηχτή μου και θα πω κι όμως, τ' αρχίδια σου νοιάζονται περισσότερο για το θάνατο του Jobs απ' όσο νομίζεις. Ξέρεις πόσο έχει ευδοκιμήσει η τσόντα χάρη στα iMac; Πέραν αυτού, όσο τρομερά και να είναι τα όσα συμβαίνουν στις τριτοκοσμικές χώρες, έχω παρατηρήσει πως τα χρησιμοποιούμε συχνά ως δικαιολογία για ν' αποστομώσουμε τους πάντες, σαν να είναι το ένα και μοναδικό πράγμα για το οποίο θα έπρεπε να στενοχωριόμαστε. "Ξέμεινα από λεφτά." "Σκάσε, ρε. Εδώ τα παιδιά στην Αιθιοπία πεινάνε." Ναι, αλλά μπορούμε να κάνουμε κάτι για την Αιθιοπία στην κατάσταση που βρισκόμαστε; Μπορούμε να υποστηρίξουμε οικονομικά τις τριτοκοσμικές χώρες από τη στιγμή που δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τους εαυτούς μας;
Ο Steve Jobs έκανε κάποιες προσπάθειες για να το αλλάξει αυτό.
Ο Steve Wozniak, ένας από τους δημιουργούς των υπολογιστών Apple I και ΙΙ, ίδρυσε την Apple μαζί με τον Jobs και τον Ronald Wayne, αλλά ο Jobs έσωσε την Apple από την καταστροφή, μερικά χρόνια αφού την παράτησε. Και οι δύο Steve μετατράπηκαν σε είδωλα, αλλά ο Jobs απέκτησε τη μεγαλύτερη φήμη. Θεωρούνταν ένα άτομο που άλλαξε τον κόσμο προς το καλύτερο. Ακόμη κι αν θεωρείς πως έκανε ζημιά στον κόσμο, πως εγκλώβισε τα πιτσιρίκια στα iPod τους, πως έκανε την Apple μια εταιρεία του διαόλου που κατατρώει τα χρήματα των πάντων, πως εξαιτίας του τα iMac είναι για τα σκουπίδια, δεν παύεις να θεωρείς σημαντικό τον Jobs. Πιο σημαντικό από τα παιδιά στην Αιθιοπία; Όχι. Αλλά ούτε και λιγότερο.
Κάθε άνθρωπος σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Αλλά το να λες για το θάνατο οποιουδήποτε "στ' αρχίδια μου" δεν είναι απλώς αδιαφορία, είναι θράσος. Ναι, δεν συγκινήθηκα όταν πέθανε ο Βέγγος, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα "στ' αρχίδια μου". Εάν δε δώσουμε ίση αξία σε κάθε μορφή ζωής, από αυτή που μπορούμε να δώσουμε ως ανθρώπινα όντα, θα συνεχίσουμε να είμαστε εγκλωβισμένοι στα κουτιά στα οποία κλειστήκαμε. Για μένα, ο Βέγγος, ο Kevorkian, ο Jobs, είναι όλοι ένα και το αυτό. Είναι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλοι και τρανοί έγιναν από τον κόσμο κι εξελίχθηκαν σε είδωλα. Είναι τόσο άνθρωποι όσο τα παιδιά στην Αιθιοπία.
Το να δίνουμε την ίδια αξία σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, ηλικίας, σεξουαλικής ταυτότητας, είναι κάτι ουτοπικό για τους περισσότερους. "Γιατί να δώσω στον μαλάκα τον εκατομμυριούχο τον Jobs την ίδια αξία που θα έδινα στα άπορα παιδιά της Ρουάντα;" Εάν κρίνεις τους άλλους με βάση τα χρήματα που κατέχουν και θεωρείς τους εκατομμυριούχους καθίκια, δεν είσαι καλύτερος απ' αυτούς. Απλώς αποδεικνύεις ότι τα χρήματα έχουν περισσότερη σημασία από την ανθρώπινη φύση. Κι όσο συνεχίζουμε να γινόμαστε χρηματο-hipsters και βγάζουμε γλώσσες στους "λεφτάδες", ενώ από την άλλη λαχταράμε λιμουζίνες και βίλες, τόσο περισσότερο οδηγούμε τους εαυτούς μας στον αφανισμό. Και όλο το έργο του κάθε καλλιτέχνη, του κάθε ιατρού, του κάθε πρωτοπόρου εφευρέτη, θα καταλήξει στη λήθη.
Αυτό θέλουμε; Αν ναι, μπράβο μας. Καλά τα πάμε.
Όταν απεβίωσε ο Θανάσης Βέγγος, δεν ένιωσα κάποια συγκίνηση. Στα γηρατειά του ήταν ο άνθρωπος. Είχε αφήσει ένα αξιοπρεπές έργο πίσω του, είχε βγει στη σύνταξη και τη ζωή του την έζησε. Έβλεπα πολλούς να στενοχωριούνται για το θάνατό του, λες και ήταν συγγενής τους. Σίγουρα, αν έχεις αγαπήσει έναν καλλιτέχνη, νιώθεις άσχημα όταν αφήνει αυτό τον κόσμο. Κι εγώ έβλεπα ταινίες του Βέγγου όταν ήμουν μικρός και μου άρεζαν. Αλλά όταν πέθανε, απλώς το θεώρησα ως κάτι που, αργά ή γρήγορα, θα συνέβαινε, για τους λόγους που προανέφερα.
Ωστόσο, ένιωσα άσχημα όταν, την ίδια χρονιά, πέθανε ο Jack Kevorkian.
Αμερικανός παθολόγος αρμενικής καταγωγής, ο Kevorkian αγωνίστηκε για το δικαίωμα της ευθανασίας σε άτομα που πάσχουν από νόσους τελικού σταδίου. Οδήγησε πάνω από 130 ασθενείς στο θάνατο. "Το να πεθαίνεις δεν είναι έγκλημα", έλεγε. Παρ' όλα αυτά, φυλακίστηκε για οκτώ χρόνια γι' αυτή του την πράξη. Θεωρούνταν δολοφόνος και τον αποκαλούσαν "Δόκτωρ Θάνατος". Φυλακίστηκε επειδή πολέμησε για το δικαίωμα του να έχεις τη ζωή σου στα χέρια σου και ν' αποφασίζεις εσύ για το εάν θα πεθάνεις ή όχι.
Ο Kevorkian πέθανε αφήνοντας πίσω του ένα ανολοκλήρωτο έργο. Η ευθανασία εξακολουθεί ν' απαγορεύεται σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε μία έποχή όπου έχουμε εξελιχθεί σε ασύλληπτα επίπεδα στον τομέα της επιστήμης και ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στο ν' ανακαλύψουμε τα μυστικά του κόσμου, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε προκαταλήψεις που οι ίδιοι δημιουργήσαμε για να ελέγξουμε τους εαυτούς μας.
Στην αρχή, κάγχασα σε όσους έκλαψαν για το Βέγγο. Ένα από τα γνωρίσματα της προσωπικότητάς μου για τα οποία δεν είμαι ιδιαίτερα περήφανος είναι η επιδειξιομανία μου, που τροφοδοτείται από την επιθυμία μου να χλευάζω τους άλλους με το ν' αποδεικνύω την κατωτερότητά τους και τη διαρκή μου προσπάθεια να βρω τρόπους για να το πετύχω. Ευτυχώς, ποτέ δεν τα κατάφερα, οπότε οδηγούμουν σε ταπεινωτικές καταστάσεις, οι οποίες με βοήθησαν ν' αποκτήσω περισσότερο αυτοέλεγχο. Έτσι, κατόρθωσα να συγκρατηθώ και να δεχθώ τα συναισθήματα των άλλων, αντί να τους βγάλω γλώσσα επειδή ένιωσα περισσότερο άσχημα για έναν Αμερικανό γιατρό που οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν ακουστά, παρά για έναν Έλληνα ηθοποιό που τον ξέρει σχεδόν όλη η Ελλάδα. Με άλλα λόγια, απέφυγα να γίνω hipster των συναισθημάτων ή της γνώσης. Αυτή η συμπεριφορά, το να σνομπάρεις τους άλλους επειδή δήθεν ξέρεις περισσότερα απ' αυτούς, σε καταστρέφει σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Θα ήταν φρικτό να λέω πως ο Kevorkian ήταν πιο σημαντικός από τον Βέγγο. Ο Βέγγος ήταν καλλιτέχνης. Έδωσε στον κόσμο γέλιο. Έγινε διάσημος. Έκανε τους άλλους να τον αγαπήσουν. Και ο Kevorkian έκανε πολλά για τον άνθρωπο.
Όμως, μία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο αυτών ανδρών ήταν ότι ο Βέγγος αγαπήθηκε από τον κόσμο, ενώ ο Kevorkian μισήθηκε.
Σίγουρα, καταλαβαίνω γιατί ο χαμός ενός μεγάλου καλλιτέχνη σε κάνει να λυπάσαι. Δεν είναι, όμως, εξίσου τραγικό, το να χάνεται ένας επιστήμονας που πολέμησε για τα δικαιώματα των άλλων και να μην είναι τόσο γνωστός και αγαπητός από όλους όσο ένας ερμηνευτής; Κλαίμε διαρκώς για τραγουδιστές και ηθοποιούς, άντε και πολιτικούς. Τους κάνουμε αφιερώματα, μνημόσυνα, εκπομπές, ένα σωρό πράγματα. Τους επιστήμονες τους αναφέρουμε μια-δυο φορές και τέλος. Όχι ότι τον Kevorkian τον έγραψε όλος ο κόσμος στα παλιά του τα παπούτσια. Έχει γυριστεί και ταινία για τη ζωή του, ονόματι You Don't Know Jack, με τον Al Pacino στο ρόλο του Kevorkian. Σκοπεύω να τη δω κάποια στιγμή. Ο ίδιος ο Kevorkian την είδε και τη λάτρεψε. Τι στο καλό, πρέπει να είναι καλή!
Ένα άλλο συμβάν του 2011 που θα ήθελα ν' αναλύσω είναι ο θάνατος του Steve Jobs. Διάβασα πολλές αντιδράσεις για το πόση σημασία δόθηκε στο θάνατό του. "Στ' αρχίδια μου που πέθανε ο Jobs," έλεγαν, "εδώ εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική πεθαίνουν και κανείς δεν κλαίει." Εδώ θα κάνω τη μπηχτή μου και θα πω κι όμως, τ' αρχίδια σου νοιάζονται περισσότερο για το θάνατο του Jobs απ' όσο νομίζεις. Ξέρεις πόσο έχει ευδοκιμήσει η τσόντα χάρη στα iMac; Πέραν αυτού, όσο τρομερά και να είναι τα όσα συμβαίνουν στις τριτοκοσμικές χώρες, έχω παρατηρήσει πως τα χρησιμοποιούμε συχνά ως δικαιολογία για ν' αποστομώσουμε τους πάντες, σαν να είναι το ένα και μοναδικό πράγμα για το οποίο θα έπρεπε να στενοχωριόμαστε. "Ξέμεινα από λεφτά." "Σκάσε, ρε. Εδώ τα παιδιά στην Αιθιοπία πεινάνε." Ναι, αλλά μπορούμε να κάνουμε κάτι για την Αιθιοπία στην κατάσταση που βρισκόμαστε; Μπορούμε να υποστηρίξουμε οικονομικά τις τριτοκοσμικές χώρες από τη στιγμή που δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τους εαυτούς μας;
Ο Steve Jobs έκανε κάποιες προσπάθειες για να το αλλάξει αυτό.
