Review: AHERUSIA - "And The Tides Shall Reveal The Traces"

Aherusia. Όποτε ξεστομίζω αυτό το όνομα, πονάω. Είναι εκείνος ο πόνος της χαμένης ευκαιρίας, εκείνο το "διάολε, έπρεπε να πάω να τους ακούσω". Την άνοιξη του 2009, ήμουν τόσο κοντά στο να πάω στο λόφο του Ξενία, να δω περί τίνος επρόκειτο, τελικά.

Φθινόπωρο 2008. Βρίσκομαι μαζί με συμφοιτητές στο "προβάδικο" της φοιτητικής εστίας στο λόφο. Η πόρτα ανοίγει και ένας ξανθός νεαρός με μακριά μαλλιά κοιτάζει με γρήγορες ματιές το χώρο. "Έχει ντραμς εδώ;" ρωτάει.

Λίγο αργότερα, όταν κατεβήκαμε από το προβάδικο για να φάμε, ακούστηκε ένας ήχος που κάποιος αδαής θα παρομοίαζε με ηλεκτρικό τρυπάνι. "Ώπα, παίζει blastbeats ο δικός σου! Μ' αρέσει", σκεφτόμουν καθώς έτρωγα κάτι που έμοιαζε με λαχανοσαλάτα.

Στους επόμενους μήνες, ανακαλύπτω περισσότερα γι' αυτό το φαινόμενο που ζούσε κάτω από το έδαφος του νησιού. Δεν είχα, ακούσει, όμως, ούτε μία νότα. Τι ήταν αυτό το "Αχερούσια";

"Αχερουσία", σπεύδουν να με διορθώσουν οι γνώστες. Οκέι. Και πάλι, τι δουλειά έχει αυτή η "εξάλφα" στο λογότυπό τους; Έχουμε εμείς black metal μπάντα και δεν το ήξερα;

Αργότερα ανακάλυψα ότι ήξερα περισσότερα απ' ότι νόμιζα - αλλά θα φτάσουμε κι εκεί.

Τον Αύγουστο του 2009, τσιμπάω ένα τεύχος του Metal Hammer και βλέπω πως οι Aherusia έκαναν support στους Septic Flesh τον Ιούνιο στο Κάστρο Χαλκίδας.

Χειμώνας 2010 και οι Aherusia εξαπολύουν τα νέα τους στο Facebook. Το πρώτο τους LP, λένε, είναι έτοιμο. Αμάαααν...

Κι επιστρέφουμε σ' εκείνη την άνοιξη. Όντας απογοητευμένος από το περιβάλλον γύρω μου, αποφάσισα να μην πάω στο λόφο του Ξενία την ημέρα που έπαιζαν οι Aherusia. Οι άσχημες εμπειρίες που βίωσα την περίοδο εκείνη με επηρέασαν. Έτσι, κατέληξα να βρίσκομαι στο σπίτι μόνος μου, τη στιγμή που η μπάντα έδωσε ένα τελευταίο αντίο στο νησί.

Αυτές οι αναμνήσεις πεταγόντουσαν σαν "τσιμπιές" όταν είδα τα links στο Facebook. Αποφασισμένος να "επανορθώσω", κάνω join στο group τους, προσθέτω τον προαναφερθέντα ξανθό νεαρό στους friends μου και βάζω ν' ακούσω το "And The Tides Shall Reveal The Traces".

Καθώς ξεκινά η εισαγωγή του "Birth of Immortals", μπαίνω στο MySpace της μπάντας. Το roster των ανθρώπων πίσω από τη δημιουργία του άλμπουμ με τρομάζει. Seth Siro Anton σε artwork και φωτογραφικό υλικό; Συμπαραγωγή από Christos Antoniou; Fotis Bernardo στο sound editing;! Mixing και mastering από Sakis Tolis;!;!

Διάολε, τι έχασα;

Και τότε με χτυπά η κλωτσιά στ' αχαμνά - την άξιζα, βλέπετε. Γνώριζα ήδη ένα πρώην μέλος του συγκροτήματος, και είχα πληροφορηθεί για την ύπαρξή του πολύ πριν καν ο ξανθός νεαρός κάνει την εμφάνισή του στο προβάδικο κοιτώντας έκπληκτος το drum kit.

