Ισόγειο

Μετακόμισα πριν δυο βδομάδες και πλέον μένω σε πολυκατοικία. Αρκετά ήσυχο μέρος. Στο διπλανό διαμέρισμα έχουν μεν μωρό που κλαίει (και μάλιστα καθώς γράφω αυτές τις γραμμές), αλλά δεν με ενοχλεί. Μωρό είναι, το χρειάζεται το κλάμα! Εξάλλου η μουσική που βάζω είναι πολύ πιο δυνατή, αν και τώρα δε βάζω επειδή είναι οι ώρες κοινής ησυχίας.

Το διαμέρισμά μου είναι στο ισόγειο, με τα παράθυρα να "βλέπουν" προς τον δρόμο. Δεν έχω βάλει κουρτίνες ακόμη και έχω τη μπαλκονόπορτα του σαλονιού ανοιχτή, όπως και τα υπόλοιπα παράθυρα, να πάρει αέρα το σπίτι.

ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΤΕ, αγαπητοί περαστικοί.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΘΕΜΑ ΜΟΥΣΕΙΟΥ.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΤΕ.

Πρέπει οπωσδήποτε να βάλω κουρτίνες. Νιώθω σα να είμαι στο Facebook κι όλοι να βλέπουν τι κάνω. Τα παράθυρά μου δεν είναι κάμερες κλειστού κυκλώματος, κυρίες και κύριοι, εσείς και η αδιακρισία σας. Nothing to see here, move along.

Αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα μειονεκτήματα της νέας μου κατοικίας. Είναι υπέροχη. Ευρύχωρη, νεόκτιστη, περιέχει όσα χρειάζομαι. Δίνω 60 ευρώ λιγότερα για το ενοίκιο απ' ότι στο προηγούμενο, και οι λογαριασμοί είναι χαμηλοί γιατί είναι με κοινόχρηστα. Θέρμανση μια χαρά, καθάρισμα εύκολο, και έχω ήδη κλείσει συμβόλαιο για ένα χρόνο (μπορεί και να το αυξήσω, αν χρωστάω πολλά μαθήματα ή αν κάνω μεταπτυχιακό εδώ). Θα περάσω ωραία εδώ!

23 Φεβρουαρίου - Μυτιλήνη

ΜΑΤ quiz: Πώς αντιμετωπίζεις μια διαδήλωση που αποτελείται απλώς από πολίτες με πανό, που δεν προκαλούν ζημιές, αλλά απλώς διαμαρτύρονται; Μα, με καπνογόνα και γκλομπ, φυσικά! Ξεχάσατε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα;

ΝΤΡΟΠΗ, ΝΤΡΟΠΗ, ΝΤΡΟΠΗ.

Από το δελτίο των Φοιτητικών Συλλόγων Μυτιλήνης:

Η σημερινή απεργία, βρήκε τους δρόμους πλημμυρισμένους από εργαζόμενους, άνεργους, φοιτητές σε όλη την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, στην Μυτιλήνη πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες πορείες των τελευταίων ετών. Ωστόσο η πορεία αντιμετωπίστηκε με μίσος από τις ορδές των δυνάμεων καταστολής. Μετατρέποντας το κέντρο της πόλης σε πεδίο μάχης, τραυμάτισαν σοβαρά έναν φοιτητή, ενώ μόνο από θαύμα δεν είχαμε ένα νέο Γρηγορόπουλο, αφού ο συγκεκριμένος φοιτητής διαπιστώθηκε ότι είχε κάταγμα στο κεφάλι. Αψηφώντας, την σωματική ακεραιότητα των διαδηλωτών επιτέθηκαν με μίσος σε οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά ενώ δεν δίστασαν να <<πνίξουν>> στα δακρυγόνα ολόκληρη την περιοχή, αγνοώντας μικρά παιδιά που βρισκόταν σε παιδικό σταθμό δίπλα στο Υπουργείο.

Από το δελτίο τύπου του Πανεπιστημίου Αιγαίου, που αναφέρεται και στο βίντεο:

Οι Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Αιγαίου καταδικάζουν την αναιτιολόγητη επιθετική συμπεριφορά της Αστυνομίας προς τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας του Ιδρύματος και όλα τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μπροστά από το κτίριο της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής στη Μυτιλήνη, σήμερα 23 Φεβρουαρίου 2011, κατά τη διάρκεια της ειρηνικής πορείας – διαμαρτυρίας μελών του διδακτικού, διοικητικού, τεχνικού προσωπικού και φοιτητών του Ιδρύματος.

Ζητάμε την άμεση διερεύνηση των συμβάντων και την απόδοση ευθυνών σε όσους παρέβησαν το καθήκον τους.