Ο Steve Wozniak, ένας από τους δημιουργούς των υπολογιστών Apple I και ΙΙ, ίδρυσε την Apple μαζί με τον Jobs και τον Ronald Wayne, αλλά ο Jobs έσωσε την Apple από την καταστροφή, μερικά χρόνια αφού την παράτησε. Και οι δύο Steve μετατράπηκαν σε είδωλα, αλλά ο Jobs απέκτησε τη μεγαλύτερη φήμη. Θεωρούνταν ένα άτομο που άλλαξε τον κόσμο προς το καλύτερο. Ακόμη κι αν θεωρείς πως έκανε ζημιά στον κόσμο, πως εγκλώβισε τα πιτσιρίκια στα iPod τους, πως έκανε την Apple μια εταιρεία του διαόλου που κατατρώει τα χρήματα των πάντων, πως εξαιτίας του τα iMac είναι για τα σκουπίδια, δεν παύεις να θεωρείς σημαντικό τον Jobs. Πιο σημαντικό από τα παιδιά στην Αιθιοπία; Όχι. Αλλά ούτε και λιγότερο.
Κάθε άνθρωπος σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Αλλά το να λες για το θάνατο οποιουδήποτε "στ' αρχίδια μου" δεν είναι απλώς αδιαφορία, είναι θράσος. Ναι, δεν συγκινήθηκα όταν πέθανε ο Βέγγος, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα "στ' αρχίδια μου". Εάν δε δώσουμε ίση αξία σε κάθε μορφή ζωής, από αυτή που μπορούμε να δώσουμε ως ανθρώπινα όντα, θα συνεχίσουμε να είμαστε εγκλωβισμένοι στα κουτιά στα οποία κλειστήκαμε. Για μένα, ο Βέγγος, ο Kevorkian, ο Jobs, είναι όλοι ένα και το αυτό. Είναι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλοι και τρανοί έγιναν από τον κόσμο κι εξελίχθηκαν σε είδωλα. Είναι τόσο άνθρωποι όσο τα παιδιά στην Αιθιοπία.
Το να δίνουμε την ίδια αξία σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, ηλικίας, σεξουαλικής ταυτότητας, είναι κάτι ουτοπικό για τους περισσότερους. "Γιατί να δώσω στον μαλάκα τον εκατομμυριούχο τον Jobs την ίδια αξία που θα έδινα στα άπορα παιδιά της Ρουάντα;" Εάν κρίνεις τους άλλους με βάση τα χρήματα που κατέχουν και θεωρείς τους εκατομμυριούχους καθίκια, δεν είσαι καλύτερος απ' αυτούς. Απλώς αποδεικνύεις ότι τα χρήματα έχουν περισσότερη σημασία από την ανθρώπινη φύση. Κι όσο συνεχίζουμε να γινόμαστε χρηματο-hipsters και βγάζουμε γλώσσες στους "λεφτάδες", ενώ από την άλλη λαχταράμε λιμουζίνες και βίλες, τόσο περισσότερο οδηγούμε τους εαυτούς μας στον αφανισμό. Και όλο το έργο του κάθε καλλιτέχνη, του κάθε ιατρού, του κάθε πρωτοπόρου εφευρέτη, θα καταλήξει στη λήθη.
Αυτό θέλουμε; Αν ναι, μπράβο μας. Καλά τα πάμε.
Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011
Η σημασία της δεξιότητας και η απόκτηση της επιδεξιότητας
Χωρίζω το χρόνο μου μεταξύ του κοινωνικού ανθρώπου και του μοναχικού, δημιουργικού ανθρώπου.
Μερικές φορές πιέζω τον εαυτό μου να κάνει κάτι τέλεια, αλλά πλέον ακόμη και αυτή μου τη συνήθεια την ελαττώνω. Φαίνεται πως πλέον αρκούμαι περισσότερο μ' αυτά για τα οποία είμαι ικανός πλέον. Και αυτό με χαροποιεί απίστευτα.
Μέχρι πριν από μερικές μέρες πίστευα πως ο καλλιτέχνης μέσα μου χάθηκε. Εκείνο το πνεύμα που του άρεζαν τα ταξίδια στο άγνωστο φάνταζε πια εξασθενημένο. Ίσως γιατί πλέον έμαθα περισσότερα πράγματα για τη ζωή που τώρα δεν είμαι διατεθειμένος να μάθω περισσότερα προς το παρόν. Αλλά, τελικά, βρήκα πως το πνεύμα υπάρχει ακόμη. Απλώς τώρα δεν βιάζεται να βγει. Περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να βγει μέσα από τα χέρια μου, είτε μέσω μουσικής, είτε μέσω ζωγραφικής, είτε μέσω κειμένων.
Εξελίσσομαι. Ίσως να είμαι ένα Pokémon, και τώρα γίνομαι μεγαλύτερος, σκληρότερος και πιο δυνατός.
Ίσως, τελικά, ο ταξιδιώτης-καλλιτέχνης μέσα μου απλώς να αναπαύεται για την ώρα. Δεν τον βασανίζει πια η ματαιοδοξία για να φτάσει στην ταράτσα του ουρανοξύστη. Του φτάνει που έχει φτάσει στον έβδομο όροφο. Το ξέρει πως υπάρχουν άλλοι εκατόν πενήντα έξι, αλλά το αυτί του δεν ιδρώνει. Θα φτάσει κάποια στιγμή. Ή μπορεί να μην χρειάζεται καν να φτάσει εκεί.
Δεν με απασχολεί πια η κορυφή που έχουν θέσει άλλοι στην Τέχνη. Να γίνω μεγάλος και ν' αποκτήσω πεντακόσια βραβεία και διακρίσεις. Ίσως τα καταφέρω. Κι αν αυτό γίνει, έχει καλώς. Αλλά πλέον με απασχολεί περισσότερο ο πυρήνας μου. Το να δημιουργώ ώστε να τον καλύπτω με κρούστες γνώσης και σοφίας, ώστε να απολαύσω περισσότερο τις στιγμές που θα έρθουν.
ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Μόλις συνειδητοποίησα πως δεν έγραψα τίποτε γι' αυτά που αναφέρει ο τίτλος του κειμένου! Καλά να πάθω που πρώτα γράφω τίτλους και μετά κείμενα. Λοιπόν, ήθελα να πω πως οι περισσότεροι άνθρωποι δίνουν σημασία στην επιδεξιότητα (π.χ. "μπορεί να παίζει κιθάρα καλά") παρά στη δεξιότητα ("μπορεί να παίζει κιθάρα". Είναι, βεβαίως, αυτή η φύση της στοιχειώδους κριτικής ικανότητας. Αλλά η κριτική της επιδεξιότητας αποθαρρύνει πολλούς από το ν' αποκτήσουν τη δεξιότητα, ας πούμε "γιατί να μάθω να παίζω κιθάρα, αφού δεν πρόκειται ποτέ να γίνω ο καλύτερος κιθαρίστας του κόσμου". Έχει, όμως, πραγματικά, σημασία αυτό;
Εγώ θέλω να μάθω να παίζω κιθάρα, αλλά όχι για να γίνω ο καλύτερος του κόσμου, αλλά για τους δικούς μου, ξεχωριστούς λόγους. Την κιθάρα την αντιπαθούσα ανέκαθεν (κι ακόμη την αντιπαθώ), αλλά μπορώ να τη χρησιμοποιήσω ως ένα καλλιτεχνικό εργαλείο με το οποίο μπορώ να "ζωγραφίσω" τους ήχους που θέλω. Πιστεύω πως τη δεξιότητα την έχω αποκτήσει μετά από μερικούς μήνες "χαλαρής" εξάσκησης. Τώρα, με εντατική εξάσκηση, θα προχωρήσω στην επιδεξιότητα ώστε να γίνω καλύτερος, αλλά μόνο και μόνο για να μπορέσω να φτιάξω τους ήχους που έχω μέσα στο μυαλό μου.
Ο σκοπός θ' αγιάσει το μέσο. Και μόλις καταφέρω να δημιουργήσω τους ήχους που θέλω, τότε θα έχω ικανοποιήσει τον καλλιτέχνη (και όχι τον κριτικό) που ζει μέσα μου. Και μετά, άλλοι καλλιτέχνες και κριτικοί θα μπορούν να μοιραστούν τις απόψεις τους μαζί μου. Ίσως να είναι θετικές, ίσως όχι. Αλλά όλες θα είναι αποδεκτές. Και θα ήθελα να ενθαρρύνω και άλλα άτομα να εστιάσουν εκεί. Κάποτε στόχευα στο να κάνω καλή εντύπωση στους άλλους, κι αυτό παραλίγο να με καταστρέψει. Εάν κάποιος θέλει να γίνει καλλιτέχνης μόνο και μόνο για να ικανοποιεί τους άλλους, δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένος και θ' αυτοθυσιάζεται ώστε ν' αποκτήσει τις επιδεξιότητες που επιζητούν οι άλλοι, κι έτσι θα χάσει τον εαυτό του.
Μην βασίζεις την ευτυχία σου στην επιτυχία. Βρες την ευτυχία, κι αυτή θα είναι η μόνη πραγματική επιτυχία.
Μερικές φορές πιέζω τον εαυτό μου να κάνει κάτι τέλεια, αλλά πλέον ακόμη και αυτή μου τη συνήθεια την ελαττώνω. Φαίνεται πως πλέον αρκούμαι περισσότερο μ' αυτά για τα οποία είμαι ικανός πλέον. Και αυτό με χαροποιεί απίστευτα.
Μέχρι πριν από μερικές μέρες πίστευα πως ο καλλιτέχνης μέσα μου χάθηκε. Εκείνο το πνεύμα που του άρεζαν τα ταξίδια στο άγνωστο φάνταζε πια εξασθενημένο. Ίσως γιατί πλέον έμαθα περισσότερα πράγματα για τη ζωή που τώρα δεν είμαι διατεθειμένος να μάθω περισσότερα προς το παρόν. Αλλά, τελικά, βρήκα πως το πνεύμα υπάρχει ακόμη. Απλώς τώρα δεν βιάζεται να βγει. Περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να βγει μέσα από τα χέρια μου, είτε μέσω μουσικής, είτε μέσω ζωγραφικής, είτε μέσω κειμένων.
Εξελίσσομαι. Ίσως να είμαι ένα Pokémon, και τώρα γίνομαι μεγαλύτερος, σκληρότερος και πιο δυνατός.
Ίσως, τελικά, ο ταξιδιώτης-καλλιτέχνης μέσα μου απλώς να αναπαύεται για την ώρα. Δεν τον βασανίζει πια η ματαιοδοξία για να φτάσει στην ταράτσα του ουρανοξύστη. Του φτάνει που έχει φτάσει στον έβδομο όροφο. Το ξέρει πως υπάρχουν άλλοι εκατόν πενήντα έξι, αλλά το αυτί του δεν ιδρώνει. Θα φτάσει κάποια στιγμή. Ή μπορεί να μην χρειάζεται καν να φτάσει εκεί.
Δεν με απασχολεί πια η κορυφή που έχουν θέσει άλλοι στην Τέχνη. Να γίνω μεγάλος και ν' αποκτήσω πεντακόσια βραβεία και διακρίσεις. Ίσως τα καταφέρω. Κι αν αυτό γίνει, έχει καλώς. Αλλά πλέον με απασχολεί περισσότερο ο πυρήνας μου. Το να δημιουργώ ώστε να τον καλύπτω με κρούστες γνώσης και σοφίας, ώστε να απολαύσω περισσότερο τις στιγμές που θα έρθουν.
ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Μόλις συνειδητοποίησα πως δεν έγραψα τίποτε γι' αυτά που αναφέρει ο τίτλος του κειμένου! Καλά να πάθω που πρώτα γράφω τίτλους και μετά κείμενα. Λοιπόν, ήθελα να πω πως οι περισσότεροι άνθρωποι δίνουν σημασία στην επιδεξιότητα (π.χ. "μπορεί να παίζει κιθάρα καλά") παρά στη δεξιότητα ("μπορεί να παίζει κιθάρα". Είναι, βεβαίως, αυτή η φύση της στοιχειώδους κριτικής ικανότητας. Αλλά η κριτική της επιδεξιότητας αποθαρρύνει πολλούς από το ν' αποκτήσουν τη δεξιότητα, ας πούμε "γιατί να μάθω να παίζω κιθάρα, αφού δεν πρόκειται ποτέ να γίνω ο καλύτερος κιθαρίστας του κόσμου". Έχει, όμως, πραγματικά, σημασία αυτό;
Εγώ θέλω να μάθω να παίζω κιθάρα, αλλά όχι για να γίνω ο καλύτερος του κόσμου, αλλά για τους δικούς μου, ξεχωριστούς λόγους. Την κιθάρα την αντιπαθούσα ανέκαθεν (κι ακόμη την αντιπαθώ), αλλά μπορώ να τη χρησιμοποιήσω ως ένα καλλιτεχνικό εργαλείο με το οποίο μπορώ να "ζωγραφίσω" τους ήχους που θέλω. Πιστεύω πως τη δεξιότητα την έχω αποκτήσει μετά από μερικούς μήνες "χαλαρής" εξάσκησης. Τώρα, με εντατική εξάσκηση, θα προχωρήσω στην επιδεξιότητα ώστε να γίνω καλύτερος, αλλά μόνο και μόνο για να μπορέσω να φτιάξω τους ήχους που έχω μέσα στο μυαλό μου.
Ο σκοπός θ' αγιάσει το μέσο. Και μόλις καταφέρω να δημιουργήσω τους ήχους που θέλω, τότε θα έχω ικανοποιήσει τον καλλιτέχνη (και όχι τον κριτικό) που ζει μέσα μου. Και μετά, άλλοι καλλιτέχνες και κριτικοί θα μπορούν να μοιραστούν τις απόψεις τους μαζί μου. Ίσως να είναι θετικές, ίσως όχι. Αλλά όλες θα είναι αποδεκτές. Και θα ήθελα να ενθαρρύνω και άλλα άτομα να εστιάσουν εκεί. Κάποτε στόχευα στο να κάνω καλή εντύπωση στους άλλους, κι αυτό παραλίγο να με καταστρέψει. Εάν κάποιος θέλει να γίνει καλλιτέχνης μόνο και μόνο για να ικανοποιεί τους άλλους, δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένος και θ' αυτοθυσιάζεται ώστε ν' αποκτήσει τις επιδεξιότητες που επιζητούν οι άλλοι, κι έτσι θα χάσει τον εαυτό του.
Μην βασίζεις την ευτυχία σου στην επιτυχία. Βρες την ευτυχία, κι αυτή θα είναι η μόνη πραγματική επιτυχία.
Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011
Μια νέα κατεύθυνση
Όσοι παρακολουθείτε καιρό αυτό το blog, πιθανότατα θα έχετε παρατηρήσει πως, εδώ και πολλούς μήνες, έχω γράψει πάρα πολλά κείμενα σχετικά με θέματα πολύ προσωπικά. Κείμενα γεμάτα φόβους, ανησυχίες, άγχος, πόνο, σκοτάδι, πληγές. Η αλήθεια είναι πως, για αρκετό καιρό, βρισκόμουν σε μία... πώς να το πω, μια φάση, μια περίοδο, ένα μέρος τέλος πάντων της ενήλικης ζωής στο οποίο βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Δεν ήξερα πώς να συνεχίσω, αλλά και γιατί. Έβλεπα τον εαυτό μου να αλλάζει απότομα και να χάνω τον έλεγχό του. Μελαγχολούσα, στενοχωριόμουν, γκρίνιαζα, έκλαιγα. Έβλεπα άτομα να σταματάνε να μου μιλάνε, να με αποφεύγουν στο δρόμο, να έχουν μια λανθασμένη εντύπωση για μένα. Έντονες στιγμές.
Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, τίποτα από τα παραπάνω δεν με απασχολεί τόσο.
Νιώθω ισχυρότερος, πιο πρόθυμος από ποτέ να προχωρήσω. Νιώθω πως έχω περισσότερη εμπιστοσύνη σε εμένα.
Αυτά δεν τα γράφω για να υπερηφανευτώ, αλλά για να γράψω κάτι που να διαφέρει από τα προηγούμενα άρθρα μου. Γιατί κι εγώ ο ίδιος διαφέρω από τον blogger που αξιοποιούσε αυτό το blog για να εξετάσει τα βαθύτερα σκοτάδια του μυαλού του. Αυτοκαταστρεφόμουν ή ήθελα να καταστρέψω τους άλλους.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε μια αυτοσυγκέντρωση που δεν έχω ξαναβιώσει. Νιώθω πως έχω τον έλεγχο, κι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί περισσότερο από το να καταριέμαι τους πάντες. Εξακολουθώ να νιώθω απαίσια για όσα έκανα, αλλά πιστεύω πως κάποια στιγμή θα καταφέρω να επανορθώσω.
'Εχω βρει μια νέα κατεύθυνση στη ζωή. Μία κατεύθυνση που δεν είναι χαρούμενη, αλλά ούτε και λυπημένη. Για την ακρίβεια, δεν διαθέτει καθόλου συναισθήματα. Μόνο σκέψη. Αμέτρητη σκέψη, που με γεμίζει με ολοκλήρωση.
Έχω βρει την ευτυχία στη διαμόρφωση του εαυτού. Και δεν φοβάμαι να μοιραστώ τη διαμόρφωση με άλλα άτομα, εφόσον εκείνα είναι πρόθυμα. Και, ευτυχώς, έχω αρκετούς φίλους με τους οποίους ανταλλάσσουμε τη διαμόρφωση αυτή και καταφέρνουμε να γινόμαστε ισχυρότεροι σ' αυτούς τους ζοφερούς καιρούς.
Έχω βρει μια νέα λάμψη στη δημιουργία. Πλέον, αντί να κρέμομαι από τα χείλη των πάντων για να μαζέψω απ' αυτά θετικά σχόλια λες και είναι σβώλοι χρυσού, δημιουργώ πράγματα τα οποία με "γεμίζουν" σαν μπάρα σε πρόγραμμα για downloads. Τα torrents δημιουργούνται στο μυαλό μου και τα downloads στα χέρια μου.
Δεν ζηλεύω πια τόσο τους άλλους, νιώθω πιο κοντά σ' αυτούς.
Και πλέον δεν βλέπω αυτή τη νέα κατάσταση εαυτού ως μία αίσθηση που θα περάσει γρήγορα, για ν' αντικατασταθεί από κλάμα και στενοχώρια.
Και, τόσο αυτό το blog όσο και το αγγλόφωνό μου, http://s33-th1s.tumblr.com/, θα είναι πλέον περισσότερο ιστολόγια παρά μοιρολόγια. Πλέον δεν θα καταγράφω απλώς τις δυσάρεστες στιγμές. Θα καταγράφω την εξέλιξή μου ως άνθρωπος, τόσο ως δημιουργός όσο και ως προσωπικότητα.
Το ταξίδι δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει προορισμό.
Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, τίποτα από τα παραπάνω δεν με απασχολεί τόσο.
Νιώθω ισχυρότερος, πιο πρόθυμος από ποτέ να προχωρήσω. Νιώθω πως έχω περισσότερη εμπιστοσύνη σε εμένα.
Αυτά δεν τα γράφω για να υπερηφανευτώ, αλλά για να γράψω κάτι που να διαφέρει από τα προηγούμενα άρθρα μου. Γιατί κι εγώ ο ίδιος διαφέρω από τον blogger που αξιοποιούσε αυτό το blog για να εξετάσει τα βαθύτερα σκοτάδια του μυαλού του. Αυτοκαταστρεφόμουν ή ήθελα να καταστρέψω τους άλλους.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε μια αυτοσυγκέντρωση που δεν έχω ξαναβιώσει. Νιώθω πως έχω τον έλεγχο, κι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί περισσότερο από το να καταριέμαι τους πάντες. Εξακολουθώ να νιώθω απαίσια για όσα έκανα, αλλά πιστεύω πως κάποια στιγμή θα καταφέρω να επανορθώσω.
'Εχω βρει μια νέα κατεύθυνση στη ζωή. Μία κατεύθυνση που δεν είναι χαρούμενη, αλλά ούτε και λυπημένη. Για την ακρίβεια, δεν διαθέτει καθόλου συναισθήματα. Μόνο σκέψη. Αμέτρητη σκέψη, που με γεμίζει με ολοκλήρωση.
Έχω βρει την ευτυχία στη διαμόρφωση του εαυτού. Και δεν φοβάμαι να μοιραστώ τη διαμόρφωση με άλλα άτομα, εφόσον εκείνα είναι πρόθυμα. Και, ευτυχώς, έχω αρκετούς φίλους με τους οποίους ανταλλάσσουμε τη διαμόρφωση αυτή και καταφέρνουμε να γινόμαστε ισχυρότεροι σ' αυτούς τους ζοφερούς καιρούς.
Έχω βρει μια νέα λάμψη στη δημιουργία. Πλέον, αντί να κρέμομαι από τα χείλη των πάντων για να μαζέψω απ' αυτά θετικά σχόλια λες και είναι σβώλοι χρυσού, δημιουργώ πράγματα τα οποία με "γεμίζουν" σαν μπάρα σε πρόγραμμα για downloads. Τα torrents δημιουργούνται στο μυαλό μου και τα downloads στα χέρια μου.
Δεν ζηλεύω πια τόσο τους άλλους, νιώθω πιο κοντά σ' αυτούς.
Και πλέον δεν βλέπω αυτή τη νέα κατάσταση εαυτού ως μία αίσθηση που θα περάσει γρήγορα, για ν' αντικατασταθεί από κλάμα και στενοχώρια.
Και, τόσο αυτό το blog όσο και το αγγλόφωνό μου, http://s33-th1s.tumblr.com/, θα είναι πλέον περισσότερο ιστολόγια παρά μοιρολόγια. Πλέον δεν θα καταγράφω απλώς τις δυσάρεστες στιγμές. Θα καταγράφω την εξέλιξή μου ως άνθρωπος, τόσο ως δημιουργός όσο και ως προσωπικότητα.
Το ταξίδι δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει προορισμό.
Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011
Ο Μεγάλος
Γεια σου, Μεγάλε.
Σου αρέσει να είσαι σε οποιονδήποτε.
Σου αρέσει να μας χρωματίζεις κάθε στιγμή όπου μπορείς να εμφανιστείς, καλύπτοντάς μας με τις αρετές σου.
Σου αρέσουν πολλά.
Άρχισες να με συναντάς από τότε που άρχισα να μεγαλώνω, όπως κάνεις και στους περισσότερους.
Μου έσωσες τη ζωή πολλές φορές.
Παραλίγο να μου τη στοιχίσεις πολλές φορές.
Είμαι ακόμη ζωντανός, αλλά νιώθω πως μου μειώνεις το χρόνο μου σ' αυτό τον κόσμο.
Δεν μου αρέσεις, Μεγάλε.
Λογικό, θα μου πεις. Αλλού σε χρησιμοποιούν ως όπλο. Ολόκληρες χώρες έχουν υποκύψει σε σένα, τι είμαι εγώ;
Δεν σε αντέχω, Μεγάλε.
Με κάνεις που μετανιώνω που αναπνέω.
Μου ασχημαίνεις τα όνειρα.