Διάολε. Διάολε. Διάολε.

Ευτυχώς, χάρη στην ψηφιακή εποχή, κατάφερα ν' ακούσω το "And The Tides Shall Reveal The Traces" και σας πληροφορώ ότι θα το αγοράσω κι όλας. Γιατί; Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω...

To "Birth of Immortals" ξεκινά με ορχηστρικά synths και την απόσβεση ενός κυμβάλου να χορεύει στ' αυτιά σου, προτού ο αφηγητής σε βάλει στο κλίμα, δίνοντας χώρο στις κιθάρες και την κρητική λύρα. Τα τύμπανα και το μπάσο ξεκινούν και, έπειτα, οι κραυγές του Voreas Faethon. Η δομή του τραγουδιού σε κάνει να ξεχνάς ότι διαρκεί 7:45 λεπτά και ήδη βρίσκεσαι στο 3:26. Που και που ακούμε τον Faethon να γλιστρά στα καθαρά φωνητικά, προτού επιστρέψει σε brutal mode. Από τα πρώτα πέντε λεπτά γίνεται αμέσως αντιληπτή στον ακροατή η ιδιαίτερη μείξη της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής και ευρωπαϊκής φολκλόρ με τις αρετές του φίνου black metal.

Η λύρα επανεμφανίζεται για όσους την έχασαν μετά τις riff-ο-θάλασσες του αρχικού κομματιού για την εισαγωγή του "Lux Occulta". Μια αναπάντεχη αλλαγή στο ρυθμό και οι βουτιές των κιθάρων σε οδηγούν στις άρτιες γραμμές των keyboards. O Faethon ξεσπά σε γρυλισμούς, προϊδεάζοντάς σε για ένα ταξίδι γεμάτο από φουρτούνες και οργισμένα μαστιγώματα από κατάμαυρους καπνούς.

Το ταξίδι συνεχίζει χωρίς οίκτο στα επόμενα κομμάτια, με τη μπάντα να ισοπεδώνει όποια εμπόδια στέκονται στο δρόμο της. Παρά τις σποραδικές "στάσεις", η ταχύτητα δεν μειώνεται στο ελάχιστο. Κι όταν τελικά φτάσει στον προορισμό της, το "Eros Aenaos" θα αμαυρώσει τις αντίθετες αντιλήψεις φτύνοντάς τες με μαύρο μελάνι.

Το τι συμβαίνει στο "To Our Ancestors" δεν θα το αποκαλύψω. Όταν τελείωσε, τα αυτιά μου πόνεσαν για δύο δευτερόλεπτα. Ο τρόπος με τον οποίο η μπάντα αποχώρησε, έχοντας σκλαβώσει τα τύμπανά μου με τον τόσο μεστό, τόσο οργανωμένο, μα και συνάμα πικρό ήχο τους, οδήγησε στο να συνηθίσω να βρίσκομαι υπό την πολιορκία τους. Μη φεύγετε, ρε παιδιά, γυρίστε πίσω!

Με άριστα το 10, του βάζω 8. Συνεχίστε έτσι, παιδιά. Μη γονατίσετε. Ξέρω ότι θα χτυπήσετε το δεκάρι σύντομα, αλλά μη βιαστείτε. Επιτρέψτε στον ήχο σας ν' αγκαλιάσει τα μεταφυσικά μας όνειρα, όπου θεοί και δαίμονες θα παλεύουν αιώνια, πέρα από τα σύμπαντα, το θάνατο, και το χρόνο.

Σαν σήμερα...

Πρέπει να ήταν Νοέμβριος. Σίγουρα ήταν το 2007.

Πήγα σε ένα πολυσύχναστο club στη Μυτιλήνη με την παρέα μου. Κοιτάζω τις εκφράσεις των ανθρώπων μπροστά μου, πολλοί από τους οποίους ήταν συμφοιτητές μου. Έριχναν γρήγορες ματιές σε μια γωνιά του μαγαζιού.