Περιμένετε να το σχολιάσω αυτό το συμβάν; Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

23 Φεβρουαρίου

Πηγή: http://www.businessinsider.com/greece-protest-pictures-2011-2?op=1

(Γαμιούνται τα) Grammy Awards 2011!

OK, τώρα είμαι 100% σίγουρος ότι τα Grammy επιλέγονται από μία οργάνωση σατανικών masterminds που σκοπό έχουν να καταστρέψουν την αξιοπρέπεια της σύγχρονης pop (πέρσι ήμουν 99.9%). Τι τα θέλουμε αυτά τα ηλίθια βραβεία; Δε σημαίνουν τίποτα, πλέον. Κάνει μπαμ ότι είναι στημένα. Τουλάχιστον, τα Academy Awards (aka Oscars) εξακολουθούν να έχουν ένα ενδιαφέρον. Τα Grammy είναι μια υποκρισία. Εδώ, νέοι, πολλά υποσχόμενοι καλλιτέχνες πραγματικά ΑΔΙΚΟΥΝΤΑΙ προς τέρψιν γεροντόσαυρων που "αδικήθηκαν" στο παρελθόν. Paul McCartney; Neil Young; Δεν τους φτάνουν τόσα βραβεία;

Ιδού κάποια "highlights" που με εκνεύρισαν ή μου έκαναν εντύπωση:

• Ο Eminem πήρε ΔΕΚΑ υποψηφιότητες και κέρδισε δύο. Δεν έχω ακούσει το Recovery, αλλά κρίνοντας από το περιεχόμενο, τις κακές κριτικές και το "Love the Way You Lie", βλέπω έναν καλλιτέχνη που έχασε την παλιά του σπιρτάδα και το βιτριολικό χιούμορ (βλ. "Guilty Conscience"). Άξιζε πραγματικά τόσ... ουφ, τέλος πάντων, ας τον αφήσουμε αυτόν.

• Οι Arcade Fire έσκισαν με το The Suburbs. Μπράβο τους. Έπαιξαν και δυο κομμάτια στην απονομή, ένα εκ των οποίων το εκπληκτικό "Month of May". Παιδιά, τέτοια "βραβεία" δεν είναι αρκετά για σας. Ελπίζω, τουλάχιστον, τώρα να σας μάθει περισσότερος κόσμος.

• Η Lady Gaga, φυσικά, σάρωσε τα βραβεία με το "Bad Romance". Καμία έκπληξη. Δεν είναι κακό κομμάτι το "Bad Romance", και με εκπλήσσει που έχασε το "Telephone" με τη Beyoncé (που ήταν υποψήφιο για Καλύτερη Ποπ Συνεργασία Με Φωνητικά). Αλλά, τόση διασημότητα, τόση φασαρία, τόσες εισπράξεις, είναι πραγματικά απαραίτητο κι ένα βραβείο Grammy;

• Οι Iron Maiden πήραν Grammy για το "El Dorado", τσακίζοντας τους Korn, Lamb of God, Slayer και Megadeth. Τα συμπεράσματα δικά σας. Οι Korn έπρεπε να το πάρουν, ώστε να τσατιστούν οι απανταχού μεταλλάδες για άλλη μια φορά! Πού τέτοια τύχη...

• Οι Goldfrapp πήραν δύο υποψηφιότητες. Και τον πούλο. Ντροπή. Το Head First ήταν υπέροχο.

• O Steven Wilson είναι για άλλη μια φορά ο πιο "surround" γκαντέμης. Την τελευταία φορά που ήταν υποψήφιος για Καλύτερο Surround Άλμπουμ, το 2008 (για το Fear of a Blank Planet, που κυκλοφόρησε το 2007), έχασε από το Love, ένα surround/soundtrack/mashup/remix άλμπουμ (πώς τα καταφέρνουν;!) με κομμάτια των Beatles για το Cirque de Soleil, που κυκλοφόρησε το 2006. ΝΤΡΟΠΗ. Φέτος, ο Steven έγραψε στο porcupinetree.com, "Φέτος είμαστε και πάλι υποψήφιοι για Surround Album Grammy για το The Incident, και αυτή τη φορά δεν είμαστε ενάντια στους Beatles!". Έχασε, όμως, και πάλι.

• Και το Καλύτερο Βίντεο Κλιπ Μεγάλου Μήκους πάει στους... Doors;! Μα... το When You're Strange είναι ντοκυμαντέρ! Έι, μισό λεπτό! Όλα τα φιλμ που ήταν υποψήφια γι' αυτή την κατηγορία ήταν ντοκυμαντέρ! Και γιατί οι Doors; Δεν ξέρω, μπορεί να είναι καλό το φιλμ, αλλά τι νόημα έχει να βραβεύουμε "νεκρούς" καλλιτέχνες; Ξέρω, ξέρω τι θα μου πείτε, "οι Doors είναι αθάνατοι και αξίζουν όλη τη δόξα και..." ΟΧΙ. Οι Doors είναι νεκροί. ΝΕΚΡΟΙ. Χωνέψτε το, γαμώ την τρέλα μου.