Με κρατάς μακριά από τα πραγματικά ωραία πράγματα στη ζωή. Εξαιτίας σου, δεν θέλω να νιώθω ωραία όταν μου έρθει η ευκαιρία - με κάποιες εξαιρέσεις, ευτυχώς. Πλέον, αρχίζω να σε κατευνάζω. Είναι δύσκολο, αλλά... σιγά-σιγά, σε μικραίνω.
Αλλά η παρουσία σου με ενοχλεί ολοένα και περισσότερο.
Ίσως γιατί πλέον δεν σε δέχομαι ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι μου, ούτε περνάς απαρατήρητος επειδή έχεις ριζώσει μέσα μου.
Σε σιχαίνομαι, Φόβε. Δεν σε αντέχω. Εξαιτίας σου, είμαι κλεισμένος στο σπίτι, ολομόναχος, προσπαθώντας να πραγματοποιήσω όλα όσα ελπίζω πως θα με κάνουν ευτυχισμένο. Αλλά δεν θα με νικήσεις. Δεν θα με νικήσεις, πανάθεμά σε.
Σου αρέσει να είσαι σε οποιονδήποτε.
Σου αρέσει να μας χρωματίζεις κάθε στιγμή όπου μπορείς να εμφανιστείς, καλύπτοντάς μας με τις αρετές σου.
Σου αρέσουν πολλά.
Άρχισες να με συναντάς από τότε που άρχισα να μεγαλώνω, όπως κάνεις και στους περισσότερους.
Μου έσωσες τη ζωή πολλές φορές.
Παραλίγο να μου τη στοιχίσεις πολλές φορές.
Είμαι ακόμη ζωντανός, αλλά νιώθω πως μου μειώνεις το χρόνο μου σ' αυτό τον κόσμο.
Δεν μου αρέσεις, Μεγάλε.
Λογικό, θα μου πεις. Αλλού σε χρησιμοποιούν ως όπλο. Ολόκληρες χώρες έχουν υποκύψει σε σένα, τι είμαι εγώ;
Δεν σε αντέχω, Μεγάλε.
Με κάνεις που μετανιώνω που αναπνέω.
Μου ασχημαίνεις τα όνειρα.
Με κρατάς μακριά από τα πραγματικά ωραία πράγματα στη ζωή. Εξαιτίας σου, δεν θέλω να νιώθω ωραία όταν μου έρθει η ευκαιρία - με κάποιες εξαιρέσεις, ευτυχώς. Πλέον, αρχίζω να σε κατευνάζω. Είναι δύσκολο, αλλά... σιγά-σιγά, σε μικραίνω.
Αλλά η παρουσία σου με ενοχλεί ολοένα και περισσότερο.
Ίσως γιατί πλέον δεν σε δέχομαι ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι μου, ούτε περνάς απαρατήρητος επειδή έχεις ριζώσει μέσα μου.
Σε σιχαίνομαι, Φόβε. Δεν σε αντέχω. Εξαιτίας σου, είμαι κλεισμένος στο σπίτι, ολομόναχος, προσπαθώντας να πραγματοποιήσω όλα όσα ελπίζω πως θα με κάνουν ευτυχισμένο. Αλλά δεν θα με νικήσεις. Δεν θα με νικήσεις, πανάθεμά σε.
Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011
Γκαντεμιά.
Είχα γράψει ένα γιγαντιαίο blog post με τον τίτλο "Ρίσκα". Έκανα πολλά saves στον server του Blogger, μα μόλις έκανα publish, όλα χάθηκαν.
Δεν θέλω να το ξαναγράψω.
Μου φαίνεται πως θα μεταφερθώ στο Wordpress...
Δεν θέλω να το ξαναγράψω.
Μου φαίνεται πως θα μεταφερθώ στο Wordpress...
Σάββατο 18 Ιουνίου 2011
Μπαμπ μπαμπ ντουμπάμπαντα
Γκαν γκαν μπουμ σουμπά ντα ντα μπούμπουντα. Ντούβα ντούβα ντούβα νταρά ντα να να γκούγκουμντα. Γκάβα γκούβα σασασαμπούφ σασασαπόνιμα νισανισανίσα σασά σασασαμπούφ.
Σα,
μπουμ.
Γκούγκουντα, γκούνγκουντα, γκούγκουντα.
Σα,
μπουμ.
Γκούγκουντα, γκούνγκουντα, γκούγκουντα.
Τρίτη 7 Ιουνίου 2011
Ομοφυλοφιλία
"Homosexuality is found in over 450 species. Homophobia is found in only one. Which one seems unnatural now?"
Δεν είμαι ομοφοβικός. Κι όμως, μέχρι στιγμής, όλες μου οι φιλίες με ομοφυλόφιλους έχουν καταρρεύσει. Τι έχουν καταρρεύσει, δηλαδή, εγώ τις κατέστρεψα. Δεν τους έκρινα επειδή είναι ομοφυλόφιλοι. Ούτε θεωρώ πως οι ομοφυλόφιλοι είναι απαίσια όντα, ή χειρότερα από τους ετεροφυλόφιλους, τους αμφιφυλόφιλους και τους διαφυλικούς. Είναι άνθρωποι. Απλώς δεν ήξερα πώς να τους φερθώ, κι αυτό με τρόμαζε απίστευτα. Δεν φταίνε εκείνοι. Δεν φοβάμαι τους ομοφυλόφιλους. Φοβάμαι τους ανθρώπους. Γι' αυτό κατέστρεψα αμέτρητες φιλίες, και οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν ετεροφυλόφιλα άτομα.
Δεν θέλω να με αποκαλούν ομοφοβικό - ειδικά οι ομοφυλόφιλοι. Δεν θεωρώ τους ομοφυλόφιλους ένα στερεότυπο, αλλά απλώς ανθρώπους που έχουν ένα εγγενές γνώρισμα, όπως το χρώμα των μαλλιών και των ματιών. Η σεξουαλική ταυτότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε, στην προσπάθειά μας να απλοποιούμε τα πάντα για να τα καταλαβαίνουν οι περιορισμένοι μας εγκέφαλοι. Οπότε, δεν θέλω να με χαρακτηρίζουν κι εμένα ομοφοβικό, γιατί κι αυτό είναι ένα στερεότυπο.
Δεν αποκαλώ κανέναν "πούστη", ειδικά εάν είναι ομοφυλόφιλος. Σίγουρα, είχε πλάκα όταν ήμασταν μικροί και βγάζαμε ο ένας τον άλλο "γκέι", "αδερφή", "αδερφάρα" ή "γκέουλα", αλλά μέχρι εκεί. Μερικές φορές μπορεί να πω "όχι, ρε πούστη μου!" αν μου συμβεί κάποια γκαντεμιά, αλλά ακόμη και τότε δεν σκέφτομαι κάποιον ομοφυλόφιλο. Όπως έλεγε ο Doug Stanhope, η λέξη "faggot" παραείναι δυνατή βρισιά για να την χρησιμοποιούμε σε ομοφυλόφιλους. Θα έπρεπε να τη χρησιμοποιούμε στους ίδιους που αποκαλούμε "μαλάκες", "καθίκια" και "μπάσταρδους", ανεξάρτητα με τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Για την ακρίβεια, η λέξη "faggot" στην πραγματικότητα σημαίνει "ένα μάτσο κλαδιά", ενώ ακόμη και η σύντμηση "fag" είναι λέξη αργκό στη Μεγάλη Βρετανία για να περιγράψει τα τσιγάρα.
Σπανίως χρησιμοποιώ και τη λέξη "gay". Κι όταν το κάνω, δεν το κάνω ποτέ για υποτιμητικούς σκοπούς. Δυστυχώς, λόγω της στάσης της κοινωνίας προς τους ομοφυλόφιλους ως "απόβλητους", η λέξη "gay" χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να περιγραφεί κάτι το οποίο δεν είναι καλής ποιότητας, ή θεωρείται γελοίο. Έχω ακούσει το εξής: "Έχεις ακούσει το Immersion των Pendulum; Ήταν πολύ gay!". Δεν ήξερα τι ν' απαντήσω μετά απ' αυτό.
Εάν κάποιος διαβάσει αυτό το κείμενο, μπορεί να πιστέψει πως είμαι κι εγώ ομοφυλόφιλος. Ας βγάλει ό,τι συμπεράσματα θέλει. Με έχουν πει "γκέι" ένα εκατομμύριο φορές, για πλάκα και στα σοβαρά. Και τις περισσότερες σοβαρές φορές μου τις είπαν γυναίκες. Νόμιζαν πως ήμουν ομοφυλόφιλος, επειδή δεν είχα τα κότσια να τους μιλήσω. Και λοιπόν; Θαρρείς όλοι εμείς οι ετεροφυλόφιλοι πρέπει να έχουμε ΤΑ αρχίδια και να μη μας φοβίζει τίποτα, αλλιώς είμαστε "πούστηδες".
Κι αυτός είναι ο λόγος που φοβάμαι να υποστηρίξω τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ (αγγλιστί LGBT). Η συμπεριφορά των ομοφοβικών με κάνει να βλέπω τους πάντες ρατσιστικά. Μου αρέσει να λέω τον εαυτό μου αντιρατσιστή, αλλά και πάλι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι αντιρατσιστές είναι ρατσιστές απέναντι στους ρατσιστές. Εγώ είμαι κατά της ομοφοβίας. Άρα, ίσως είμαι ρατσιστής απέναντι στους ομοφοβικούς, κι αυτό μας κάνει ένα και το αυτό. Σίγουρα, συμφωνώ με τα gay rights. Ναι, ας τους δώσουμε το δικαίωμα να παντρευτούν. Σάμπως οι γάμοι που κάνουμε εμείς οι ετεροφυλόφιλοι καλύτεροι είναι; Πλέον περισσότερα διαζύγια παρά γάμοι γίνονται, που λέει ο λόγος.
Μας μεγάλωσαν στα σχολεία με την ιδεολογία ότι ο άνδρας και η γυναίκα πρέπει οπωσδήποτε να είναι ζευγάρι, και τίποτε άλλο. Στα ίδια σχολεία όπου γεννιέται η κοινωνική διάκριση και κάθε "διαφορετικός" άνθρωπος είναι θύμα της εξαθλίωσης. Έτσι, γεννιέται κι αυτό που στη συνέχεια θα χαρακτηρίσω "αντίστροφος ρατσισμός".
Ο αντίστροφος ρατσισμός είναι κοινό γνώρισμα σε άτομα που πέφτουν ασταμάτητα θύματα του ρατσισμού, και συχνά συναντάται στους ομοφυλόφιλους. Πιστεύουν πως, επειδή πολλοί ετεροφυλόφιλοι τους διακρίνουν, άρα όλοι οι ετεροφυλόφιλοι θα το κάνουν. Ίσως να ήταν αυτός ο λόγος που τσακώθηκα με τα ομοφυλόφιλα άτομα που έχω γνωρίσει. Ίσως να με έβλεπαν ρατσιστικά. Ίσως να πίστευαν πως είμαι ομοφοβικός. Κι ίσως ακόμη το πιστεύουν. Αυτό είναι που φοβόμουν περισσότερο: να μην με θεωρήσουν ομοφοβικό. Και, δυστυχώς, ίσως τελικά έγινε αυτό.
Δεν είμαι ομοφοβικός. Αλλά διαθέτω αρκετή μισανθρωπιά μέσα μου. Δεν διακρίνω με βάση τη σεξουαλική ταυτότητα. Δεν διακρίνω. Απλώς μισώ. Μερικές φορές.