"Ρε, τον ξέρω αυτόν!"
"Που τον έχω ξαναδεί;"
"Ηθοποιός είναι."
"Α, ναι, έπαιζε στο... και στο..."

Κοιτάζω κι εγώ και τον βλέπω. Ήταν όντως εκείνος που έλεγαν τα παιδιά, ολομόναχος, αξύριστος, μερικά ποτά στο τραπέζι μπροστά του. Εγώ και μερικοί φίλοι μου τον πλησιάζουμε για να του σφίξουμε το χέρι.

Ανοίγω τη συζήτησή μου λέγοντας αμήχανα "χαίρομαι που σας γνωρίζω" πίσω από τα ηχηρά μουσικά κολάζ του DJ. Ήταν πρόθυμος να μιλήσει μαζί μου. Όσο, δηλαδή, του επέτρεπε το αλκοόλ που προφανώς είχε καταναλώσει. Του είπα ότι είμαι απ' τα μέρη του. Του μίλησα για τη θεατρική ομάδα της οποίας είμαι μέλος, καθώς και ότι σκόπευα να γράψω κι εγώ ένα θεατρικό έργο. Όντας διακεκριμένος θεατρικός ερμηνευτής, αναγνώριζε την αξία του Δημοτικού Θεάτρου Μυτιλήνης (το καμάρι της πόλης!) και με συμβούλεψε να "προσέχω, γιατί η συγγραφή θεατρικού έργου θέλει πείσμα".

Κάποια στιγμή τον ρωτάω, "μια φίλη μου έχει γενέθλια αύριο. Τι δώρο να της πάρω;" Απάντησε, και με το δίκιο του, χωρίς καμία λέξη. Μόνο μια έκφραση πλήρης άγνοιας και ανασηκωμένοι ώμοι.

Αργότερα, βγήκε σε φωτογραφίες με κάτι κορίτσια στην είσοδο του club, κι ύστερα έφυγε. Ολομόναχος, όπως και πριν. Χωρίς μέσο μεταφοράς. Απλώς γύρισε την πλάτη του και... χάθηκε.

'Ηταν μερικές εβδομάδες προτού συλληφθεί για κατοχή ναρκωτικών.

Πριν από ένα χρόνο ακριβώς, συνέβη ένα περιστατικό που ταρακούνησε την Ελλάδα: ο εν λόγω καλλιτέχνης, βυθισμένος στην άβυσσο της προσωπικής του ζωής, εξέλειψε. Και άφησε στις καρδιές αμέτρητων Ελλήνων την εικόνα ενός ανθρώπου βασανισμένου, που οι κανόνες της συντηρητικής μας κοινωνίας καταδίκασαν στη μοναξιά.

Αντίο. Χάρηκα που σας γνώρισα.

Par Avion ή... Par Αργόν;

Ε, λοιπόν, αυτό δεν μπορούσα να το αφήσω αμπλογκάριστο.

Την περασμένη Παρασκευή, παραγγέλνω από το on-line κατάστημα των Porcupine Tree, Burning Shed, τη συλλεκτική έκδοση του τελευταίου τους άλμπουμ, "Fear of a Blank Planet". σε DVD-Audio. Για την ακρίβεια, είναι "υβριδιακός" (hybrid) δίσκος, καθώς λειτουργεί ως DVD-Video (με ήχο DTS 5.1 και PCM Stereo) και ως DVD-Audio (με 24-bit MLP 5.1 και 2.0). Είναι, δηλαδή, μια από τις λίγες περιπτώσεις όπου και ο φάκελος AUDIO_TS και ο VIDEO_TS είναι "γεμάτοι". Το δισκάκι περιέχει επίσης το EP "Nil Recurring", που αποτελείται από κομμάτια που απορρίφθηκαν από το "Fear..." και διάφορα μικρά extras.