Το καλό που σας θέλω, Oscars, να μην με απογοητεύσετε έτσι. Α, μα πια...

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΩΝ RADIOHEAD!!!!!!!

http://www.thekingoflimbs.com/

ΕΡΧΕΤΑΙ, ΕΡΧΕΤΑΙ, ΕΡΧΕΤΑΙ!!!!!!!!!!111!!!1!!!

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!!!!!!!!111111!!!!11!!!!!!!!!!11111!

THOM YORKE ΟΛΕΕΕΕΕ!
COLIN KAI JONNY GREENWOOD OΛΕΕΕΕ!
Αυτός ο φαλακρός που παίζει ντρ PHIL SELWAY ΟΛΕΕΕΕΕ!
ED O'BRIEN ΟΛΕΕΕΕΕ!

 ΘΑ ΤΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ, ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!

Α, και ευτυχισμένο Άγιο Βαλεντίνο σε όλους. Πάρτε μερικές καρδούλες από την αγορά της Μυτιλήνης:

Μισώ την κόλλα στιγμής.

Αποφάσισα να κολλήσω ένα σπασμένο μέρος μιας σκούπας Swiffer που έχω με κόλλα στιγμής. Το μέρος ήταν εκείνο το δαχτυλίδι που έχει στην κορφή της η σκούπα για να την κρεμάς σε κάποιο κρεμαστάρι.

Και...

Δεν. Μπορούσα. Να. Ανοίξω. Το. Σωληνάριο.

Να πάτε στο διάολο, εσύ κι οι δημιουργοί σου.

Υποθέτω πως, την τελευταία φορά που τη χρησιμοποίησα (πρέπει να πέρασε πάνω από ένας χρόνος από τότε), πρέπει να είχα ζουλήξει λίγο το σωληνάριο με κλειστό το καπάκι, και λίγη από την κόλλα πρέπει να βρισκόταν γύρω από το στόμιο. Επομένως, η κόλλα σκλήρυνε γύρω από το καπάκι, ενώνοντάς το με το σωληνάριο.

Μετά από πολύ κόπο, κατάφερα να το ανοίξω. Έπρεπε να ξύσω την κόλλα που κρατούσε το καπάκι με ένα κοπίδι. Μετά, άρχισα να γράφω αυτό το post για να γράψω το κατόρθωμά μου, ώσπου τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα.

Κολλάω το τμήμα του χερουλιού της σκούπας, λοιπόν, και δεν στέκεται με τίποτα. Έπρεπε να μείνω στην ίδια θέση, πιέζοντας το τμήμα με την κόλλα από κάτω του. Και μου έπεσε κιόλας μια φορά κι έπρεπε να βάλω κι άλλη κόλλα. Το σωληνάριο "έφτυνε" που και οπου λίγη κόλλα και στο τραπέζι μου, και μέχρι στιγμής δεν κατάφερα να την καθαρίσω τελείως. Τα δάχτυλά μου γέμισαν με κόλλα και φοβόμουν μήπως γινόντουσαν ένα με την σκούπα. Αναγκάστηκα να βάλω το "The Dark Eternal Night" των Dream Theater, ένα δεκάλεπτο κομμάτι, να παίζει τη στιγμή που κρατούσα το σπασμένο μέρος και περίμενα την κόλλα να στεγνώσει. Ξέρετε, η μουσική λειτουργεί σα μηχανή του χρόνου για μένα. Όταν ακούω ένα κομμάτι (ειδικά ένα που διαρκεί δέκα λεπτά και πάνω), νιώθω σαν κάποιος να πατάει το fast-forward στη ζωή μου - αν, δε, είναι ένα που είχα ξανακούσει πολύ καιρό πριν, μου δίνει πολλά νοσταλγικά rewinds. Αλλά αυτή τη στιγμή χρειαζόμουν οπωσδήποτε ένα fast-forward!

Τελικά, τα κατάφερα. Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό σ' αυτή την σκούπα. Αν ξαναγίνει, είτε θα βάλω σελοτέιπ, είτε απλώς δεν θα την κρεμάω. Έφαγα πολύ ώρα με το αντισηπτικό gel για να καθαρίσω τα δάχτυλά μου.

Υπ' όψιν: η φωτογραφία παραπάνω τραβήχτηκε αφού τελείωσε η όλη υπόθεση.

Neil Gaiman περί πειρατείας

Δεν έχω να προσθέσω τίποτε παραπάνω, ο Neil τα είπε όλα. Εύχομαι, απλώς, αυτό το βίντεο να το δουν όλοι όσοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι η πειρατεία βλάπτει τους καλλιτέχνες.