Γι' αυτό, αγαπητοί ομοφυλόφιλοι, δεν χρειάζεται να με παρεξηγείτε. Δεν είμαι ομοφοβικός σε καμία περίπτωση, και πάντα θα είμαι υπέρ των δικαιωμάτων σας. Απλώς, που και που, νιώθω πως όλη η ανθρωπότητα πρέπει να πεθάνει. Αυτό είναι όλο.
Σάββατο 4 Ιουνίου 2011
Γιατί;
Μερικά ερωτήματα θα σε βασανίζουν, ό,τι κι αν κάνεις, όσες φορές κι αν σταματήσεις να κάνεις τα πάντα για ν' αφιερώσεις ώρες ατελείωτες στο κρεβάτι, με τα στόρια κλειστά, προσπαθώντας να βγάλεις άκρη με τις σκέψεις σου, προσπαθώντας να κάνεις τα κομμάτια αυτού του δαιδαλώδους παζλ να ταιριάξουν μεταξύ τους.
Γιατί νιώθω τόσο μόνος μου επί είκοσι χρόνια;
Γιατί καμία φιλία δεν μου είναι αρκετή;
Γιατί νιώθω περισσότερη μοναξιά όταν είμαι με άλλους ανθρώπους παρά όταν είμαι μόνος μου;
Με πληγώνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν. Με κάνουν να αισθάνομαι άβολα. Άβολα. ΑΒΟΛΑ.
Τόσο άβολα που πονάω σα να μου μπήγουν ένα εκατομμύριο βελόνες.
Σταματήστε.
Δεν θέλω πια να με κάνετε να νιώθω κατώτερος.
Δεν θέλω να μου χαμογελάτε.
Δεν θέλω να συμμετάσχω στις εκδηλώσεις σας, τους συλλόγους σας, τις συγκεντρώσεις σας, το οτιδήποτέ σας. Δεν θέλω να ακούω την κριτική σας. Δεν θέλω να μου λέτε πόσο κατώτερος από σας είμαι.
Αφήστε με ήσυχο.
Γιατί μου το κάνετε αυτό; Γιατί με πονάτε; Γιατί; Γιατί με κάνετε να αισθάνομαι κατώτερος; Γιατί με κάνετε να μη θέλω να είμαι εγώ; Γιατί; Γιατί; Αν με αγαπάτε τόσο όπως λέτε, γιατί δεν με σέβεστε; Γιατί δεν με αφήνετε στην ησυχία μου; Σταματήστε να με πονάτε επί είκοσι χρόνια.
Τι μου συμβαίνει;
Γιατί με κάνετε να ντρέπομαι; Με ντροπιάζετε. Ντροπή σας. Ντροπή σε σας, όχι σε μένα. Δεν αντέχω τόση εξαθλίωση. Δεν αντέχω να νιώθω ένοχος που είμαι εγώ. Αν δεν σας αρέσει που είμαι εγώ, γιατί μου το λέτε; Αφήστε με στη μιζέρια μου. Έχω σιχαθεί κάθε κόκκαλο του κορμιού σας, και θέλω να τα σπάσω όλα ένα-ένα. Θα πληρώσετε. Θα πληρώσετε όλοι σας.
Αυτό το ευχάριστο κοινωνικό μήνυμα ήταν μια προσφορά της Εκδικητικής Α.Ε.
Εκδικητική Α.Ε.: Κρύωσε το πιάτο σας; Σας το ζεσταίνουμε!™
Γιατί νιώθω τόσο μόνος μου επί είκοσι χρόνια;
Γιατί καμία φιλία δεν μου είναι αρκετή;
Γιατί νιώθω περισσότερη μοναξιά όταν είμαι με άλλους ανθρώπους παρά όταν είμαι μόνος μου;
Με πληγώνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν. Με κάνουν να αισθάνομαι άβολα. Άβολα. ΑΒΟΛΑ.
Τόσο άβολα που πονάω σα να μου μπήγουν ένα εκατομμύριο βελόνες.
Σταματήστε.
Δεν θέλω πια να με κάνετε να νιώθω κατώτερος.
Δεν θέλω να μου χαμογελάτε.
Δεν θέλω να συμμετάσχω στις εκδηλώσεις σας, τους συλλόγους σας, τις συγκεντρώσεις σας, το οτιδήποτέ σας. Δεν θέλω να ακούω την κριτική σας. Δεν θέλω να μου λέτε πόσο κατώτερος από σας είμαι.
Αφήστε με ήσυχο.
Γιατί μου το κάνετε αυτό; Γιατί με πονάτε; Γιατί; Γιατί με κάνετε να αισθάνομαι κατώτερος; Γιατί με κάνετε να μη θέλω να είμαι εγώ; Γιατί; Γιατί; Αν με αγαπάτε τόσο όπως λέτε, γιατί δεν με σέβεστε; Γιατί δεν με αφήνετε στην ησυχία μου; Σταματήστε να με πονάτε επί είκοσι χρόνια.
Τι μου συμβαίνει;
Γιατί με κάνετε να ντρέπομαι; Με ντροπιάζετε. Ντροπή σας. Ντροπή σε σας, όχι σε μένα. Δεν αντέχω τόση εξαθλίωση. Δεν αντέχω να νιώθω ένοχος που είμαι εγώ. Αν δεν σας αρέσει που είμαι εγώ, γιατί μου το λέτε; Αφήστε με στη μιζέρια μου. Έχω σιχαθεί κάθε κόκκαλο του κορμιού σας, και θέλω να τα σπάσω όλα ένα-ένα. Θα πληρώσετε. Θα πληρώσετε όλοι σας.
Αυτό το ευχάριστο κοινωνικό μήνυμα ήταν μια προσφορά της Εκδικητικής Α.Ε.
Εκδικητική Α.Ε.: Κρύωσε το πιάτο σας; Σας το ζεσταίνουμε!™
Κυριακή 15 Μαΐου 2011
Η παθητικότητα των αυτιών
Έχετε παρατηρήσει ότι τα αυτιά είναι τα πιο παθητικά από τα όργανα του σώματος που εξυπηρετούν μια αίσθηση;
Ας τις πάρουμε με τη σειρά:
Όραση: Μπορείς να δεις τα μάτια κάποιου.
Όσφρηση: Μπορείς να μυρίσεις τη μύτη κάποιου.
Γεύση: Μπορείς να γευτείς τη γλώσσα κάποιου.
Αφή: Μπορείς να αγγίξεις τα χέρια κάποιου.
Ακοή: Δεν μπορείς να ακούσεις τα αυτιά κάποιου!
Το σκεφτήκατε ποτέ;
Ας τις πάρουμε με τη σειρά:
Όραση: Μπορείς να δεις τα μάτια κάποιου.
Όσφρηση: Μπορείς να μυρίσεις τη μύτη κάποιου.
Γεύση: Μπορείς να γευτείς τη γλώσσα κάποιου.
Αφή: Μπορείς να αγγίξεις τα χέρια κάποιου.
Ακοή: Δεν μπορείς να ακούσεις τα αυτιά κάποιου!
Το σκεφτήκατε ποτέ;
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
Mantra
Πώς επανορθώνεις
όταν τα σκατώνεις;
Απλώς συνεχίζεις,
και σε κανέναν δεν τα πρήζεις.
Ειδικά στον εαυτό σου.
Τώρα, ανασκουμπώσου.
Αυτό το ποιηματάκι το επινόησα πριν μερικές βδομάδες. Μακάρι να το θυμάμαι πιο συχνά, ώστε να βάζω τα γίδια στο mantra μου αντί στο μαντρί (που είναι μες στη μπίχλα με τις κοπριές και τις μύγες).
όταν τα σκατώνεις;
Απλώς συνεχίζεις,
και σε κανέναν δεν τα πρήζεις.
Ειδικά στον εαυτό σου.
Τώρα, ανασκουμπώσου.
Αυτό το ποιηματάκι το επινόησα πριν μερικές βδομάδες. Μακάρι να το θυμάμαι πιο συχνά, ώστε να βάζω τα γίδια στο mantra μου αντί στο μαντρί (που είναι μες στη μπίχλα με τις κοπριές και τις μύγες).
Ο σπόρος του κακού
Λένε πως μία στιγμή είναι ικανή να αναποδογυρίσει τη ζωή σου. Το πιστεύω.
Παραδέξου το, σου συνέβη κι εσένα. Κάποια στιγμή στη ζωή σου, συνέβη κάτι που σε στιγμάτισε άσχημα, κατέστρεψε τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα και φέρεσαι σε άλλους. Κάποτε, σε τραυμάτισαν.
Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ήταν. Δεν θυμάμαι καν αν πήγαινα σχολείο τότε ή όχι. Ίσως πήγαινα. Το σίγουρο είναι ότι ήμουν επισκέπτης.
Δεν μου άρεζε να είμαι επισκέπτης. Οι άλλοι καλεσμένοι που ήταν της ηλικίας μου με έσπρωχναν μακριά τους. Ήταν όλοι τους μια μεγάλη παρέα, κι εγώ ένας outsider. Προτιμούσα να είμαι με τους μεγαλύτερους. Εκεί ένιωθα ασφαλής.
Μια νύχτα, όμως, οι μεγάλοι δεν ήταν εκεί για να με σώσουν.
Θυμάμαι ότι βρισκόμουν στο υπνοδωμάτιό του. Τον ήξερα και παλιότερα. Δεν θυμάμαι το όνομά του, ούτε και το πρόσωπό του. Θυμάμαι ότι με πήγαν μέσα στο δωμάτιό του "για να παίξουμε". Εκείνος περίμενε, σαν αρπακτικό που στήνει καρτέρι για το θήραμά του.
Η πόρτα έκλεισε.
Με άρπαξε από τα μαλλιά.
Πέρασε το μπράτσο του στο λαιμό μου.
Με έριξε στο χαλί.
Με έσφιξε. Με ακινητοποίησε. Μου χτυπούσε το κεφάλι.
Προσπάθησα να αντεπιτεθώ, μα αυτό απλώς δυσκόλευε την κατάσταση. Ήμουν τόσο ζαλισμένος, που δεν φώναζα για βοήθεια.
Βήματα. Οι γονείς του ερχόντουσαν για να μας ρωτήσουν αν θέλουμε να φάμε ή να πιούμε κάτι. Με άφησε. Μόλις έφυγαν, με άρπαξε πάλι.
Ένιωθα μια τεράστια ζαλάδα όταν ήμουν στο αυτοκίνητο των γονιών μου στην επιστροφή. Τους έλεγα ότι οι φίλοι τους έχουν ένα πολύ παράξενο παιδί.
Από τότε, ήμουν ιδιαίτερα επιθετικός στο σχολείο. Χτυπούσα άσχημα τους συμμαθητές μου. Τους σνόμπαρα, απομακρυνόμουν από αυτούς, δεν τους εμπιστευόμουν. Ήμουν μια χαρά με τους δασκάλους. Ήμουν ασφαλής μαζί τους, ως ένα κακομαθημένο μαμόθρεφτο που δεν ήξερε τι του γινόταν.
Ακόμη δεν έχω ξεπεράσει εκείνη τη στιγμή. Με χτύπησε τόσο βαθιά στο υποσυνείδητο, που βγάζω στους πάντες μια μεγάλη επιθετικότητα, χωρίς καν να σκέφτομαι τι είχα ζήσει τότε. Κι αυτή τη δίψα για τη βία δεν θέλω να την σταματήσω. Θέλω να κάνω κακό στους άλλους, να τους πληγώνω για το παραμικρό. Έτσι, έχασα αμέτρητους φίλους, κι αυτοί που μου απέμειναν μερικές φορές δεν μπορούν να με πάρουν στα σοβαρά, επειδή φέρομαι παρανοϊκά. Βαθιά μέσα μου, θέλω να κάνω κακό σε κάποιον. Θέλω να δικαιωθώ. Θέλω να του κάνω ό,τι μου έκανε εκείνος ο τύπος τότε.