Κόστος; Γύρω στα 11 ευρώ (10 λίρες Αγγλίας, αν θυμάμαι καλά), συν 1.80 τα έξοδα αποστολής. Με περίπου 13 ευρώ, αγοράζεις 80 λεπτά μουσικής, ένα βίντεο κλιπ και δύο ταινίες μικρού μήκους. Μια χαρά, έτσι;

Προσέξτε, τώρα: το DVD το παρήγγειλα την Παρασκευή. Μιας και οι Porcupine Tree είναι Βρετανοί, το δισκάκι θα μου ερχόταν, λογικά, από το Ηνωμένο Βασίλειο. Μερικά λεπτά μετά την παραγγελία, μου στέλνουν e-mail και μου λένε το εξής:

"Your order will normally be processed the next working day."

Οκέι, λέω, ας περιμένω μέχρι την επόμενη εργάσιμη μέρα. Και μαντέψτε: την Τρίτη, το DVD ήταν στην πόρτα του σπιτιού μου, σε άριστη κατάσταση.

Γιατί σας τα λέω αυτά; Για να πουλήσω μούρη, επειδή πήρα ένα prog-rock άλμπουμ σε limited edition που πήρε υποψηφιότητα για βραβείο Grammy Καλύτερου Surround Album και έχασε από αυτό το πράγμα; Όχι ότι μισώ τους Beatles, αλλά... σκεφτείτε το λίγο, δεν είναι κάπως εξοργιστικό να σκοτώνεσαι νυχθημερόν να φτιάξεις ένα surround album και να σου παίρνουν το βραβείο οι Beatles; Αλλα όχι, ούτε και γι' αυτό το λόγο σας τα λέω όλ' αυτά.

Μιας και είμαι φοιτητής στη Λέσβο, που είναι πολύυυυ μακριάααααα από το σπίτι μου, αν χρειαστώ κάτι και δεν μπορώ να το πάρω από δω, οι γονείς μου μου το στέλνουν μέσω του ταχυδρομείου. Και ξέρετε κάτι; Τα δέματα που μου στέλνουν καθυστερούν πολύ περισσότερο απ' όσο το "Fear of a Blank Planet". Σχεδόν μια βδομάδα. Ξέρω, τα ελληνικά πλοία, τα φορτωμένα δρομολόγια, τα νησιά μπλα μπλα μπλα. Σκεφτείτε, όμως, κι αυτό: έστω κι αν το DVD ήρθε με αεροπλάνο, μην ξεχνάτε ότι ήρθε από την Αγγλία. Εφόσον το Σαββατοκύριακο δεν κουνιέται ούτε φύλλο (είπαμε, μόνο εργάσιμες μέρες), και το e-mail είπε "την επόμενη εργάσιμη μέρα θα δηλωθεί η παραγγελία σας", άρα το DVD ξεκίνησε από την Αγγλία τη Δευτέρα.

Ανακεφαλαιώνουμε: Ένα DVD έρχεται από τη μία χώρα στην άλλη μέσα σε δύο μέρες, κι ένα δέμα που πάει από τη βόρεια Ελλάδα στη Λέσβο έρχεται σε... σχεδόν μια βδομάδα;

Τα συμπεράσματα δικά σας, αγαπητοί μου ανοιχτομάτηδες...

Οι Onirama έκαναν αλλαγή φύλου!!!

Οκέι, τώρα τα είδα όλα. Μπορώ να πεθάνω ήσυχος.



Ποιος David Lynch και αηδίες μου λέτε τώρα; Οι Onirama είναι οι άρχοντες του σουρεαλισμού. Τέλος.

Μπες και συ στον κόπο!

If you reveal your secrets to the wind you should not blame the wind for revealing them to the trees.

- Kahlil Gibran (1883 - 1931)

Εμπρός! Ξεκίνα να γκρινιάζεις.

Τράβα τα μαλλιά σου για την οικονομική κρίση. Φώναξε για την κακή δουλειά που έκανε ο προηγούμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Φώναξε και για τον καινούριο, που δε σου φαίνεται να έχει κάνει καμιά σημαντική αλλαγή.

Κάνε συχνά παράπονα για τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Την ακρίβεια. Την σταδιακή εξαφάνιση κάθε είδους ζώου. Την εγκληματικότητα. Τον πόλεμο. Κάνε διαδηλώσεις. Φτιάξε ταμπέλες, βάλε σελοτέιπ στο στόμα σου, αλυσοδέσου γύρω από την πόρτα του δημαρχείου της πόλης σου. Φέρε και φίλους. Κάψτε μαγαζιά, σπάστε τα κράνη αστυνομικών με κοτρώνες, γκρεμίστε ιστορικά μνημεία.