Καθίκι. Δεν θυμάμαι το όνομά σου ή το πρόσωπό σου. Σίγουρα δεν θα σε αναγνωρίσω αν σε δω στο δρόμο, και πολύ πιθανόν να μη με αναγνωρίσεις ούτε κι εσύ. Και σίγουρα δεν θα θυμάσαι τι μου έκανες. Αλλά εγώ δεν το ξεχνάω. Έριξες πάνω μου όλη την επιθετικότητα που προφανώς μάζευες από τους γονείς και τους συμμαθητές σου. Με έκανες να μισήσω τους πάντες. Με έκανες ένα καθίκι.
It took so long to remember just what happened.
I was so young and vestal then,
you know it hurt me,
but I'm breathing so I guess I'm still alive
even if signs seem to tell me otherwise.
I've got my hands bound and
my head down and my eyes closed,
half-closed, wide open.
Do unto others, what has been done to me,
Do unto others, what has been done to you?
Tool - "Prison Sex"
Παραδέξου το, σου συνέβη κι εσένα. Κάποια στιγμή στη ζωή σου, συνέβη κάτι που σε στιγμάτισε άσχημα, κατέστρεψε τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα και φέρεσαι σε άλλους. Κάποτε, σε τραυμάτισαν.
Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ήταν. Δεν θυμάμαι καν αν πήγαινα σχολείο τότε ή όχι. Ίσως πήγαινα. Το σίγουρο είναι ότι ήμουν επισκέπτης.
Δεν μου άρεζε να είμαι επισκέπτης. Οι άλλοι καλεσμένοι που ήταν της ηλικίας μου με έσπρωχναν μακριά τους. Ήταν όλοι τους μια μεγάλη παρέα, κι εγώ ένας outsider. Προτιμούσα να είμαι με τους μεγαλύτερους. Εκεί ένιωθα ασφαλής.
Μια νύχτα, όμως, οι μεγάλοι δεν ήταν εκεί για να με σώσουν.
Θυμάμαι ότι βρισκόμουν στο υπνοδωμάτιό του. Τον ήξερα και παλιότερα. Δεν θυμάμαι το όνομά του, ούτε και το πρόσωπό του. Θυμάμαι ότι με πήγαν μέσα στο δωμάτιό του "για να παίξουμε". Εκείνος περίμενε, σαν αρπακτικό που στήνει καρτέρι για το θήραμά του.
Η πόρτα έκλεισε.
Με άρπαξε από τα μαλλιά.
Πέρασε το μπράτσο του στο λαιμό μου.
Με έριξε στο χαλί.
Με έσφιξε. Με ακινητοποίησε. Μου χτυπούσε το κεφάλι.
Προσπάθησα να αντεπιτεθώ, μα αυτό απλώς δυσκόλευε την κατάσταση. Ήμουν τόσο ζαλισμένος, που δεν φώναζα για βοήθεια.
Βήματα. Οι γονείς του ερχόντουσαν για να μας ρωτήσουν αν θέλουμε να φάμε ή να πιούμε κάτι. Με άφησε. Μόλις έφυγαν, με άρπαξε πάλι.
Ένιωθα μια τεράστια ζαλάδα όταν ήμουν στο αυτοκίνητο των γονιών μου στην επιστροφή. Τους έλεγα ότι οι φίλοι τους έχουν ένα πολύ παράξενο παιδί.
Από τότε, ήμουν ιδιαίτερα επιθετικός στο σχολείο. Χτυπούσα άσχημα τους συμμαθητές μου. Τους σνόμπαρα, απομακρυνόμουν από αυτούς, δεν τους εμπιστευόμουν. Ήμουν μια χαρά με τους δασκάλους. Ήμουν ασφαλής μαζί τους, ως ένα κακομαθημένο μαμόθρεφτο που δεν ήξερε τι του γινόταν.
Ακόμη δεν έχω ξεπεράσει εκείνη τη στιγμή. Με χτύπησε τόσο βαθιά στο υποσυνείδητο, που βγάζω στους πάντες μια μεγάλη επιθετικότητα, χωρίς καν να σκέφτομαι τι είχα ζήσει τότε. Κι αυτή τη δίψα για τη βία δεν θέλω να την σταματήσω. Θέλω να κάνω κακό στους άλλους, να τους πληγώνω για το παραμικρό. Έτσι, έχασα αμέτρητους φίλους, κι αυτοί που μου απέμειναν μερικές φορές δεν μπορούν να με πάρουν στα σοβαρά, επειδή φέρομαι παρανοϊκά. Βαθιά μέσα μου, θέλω να κάνω κακό σε κάποιον. Θέλω να δικαιωθώ. Θέλω να του κάνω ό,τι μου έκανε εκείνος ο τύπος τότε.
Καθίκι. Δεν θυμάμαι το όνομά σου ή το πρόσωπό σου. Σίγουρα δεν θα σε αναγνωρίσω αν σε δω στο δρόμο, και πολύ πιθανόν να μη με αναγνωρίσεις ούτε κι εσύ. Και σίγουρα δεν θα θυμάσαι τι μου έκανες. Αλλά εγώ δεν το ξεχνάω. Έριξες πάνω μου όλη την επιθετικότητα που προφανώς μάζευες από τους γονείς και τους συμμαθητές σου. Με έκανες να μισήσω τους πάντες. Με έκανες ένα καθίκι.
It took so long to remember just what happened.
I was so young and vestal then,
you know it hurt me,
but I'm breathing so I guess I'm still alive
even if signs seem to tell me otherwise.
I've got my hands bound and
my head down and my eyes closed,
half-closed, wide open.
Do unto others, what has been done to me,
Do unto others, what has been done to you?
Tool - "Prison Sex"
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Κριτικές μουσικής
Κάθε εβδομάδα, γράφω κριτική για το αγαπημένο μου άλμπουμ που άκουσα την προηγούμενη, χάρη στο lastweek.fm (προϋποθέτει να έχετε λογαριασμό στο last.fm και να έχετε καταγράψει την ακρόαση του άλμπουμ εκεί μέσω του προγράμματος Audioscrobbler).
http://lastweek.fm/wizfrikiman
http://lastweek.fm/wizfrikiman
Τρίτη 26 Απριλίου 2011
Υποχώρηση τώρα!
Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, οι γονείς μου βρίσκονται σε ένα ταξιδάκι στη Βουλγαρία, αφήνοντας εμένα και τον αδερφό μου στο σπίτι. Ακούω το έξοχο αυτό κομμάτι των 65daysofstatic και αναπολώ τις τελευταίες μέρες. Κάθε μία από αυτές, το μυαλό μου γεννούσε μια επαναστατική ιδέα, αλλά την επόμενη μέρα, μόλις ξυπνούσα, τη σκότωνε. Κάτι σαν το συκώτι του Προμηθέα που δημιουργόταν κάθε μέρα όταν του το έτρωγε ο αετός. "Μήπως να κάνω αυτό; Ναι, σίγουρα θα το κάνω... αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι... μπααα..."
Το μυαλό μου υποχωρεί πολλές φορές τελευταία όταν φαντάζεται τι επίδραση μπορεί να έχουν τα σχέδιά μου εάν τα πραγματοποιήσω. Φοβάμαι να κάνω κάτι γιατί θέλω να το κάνω όσο πιο τέλεια γίνεται, με όσο το δυνατόν λιγότερες αρνητικές επιπτώσεις.
Γιατί έχω σε τόσο υψηλή θέση προτεραιότητας στη ζωή την εύνοια;
Όπως έγραψα σε προηγούμενη δημοσίευση, τόσο καιρό ήμουν εθισμένος από την καλή κριτική. Θέλω, λοιπόν, να κάνω κάτι για να μου αρέσει ή για να αρέσω;
Τα τελευταία δύο-τρία χρόνια έκανα πραγματικά απαίσια πράγματα. Πλήγωσα άτομα που με αγαπούσαν, προσέβαλα άτομα που δεν μου έκαναν κάτι κακό, έδιωξα ένα σωρό ευκαιρίες που θα μπορούσαν να με κάνουν ευτυχισμένο. Αυτοτιμωρήθηκα. Έβαζα το μυαλό μου σε ένα μαρτύριο, στο οποίο έπαιζα σε ατελείωτο replay τις πιο απαίσιες στιγμές που πέρασα για να τα θυμάμαι και να πονάω. Έκλαιγα για ώρες. Χτυπιόμουν στο κρεβάτι. Και, το χειρότερο, μερικές φορές ανάγκαζα τον εαυτό μου να μην τρώει, ώστε να πονάει το στομάχι μου και να βρίσκομαι σε διαρκή αναστάτωση.
Αλλά δεν κατάλαβα εάν το έκανα επειδή μισούσα τον εαυτό μου ή τους άλλους. Πολλές φορές ίσχυαν και τα δύο.
Αυτό το Πάσχα ήρθα πιο κοντά στην οικογένειά μου, στην οποία επίσης φέρθηκα άσχημα κάποια στιγμή. Βελτίωσα τη σχέση μου με τους γονείς μου και επιδιόρθωσα τη σχέση μου με τη γιαγιά και τον παππού μου, κάτι που μας έκανε όλους ευτυχισμένους. Ωστόσο, εξακολουθώ να βρίσκω δύσκολο το να συγχωρέσω εμένα. Ο εαυτός μου ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός μου για χρόνια. Τον χρησιμοποιούσα λες και ήμουν προπονητής του μποξ και έσπρωχνα τον εαυτό μου σαν να ήταν ένας άπειρος μποξέρ (έστω κι αν σιχαίνομαι τη γνωστή φράση "δεν την παλεύεις"), με την ελπίδα ότι θα τον κάνω Rocky κι ότι θα πάρω όλα τα βραβεία. Κι όταν ο αθλητής μέσα μου αποτύχαινε, ο προπονητής τον βασάνιζε. Ή τον βασάνιζαν άλλοι.
Γιατί θέλω να κάνω τον εαυτό μου Rocky από τώρα; Άλλοι μου λένε, "μικρός είσαι ακόμα", αλλά αυτό με εκνευρίζει απίστευτα. Θέλω να αγγίξω τα αστέρια τώρα. Τι είναι αυτό που με κάνει να θέλω να φτάσω στην κορυφή;
Η έλλειψη αυτοεκτίμησης.
Το περασμένο φθινόπωρο έκανα ένα πείραμα με κάποια άτομα, ώστε να προσπαθήσω να τους εντυπωσιάσω δείχνοντάς τους πράγματα στα οποία ήμουν καλός. Τα κατάφερα, αλλά αργότερα συνειδητοποίησα το λάθος μου. Ήμουν τόσο μεγάλος εγωιστής, που στην ουσία εκμεταλλευόμουν αυτά τα άτομα για να τα κάνω να μου λένε καλά λόγια. Προσπαθούσα να αντλήσω από εκείνους την αυτοεκτίμηση που χρειαζόμουν.
Φυσικά, αυτοεκτίμηση σημαίνει "εκτίμηση του εαυτού", και το να προσπαθείς να την αποκτήσεις από άλλους θα ήταν το ίδιο μάταιο με το να πείσεις τον Κόμη Δράκουλα να γίνει vegetarian.
Εξακολουθώ να έχω έναν εγωίσταρο μέσα μου. Αυτός είναι ο προπονητής και ο αθλητής ταυτόχρονα. Χτυπάει και χτυπιέται.