Γιατί αυτό θέλουν.

Δεν σας φαίνεται παράξενο που, ενώ γίνεται τόσος σαματάς και τόσες επαναστάσεις λαμβάνουν χώρα απ' άκρη σ' άκρη του πλανήτη, η σταδιακή κάθοδος της Εποχής του Ανθρώπου δεν έχει σταματήσει; Γιατί συνεχίζουν ανένδοτοι, αφού ξέρουν ότι οι ενέργειές τους μας εξοργίζουν;

Μήπως γιατί έτσι μας θέλουν;

Οι επαναστάτες φωνάζουν, "μη γίνεσαι το πρόβατό τους, γίνε λύκος". Κι αν το να είσαι λύκος είναι πρόβατο γι' αυτούς; Κι αν όλα αυτά είναι στημένα, ώστε ο κόσμος να ασχολείται με αυτά τα προβλήματα και όχι για κάτι άλλο;

Σίγουρα, πάντοτε υπάρχει κάτι που δεν το ξέρουμε. Κάτι που, όσους δημοσιογράφους ή κάμεραμαν και να χώνουμε από δω κι από κει, δεν πρόκειται να το δούμε. Ελάτε τώρα, μη μου πείτε ότι, παραδείγματος χάριν, τις ΗΠΑ διευθύνει ο Πλανητάρχης! Όσο "υπεράνω" και να μας πλασάρεται, πάντοτε θα είναι προφανές ότι δεν είναι παρά μια βιτρίνα. Ποιοι κυβερνούν, λοιπόν; Αυτοί που στέκονται από πίσω του. Δεν μιλάω για FBI και CIA, κι αυτά βιτρίνες είναι. Μιλάω για πράγματα για τα οποία είναι αδύνατον να μιλήσω, καθώς δεν ξέρω τίποτε γι' αυτά.

Γιατί αυτό θέλουν.

Φυσικά, δεν λέω ότι όλες οι επαναστάσεις του κόσμου πρέπει να σταματήσουν και ότι όλα είναι μάταια. Απλώς, μάλλον δεν ξέρουμε για τι πολεμάμε...

All-Star Wars, Episode XVII: Attack of the Shoelaces

Μπορεί στις 31 Δεκέμβρη να κοιτάμε όλοι τον ουρανό για να μας φωτίσει το Πρωτοχρονιάτικο Αστέρι, σήμερα, όμως, παραμονή του Πάσχα, με απασχολεί ένα άλλο "αστέρι": αυτό που κοσμεί τους αστραγάλους των ενοχλητικά διάσημων Converse All-Stars. Κυριολεκτικά, έχω σιχαθεί να βλέπω το 74.9% των ανθρώπων γύρω μου να φοράνε αυτά τα κατασκευάσματα.

Ξύπνα, κόσμε! Ο Chuck Taylor πέθανε εδώ και χρόνια. Άν έπρεπε να τιμάμε τους νεκρούς με ό,τι φοράμε, θα τριγυρνούσα με μια περούκα Elvis Presley. Πραγματικά, δεν βλέπω τίποτε πραγματικά ελκυστικό σε αυτά τα παπούτσια που θα μπορούσε να το καθιερώσει ως μόδα. Σύμφωνοι, τη δεκαετία του '70 έβγαινες από το σπίτι σου και νόμιζες ότι έβλεπες κομπάρσους από μιούζικαλ ή ταινία τρόμου γύρω σου. Τώρα, όμως, άλλαξαν οι καιροί. Πλέον είμαστε στην ψηφιακή εποχή. Έπρεπε ήδη να έχουμε τους προσωπικούς μας ρομπότ υπηρέτες και να τρώμε συνθετική γαλοπούλα σε κάψουλες. Γιατί "κολλάμε" στο παρελθόν τόσο πολύ; Μήπως φοβόμαστε να αντικρύσουμε το μέλλον; Και ποιος, άραγε, μπορεί να δώσει μια κλοτσιά στα γρανάζια αυτού του κόσμου, γιατί, μου φαίνεται, έχουν φρακάρει;