Βρίσκομαι σε μια τέτοια εμμονή για τον εαυτό μου, επειδή είναι από τα λίγα πράγματα που μου απέμειναν. Γέμισα τον χώρο μου με ένα σωρό τεχνολογικά μπιχλιμπίδια, επειδή δεν έχουν στόματα και άρα δεν θα μπορούσαν να μου πουν κάτι για να με πληγώσει. Όλα αυτά τα άψυχα κουτιά με τα καλώδια και τα κουμπιά με σκλάβωσαν επειδή εγώ τους το επέτρεψα. Έμεινα μακριά από τους φίλους μου. Έμεινα μόνος μου επειδή οι κοινωνικές σχέσεις με τρόμαζαν πάντα. Πάντα. Πάντα φοβόμουν μη δημιουργήσω σε κάποιον λάθος εντύπωση, μην τον ξενερώσω, μη με βαρεθεί, μην έχω κάτι στα δόντια μου και τον κάνω να αηδιάσει, μη βρωμάει η ανάσα μου. Παλιά φοβόμουν ακόμη και μήπως κατακρίνουν το ντύσιμό μου.
Ο χρόνος που πέρασα με την οικογένειά μου αυτές τις βδομάδες με βοήθησε να σκεφτώ πιο καθαρά και να ανακαλύψω νέα στοιχεία του εαυτού μου. Τι θα κάνω, όμως, μόλις επιστρέψω στη σχολή; Με τι μούτρα θα εμφανιστώ στους συμφοιτητές μου - όσους, δηλαδή, απέμειναν από εκείνους που μου έδιναν σημασία (τους άλλους τους διαολόστειλα επειδή ήθελα να ξεσπάσω πάνω τους);
Χθες έστειλα σε ένα φίλο μου ένα σκίτσο που έκανα μια φορά για την πλάκα. Κανονικά δεν χρειαζόταν, μιας και ήταν κάτι το προσωπικό, αλλά μου έμεινε η συνήθεια να ζητάω άποψη από τους άλλους για ό,τι κάνω. Η απάντησή του ήταν, "να διορθώσεις λίγο τις αναλογίες". Είχε δίκιο μεν, μιας και το σκίτσο έδειχνε μια ηρωίδα με εντελώς στραβή ανατομία. Αλλά δεν με πολυένοιαζε όταν το σχεδίασα, γιατί ήθελα να αποτυπώσω πάνω στο σχέδιο το πώς ένιωθα εκείνη τη στιγμή, και όχι το να σχεδιάσω ένα ρεαλιστικό και ακριβές ανθρώπινο μοντέλο.
Τότε θυμήθηκα πως θέλω η Τέχνη μου να έχει δύο πτυχές: την πολύ προσωπική-εκφραστική, που δεν θα μοιράζομαι απαραίτητα με τους άλλους, και την εμπορική που θα χαρακτηρίζεται από τέτοιου είδους ακρίβεια, μέσα από σωστά ανθρώπινα μοντέλα, designs για αφίσες ή περιοδικά, web graphics και άλλα. Θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με την Τέχνη, κι όπως πολύ σωστά λέει το βρετανικό περιοδικό ImagineFX, "it doesn't matter how much you think outside the box if you can't paint inside the lines".
Πρέπει να βρω μία χρυσή τομή ανάμεσα στις δύο αυτές πτυχές, ώστε να μη χαλάσουν η μία την άλλη. Εάν θέλω να κάνω ένα σχέδιο στο sketchbook μου με θέμα, ας πούμε, κάτι που με πλήγωσε και καταλήξω να προσέχω να το κάνω "επαγγελματικό", θα πέσω ακριβώς στην ίδια παγίδα που έπεφτα τόσο καιρό όταν μοιραζόμουν υπερ-προσωπικά έργα τέχνης μου με άλλους για να μου πουν απόψεις, αλλά από την ανάποδη.
Μερικές ώρες αργότερα, παρακολούθησα το ντοκυμαντέρ Insurgentes (SPOILERS!) και παρατήρησα ότι έχω πολλά κοινά με το κεντρικό θέμα του φιλμ, τον Λονδρέζο μουσικό Steven Wilson. Κάποια στιγμή, αναρωτήθηκε κι εκείνος εάν δημιουργούσε τέχνη για να ικανοποιήσει τον εαυτό του ή τους άλλους. Τελικά, συμπέρανε πως υπάρχει διαφορά μεταξύ του καλλιτέχνη και του ψυχαγωγού· ο μεν είναι εγωιστής και χρησιμοποιεί την Τέχνη ως προέκταση του εαυτού του, ενώ ο δε το κάνει για να προσφέρει την Τέχνη στους άλλους. Πιστεύω πως ο Wilson είναι και τα δύο. Με τους Porcupine Tree γεμίζει τις αρένες και πουλάει χιλιάδες αντίτυπα, ενώ τα πιο προσωπικά του projects τα δίνει σε μικρές ποσότητες, κι είμαι σίγουρος ότι έχει πολύ υλικό που δεν θα μας δώσει ποτέ. Γιατί μερικά πράγματα καλύτερα να τα κρατάς για τον εαυτό σου. (END SPOILERS)
Τι θα κάνω, λοιπόν; Για την ώρα, ας κάνω λίγες διακοπές, μέχρι να επιστρέψω στη σχολή. Μου χρειάζεται!
Σάββατο 16 Απριλίου 2011
Η συλλογή ολοκληρώθηκε.
Ώρα για κατανάλωση, παραγωγή και κατασκευή.
Κρίμα που χθες ήταν Παρασκευή.
Θα ήθελα να είναι σήμερα,
γιατί τώρα θέλω να γκρινιάξω σαν τα θεριά τ' ανήμερα.
Θα κατατάξω τα αγαθά,
κι ας είναι ζόρι σαν το Γολγοθά.
Θα ουρλιάξω,
χωρίς τ' αυτιά των άλλων να ταράξω.
Τι δουλειά έχει η γνώση
σ' έναν κόσμο όπου τα ξύνουν τόσοι και τόσοι;
Μου την έχει δώσει.
Μα δεν το αφήνω αυτό να μ' αμαυρώσει.
Θέλω το Ζεν μου πίσω
προτού κάποιον άμοιρο στον κόκκυγα κλωτσήσω.
Έχω πολλά ζητήματα να θέσω,
μα τώρα μου χρειάζεται νοερά να την πέσω.
Το έχω κουράσει το μυαλό μου τόσο,
που θέλει να με κάνει τις σκέψεις μου να ζυμώσω.
Θα με σκοτώσω!
Δεν θέλω πια να κάνω τον καμπόσο.
Θα είμαι τίμιος, κι ας το πληρώσω όσο όσο.
Θέλω τη ζωή μου να σώσω,
πάνω απ' όλες τις αρετές και τις ψευτιές που έχω να δώσω.
Άμα ζητάω συνέχεια να με συγχωρέσουν
θα είναι σα να τους ζητάω στον αφαλό μου να χέσουν.
Δεν είναι η συγγνώμη όλων άξιά μου.
Μόνο όσων σέβονται τ' αυτιά μου.
Η μηχανή αργεί, μα τη νιώθω να ξεκινάει,
και κάτι νέο μέσα στο μυαλό μου ξυπνάει.
Τι να είναι; Θα το μάθω σύντομα, ελπίζω.
Κι αν αργήσει, δεν πειράζει, δεν θέλω να του τα πρήζω.
Ούτε να κλαψομουνίζω.
Τις σκοτούρες καθαρίζω.
Η άνοιξη αναβλύζει, με μέρες λαμπερές,
γι' αυτό ας μη ζητάω μαγαζί διαμπερές.
Πού θα πάω τώρα; Ποιος ξέρει...
Υπάρχουν σίγουρα εκπλήξεις σ' όλ' αυτά τα μέρη.
Ας αρχίσει, λοιπόν, η κατανάλωση, η παραγωγή και η κατασκευή,
κι ας μην απαιτώ από τους άλλους να με χαρακτηρίζουν ευσεβή.
Ή να με δείξουν στην TV.
Θέλω μόνο να μου θωρακίσω το αυτί,
για να αντέχω τη σκληρή ζωή.
Και νιώθω πως αυτό θα συμβεί.
Κρίμα που χθες ήταν Παρασκευή.
Θα ήθελα να είναι σήμερα,
γιατί τώρα θέλω να γκρινιάξω σαν τα θεριά τ' ανήμερα.
Θα κατατάξω τα αγαθά,
κι ας είναι ζόρι σαν το Γολγοθά.
Θα ουρλιάξω,
χωρίς τ' αυτιά των άλλων να ταράξω.
Τι δουλειά έχει η γνώση
σ' έναν κόσμο όπου τα ξύνουν τόσοι και τόσοι;
Μου την έχει δώσει.
Μα δεν το αφήνω αυτό να μ' αμαυρώσει.
Θέλω το Ζεν μου πίσω
προτού κάποιον άμοιρο στον κόκκυγα κλωτσήσω.
Έχω πολλά ζητήματα να θέσω,
μα τώρα μου χρειάζεται νοερά να την πέσω.
Το έχω κουράσει το μυαλό μου τόσο,
που θέλει να με κάνει τις σκέψεις μου να ζυμώσω.
Θα με σκοτώσω!
Δεν θέλω πια να κάνω τον καμπόσο.
Θα είμαι τίμιος, κι ας το πληρώσω όσο όσο.
Θέλω τη ζωή μου να σώσω,
πάνω απ' όλες τις αρετές και τις ψευτιές που έχω να δώσω.
Άμα ζητάω συνέχεια να με συγχωρέσουν
θα είναι σα να τους ζητάω στον αφαλό μου να χέσουν.
Δεν είναι η συγγνώμη όλων άξιά μου.
Μόνο όσων σέβονται τ' αυτιά μου.
Η μηχανή αργεί, μα τη νιώθω να ξεκινάει,
και κάτι νέο μέσα στο μυαλό μου ξυπνάει.
Τι να είναι; Θα το μάθω σύντομα, ελπίζω.
Κι αν αργήσει, δεν πειράζει, δεν θέλω να του τα πρήζω.
Ούτε να κλαψομουνίζω.
Τις σκοτούρες καθαρίζω.
Η άνοιξη αναβλύζει, με μέρες λαμπερές,
γι' αυτό ας μη ζητάω μαγαζί διαμπερές.
Πού θα πάω τώρα; Ποιος ξέρει...
Υπάρχουν σίγουρα εκπλήξεις σ' όλ' αυτά τα μέρη.
Ας αρχίσει, λοιπόν, η κατανάλωση, η παραγωγή και η κατασκευή,
κι ας μην απαιτώ από τους άλλους να με χαρακτηρίζουν ευσεβή.
Ή να με δείξουν στην TV.
Θέλω μόνο να μου θωρακίσω το αυτί,
για να αντέχω τη σκληρή ζωή.
Και νιώθω πως αυτό θα συμβεί.
Πέμπτη 14 Απριλίου 2011
Διαφωτιστικό ξεφάντωμα
Αυτό είναι το πρώτο blog post που γράφω πραγματικά για τον εαυτό μου, και δεν με νοιάζει τόσο το αν το διαβάσουν άλλοι ή όχι.
Για πολύ καιρό, οι στόχοι μου ήταν τοποθετημένοι σε μάταια σημεία.
Ήθελα να μου λένε καλά λόγια. Το συνήθισα, μάλλον, από τότε που ήμουν μικρός και πήγαινα καλές εργασίες σε δασκάλους ή καθηγητές. Ως εκ τούτου, έγινα πολύ ευαίσθητος στην αρνητική κριτική. Ειδικά στην εφηβεία μου, μία επικριτική λέξη από το στόμα καθηγητή ή συμμαθητή ήταν ικανή να με ρίξει στο σκοτάδι της κρεβατοκάμαράς μου, με ένα βαρίδιο ονόματι "μελαγχολία" να τραβάει το κεφάλι μου προς τα κάτω. Ήταν φρικτό. Και μου προκαλούσε και πόνους στον αυχένα.
Λάτρευα πάντα να εντυπωσιάζω τους άλλους, ειδικά με τις εικόνες που έφτιαχνα στον υπολογιστή μου. Δεν μου άρεζαν τόσο τα κομπλιμένα γι' αυτό που είμαι (επειδή για αρκετό καιρό δεν μου άρεζα καθόλου), αλλά γι' αυτά που κάνω. Νόμιζα πως ήμουν καλλιτέχνης.
Τελικά, σήμερα διαπίστωσα πως ήμουν μόνο το μισό ενός καλλιτέχνη όλο αυτό τον καιρό.
Πήρε πολλά χρόνια να το συνειδητοποιήσω, αλλά, ευτυχώς, τα κατάφερα. Το "μισό" του καλλιτέχνη που είχα επιτύχει ήταν η ικανότητα να προβάλλω τις σκέψεις μου στο χαρτί, στην οθόνη, στη μουσική, στο σανίδι του θεάτρου, στα κείμενα που γράφω σε blogs. Όχι απαραίτητα ως ένα μέσο για να εκφράζομαι. Περισσότερο θα το χαρακτήριζα ως μια απεικόνιση της ταυτότητάς μου.
Το άλλο μισό που μου λείπει είναι το για ποιο λόγο το κάνω αυτό.
Είχα βάλει ως προτεραιότητα το να αρέσω στους άλλους, να γίνω επιτυχημένος, ονομαστός και ξακουστός, και κάποια στιγμή να βγάλω και κάνα φράγκο. Λάθος. Αυτά έρχονται μετά, από μόνα τους. Έπρεπε να τα κάνω όλα για μένα πρώτα. Συνεχώς έβαζα τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα, γιατί με μισούσα (άσχετα αν αυτό προερχόταν από το μίσος που κάποτε έτρεφα για τους άλλους γύρω μου). Ήθελα είτε να εντυπωσιάσω είτε να προκαλέσω θυμό και αντιδράσεις με την τέχνη μου. Δεν ήθελα να με αγνοούν.
Πλέον γράφω αυτό το κείμενο για να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι, τελικά, δεν είναι τόσο κακό να με αγνοούν.
Όταν παλιά μου έλεγαν να είμαι ο εαυτός μου, να εκφράζομαι, να αγαπάω τον εαυτό μου, ότι πρώτα πρέπει να κοιτάω τον εαυτό μου και μετά τους άλλους, δεν ήθελα να το πιστέψω. Ένιωθα πως θα ήμουν αποδεκτός μόνο εάν ήμουν ένας crowd pleaser. Ένα attention whore. Ένα ζόμπι με αέναη πείνα για καλά λόγια και δυσανεξία στην κακή κριτική, έστω κι αν η τελευταία γίνεται για καλό σκοπό.
Έχω σιχαθεί να είμαι ένα ζόμπι. Ένας σκλάβος του εαυτού μου. Έχω σιχαθεί να βασίζω την ευτυχία μου στις γνώμες των άλλων. Γιατί ακόμη και οι καλές κριτικές δεν είναι απαραίτητα ειλικρινείς.
Θα περάσω σίγουρα κάποια κοινωνικά μηνύματα στην τέχνη μου. Αλλά δεν θα το κάνω κατά κύριο λόγο για να με στολίσουν με βραβεία και δάφνες και φύκια και φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Όσοι ξεκίνησαν με κύριο σκοπό τη δόξα, απέτυχαν και ντράπηκαν να ξαναδοκιμάσουν. Εγώ έχω αποτύχει αμέτρητες φορές, μα κάθε μία μου δίδαξε κάτι διαφορετικό.
Ξεκινάω, λοιπόν, μία νέα πορεία προς την τέχνη. Όχι απαραίτητα αυτοϊκανοποιητική (τα ευκόλως εννοούμενα και σεξουαλικώς υπονοούμενα να παραλειφθούν, παρακαλώ), και σίγουρα όχι ικανοποιητική για τους άλλους και μόνο. Ούτε θα ακολουθήσω το κλισέ "art for art's sake".
Ξέρω ότι συνεχώς δίνω τέτοιες υποσχέσεις στους άλλους και σε μένα, και σπανίως τις πραγματοποιώ. Μπορεί όλα όσα γράφω αυτή τη στιγμή να μου φαίνονται αρλούμπες αύριο. Αλλά δεν ιδρώνει το αυτί μου. Τοποθετώ αυτό το κείμενο στο Internet, αντί για τον τοίχο του σπιτιού μου ή τους σκληρούς μου δίσκους, απλώς και μόνο γιατί έτσι το αποφάσισα. Δεν ξέρω γιατί. Το έγραψα γιατί το έγραψα. "Blogging for blogging's sake, λοιπόν;", θα ρωτήσουν οι κυνικοί. Όχι απαραίτητα. Αυτό το κείμενο εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό για τον οποίο ευελπιστώ αυτή τη στιγμή ότι θα δημιουργήσω τέχνη στο μέλλον:
Είμαι εδώ. Είμαι ζωντανός, στον κόσμο. Αν θέλετε, δείτε με. Δεν θα φυσάω πια τις ντουντούκες για να με προσέξουν. Θα παίξω τον ρόλο μου, τόσο στον πραγματικό κόσμο, όσο και στον διαδικτυακό. Κι όποιος θέλει, ας συμπρωταγωνιστήσει μαζί μου.
Για πολύ καιρό, οι στόχοι μου ήταν τοποθετημένοι σε μάταια σημεία.
Ήθελα να μου λένε καλά λόγια. Το συνήθισα, μάλλον, από τότε που ήμουν μικρός και πήγαινα καλές εργασίες σε δασκάλους ή καθηγητές. Ως εκ τούτου, έγινα πολύ ευαίσθητος στην αρνητική κριτική. Ειδικά στην εφηβεία μου, μία επικριτική λέξη από το στόμα καθηγητή ή συμμαθητή ήταν ικανή να με ρίξει στο σκοτάδι της κρεβατοκάμαράς μου, με ένα βαρίδιο ονόματι "μελαγχολία" να τραβάει το κεφάλι μου προς τα κάτω. Ήταν φρικτό. Και μου προκαλούσε και πόνους στον αυχένα.
Λάτρευα πάντα να εντυπωσιάζω τους άλλους, ειδικά με τις εικόνες που έφτιαχνα στον υπολογιστή μου. Δεν μου άρεζαν τόσο τα κομπλιμένα γι' αυτό που είμαι (επειδή για αρκετό καιρό δεν μου άρεζα καθόλου), αλλά γι' αυτά που κάνω. Νόμιζα πως ήμουν καλλιτέχνης.
Τελικά, σήμερα διαπίστωσα πως ήμουν μόνο το μισό ενός καλλιτέχνη όλο αυτό τον καιρό.
Πήρε πολλά χρόνια να το συνειδητοποιήσω, αλλά, ευτυχώς, τα κατάφερα. Το "μισό" του καλλιτέχνη που είχα επιτύχει ήταν η ικανότητα να προβάλλω τις σκέψεις μου στο χαρτί, στην οθόνη, στη μουσική, στο σανίδι του θεάτρου, στα κείμενα που γράφω σε blogs. Όχι απαραίτητα ως ένα μέσο για να εκφράζομαι. Περισσότερο θα το χαρακτήριζα ως μια απεικόνιση της ταυτότητάς μου.
Το άλλο μισό που μου λείπει είναι το για ποιο λόγο το κάνω αυτό.
Είχα βάλει ως προτεραιότητα το να αρέσω στους άλλους, να γίνω επιτυχημένος, ονομαστός και ξακουστός, και κάποια στιγμή να βγάλω και κάνα φράγκο. Λάθος. Αυτά έρχονται μετά, από μόνα τους. Έπρεπε να τα κάνω όλα για μένα πρώτα. Συνεχώς έβαζα τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα, γιατί με μισούσα (άσχετα αν αυτό προερχόταν από το μίσος που κάποτε έτρεφα για τους άλλους γύρω μου). Ήθελα είτε να εντυπωσιάσω είτε να προκαλέσω θυμό και αντιδράσεις με την τέχνη μου. Δεν ήθελα να με αγνοούν.
Πλέον γράφω αυτό το κείμενο για να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι, τελικά, δεν είναι τόσο κακό να με αγνοούν.
Όταν παλιά μου έλεγαν να είμαι ο εαυτός μου, να εκφράζομαι, να αγαπάω τον εαυτό μου, ότι πρώτα πρέπει να κοιτάω τον εαυτό μου και μετά τους άλλους, δεν ήθελα να το πιστέψω. Ένιωθα πως θα ήμουν αποδεκτός μόνο εάν ήμουν ένας crowd pleaser. Ένα attention whore. Ένα ζόμπι με αέναη πείνα για καλά λόγια και δυσανεξία στην κακή κριτική, έστω κι αν η τελευταία γίνεται για καλό σκοπό.
Έχω σιχαθεί να είμαι ένα ζόμπι. Ένας σκλάβος του εαυτού μου. Έχω σιχαθεί να βασίζω την ευτυχία μου στις γνώμες των άλλων. Γιατί ακόμη και οι καλές κριτικές δεν είναι απαραίτητα ειλικρινείς.
Θα περάσω σίγουρα κάποια κοινωνικά μηνύματα στην τέχνη μου. Αλλά δεν θα το κάνω κατά κύριο λόγο για να με στολίσουν με βραβεία και δάφνες και φύκια και φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Όσοι ξεκίνησαν με κύριο σκοπό τη δόξα, απέτυχαν και ντράπηκαν να ξαναδοκιμάσουν. Εγώ έχω αποτύχει αμέτρητες φορές, μα κάθε μία μου δίδαξε κάτι διαφορετικό.
Ξεκινάω, λοιπόν, μία νέα πορεία προς την τέχνη. Όχι απαραίτητα αυτοϊκανοποιητική (τα ευκόλως εννοούμενα και σεξουαλικώς υπονοούμενα να παραλειφθούν, παρακαλώ), και σίγουρα όχι ικανοποιητική για τους άλλους και μόνο. Ούτε θα ακολουθήσω το κλισέ "art for art's sake".
Ξέρω ότι συνεχώς δίνω τέτοιες υποσχέσεις στους άλλους και σε μένα, και σπανίως τις πραγματοποιώ. Μπορεί όλα όσα γράφω αυτή τη στιγμή να μου φαίνονται αρλούμπες αύριο. Αλλά δεν ιδρώνει το αυτί μου. Τοποθετώ αυτό το κείμενο στο Internet, αντί για τον τοίχο του σπιτιού μου ή τους σκληρούς μου δίσκους, απλώς και μόνο γιατί έτσι το αποφάσισα. Δεν ξέρω γιατί. Το έγραψα γιατί το έγραψα. "Blogging for blogging's sake, λοιπόν;", θα ρωτήσουν οι κυνικοί. Όχι απαραίτητα. Αυτό το κείμενο εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό για τον οποίο ευελπιστώ αυτή τη στιγμή ότι θα δημιουργήσω τέχνη στο μέλλον:
Είμαι εδώ. Είμαι ζωντανός, στον κόσμο. Αν θέλετε, δείτε με. Δεν θα φυσάω πια τις ντουντούκες για να με προσέξουν. Θα παίξω τον ρόλο μου, τόσο στον πραγματικό κόσμο, όσο και στον διαδικτυακό. Κι όποιος θέλει, ας συμπρωταγωνιστήσει μαζί μου.
All the world's a stage, and all the men and women merely players: They have their exits and their entrances; and one man in his time plays many parts...
~ William Shakespeare, "As You Like It"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)