Στην κατηγορία "Other Sights" πρόσθεσα το blog του φοβερού και τρομερού meathead, "Spicy Or Mild?". Μπορεί να είναι καρα-αμερικανάρα ο τύπος, αλλά από το στόμα του στάζει το πιο απολαυστικό δηλητήριο που γευτήκατε ποτέ. Καθεμία από τις εκτενείς αναρτήσεις του είναι καθαρό χρυσάφι.

Α, και μια παράκληση στην νέα μας πρωινή καφετζού: εσύ, που μας μοστράρεις τα "σταράκια" σου στη διαφήμιση για να αποδείξεις ότι είσαι "καθημερινή" και "της διπλανής πόρτας" και "δε φοράω μόνο ψηλοτάκουνα", εύχομαι οι εσπρέσο σου να είναι ξινοί, κρύοι, και ένας από αυτούς να σε οδηγήσει σε θανατηφόρο πνιγμό. Και έτσι και σε πιάσω στα χέρια μου, παλιοξανθόψειρα, υπόσχομαι να σου χώσω ένα δεκάποντο Manolo Blahnik στο λαρύγγι.

Καλή ανάσταση!

Αλήθεια, τι;

Σάββατο μεσάνυχτα, και με πιάνουν τα υπαρξιακά μου.

Πιάνω το Σημειωματάριο των Windows (στέρεψα από μελάνι) και πληκτρολογώ:

Τι θέλω;

Κοιτώ τη φρασούλα αυτή για λίγο και κλείνω τα μάτια μου. Συλλογίζομαι.

Τι θέλω, αλήθεια;

Κάποιοι θα πουν ότι "δε φταις εσύ, φταίει η κοινωνία που μεγάλωσες". Που έχει περάσει στα μυαλά μας την ιδέα του υπερκαταναλωνισμού και της αδηφαγίας. Άλλοι θα προτείνουν μια ριζική αλλαγή στον τρόπο ζωής μου, που, όπως υποστηρίζουν, έπρεπε να είχα ήδη κάνει. Άλλοι, πάλι (ξέρετε ποιοι είστε...), απλώς θα πουν ότι θέλω ένα γερό χέρι ξύλο.

Αποφεύγω τους καβγάδες μια ζωή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κουβαλάω μέσα μου απωθημένα ολόκληρων χρόνων, καθώς και ένας διαρκής φόβος για... οτιδήποτε.

Η ζωή είναι τα πάντα γύρω μας. Τι έχει να πει άλλο ένα στόμα γι' αυτό;

Βλέπω μορφές να αναδύονται και να καταρρέουν. Προσπαθώ να τηρώ μια ουδέτερη στ...

...τι γράφω;

Τι θέλω από τη ζωή; Τι θέλω;

Τι τα θες... είμαι μικρός ακόμη, κι η ενηλικίωση είναι σκληρή για όλους μας. Σύντομα, δεν θα με νοιάζουν τέτοιες ανησυχίες. Θα παραμείνω εκεί που είμαι, στην αναμονή, όπου η ασφάλεια κάνει παρέα στη μοναξιά. Δεν έχω όρεξη για ρίσκα.

Αυτό θέλω; Να κλείσω την πόρτα στη ζωή και να παραμείνω κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους; Σε μερικά χρόνια, όλα αυτά θα φύγουν, μου λένε. Και τι θα απομείνει; Τι θα αντικαταστήσει όσα θα φύγουν;

Όταν αυτά τα ερωτηματικά δώσουν τη θέση τους σε ολοκληρωμένες αντιλήψεις, θα έχω γίνει ένα με τη μάζα που με περιμένει για το υπόλοιπο της ύπαρξής μου. Κι εσύ, ύστερα από χρόνια, θα διαβάζεις αυτά τα κείμενα και θα λες, "ε, ρε, τι μ... βάραγε τον κόσμο τότε". Όπως είπα και πριν, τι τα θες...