Ανάδυση

Ανοίγοντας τα πεζοδρόμια
ψάχνοντας για μικρόβια
τα μόρια
νέκρα στους δρόμους και κυριαρχούν
τα αγόρια με μαύρα μισοφόρια
και δύο περιστέρια,
στο περήφανο αγέρα,
ξυπνούν
φλουπ φλουπ φλουπ--

___________ Εστίαση:
στον γκρίζο ορίζοντα
τα μονοπάτια γνωρίζοντας
ευχές που αναβλύζουν,
κι αυτοί σιχτιρίζουν,
στα μηχανάκια ψιθυρίζουν

[πεθαίνεις, καθίκι, πεθαίνεις]

και μετά ακολουθείς
χωρίς να κοιτάς
τα πεζοδρόμια κλείνουν
κι εσύ παραμένεις ανοικτός
το χώμα που τρως
με το συγκεκριμένο τρόπο που γέρνεις το κεφάλι προς τα κάτω πρέπει να σε κοιτάξει οπωσδήποτε και σε καμία άλλη περίπτωση επειγόντως γιατρός,
χαμόγελο ίσον παρεξήγηση,
με κοιτάς που σε κοιτώ, ένα και το αυτό,
αδιακρισία σου λέει μετά.
Το περιστέρι πετά,
το κοιτάς και σε κοιτά,
μα πριν ουρλιάξεις σε παρατά,
σαν αυτόν με τον μπαλτά
που φωνάζει "πήγαινε πιο πέρα, ρε κερατά",
κι εσύ ξεσπάς,
δεν έχεις δικαίωμα,
το μπαρούτι αναδύεται

[πεθαίνεις, καθίκι, πεθαίνεις]

δεν σου καίγεται μπρίκι
κολλημένο στο ταψί
που θα του φέρεις στο κεφάλι
έτσι και σε μπινελικώσει πάλι,
και ξανά προς τη μπίχλα τραβά
τα μαλλιά
που δεν θα χτένιζα
ούτε για λεφτά
με καμιά Παναγιά,

το περιστέρι πετά
κι αυτός σα χάνος το κοιτά.

Στην πυρά, στην πυρά...

Ω, Θεέ μου.

Τελικά, οι φόβοι μου, που κατέγραψα στην ανάρτηση "Get Lucky", βγήκαν αληθινοί.

Πάω που λέτε στα Goody's, έτσι για πλάκα, για να απολαύσω γνήσιο σκουπιδοφαγητό. Εκεί που χλαπακιάζω "φιλετίνια" "κοτόπουλου", η τηλεόραση δίπλα μου (συντονισμένη στο πρόγραμμα που ετοιμάζει το MAD TV για το Goody's Net) παίζει το "Στην Πυρά" της Άννας Βίσση. Και σε "short version", παρακαλώ. Το "τραγούδι" αυτό - ναι, έχω ξηλώσει το αστείο με τα εισαγωγικά, ακριβώς επειδή κάποιοι το έχουν παραξηλώσει με την υποκρισία - , σε στίχους Μυρτούς Κοντοβά, μιλά, εκτός των άλλων, για "όλες τις τσούλες της Γης".

Όχι άδικα, το νέο άλμπουμ της Βίσση ονομάζεται "Απαγορευμένο", με εξώφυλλο την φάτσα της Βίσση θαμμένη κάτω από τόνους καλλυντικών και Photoshop και αρκετό χώρο κάτω από τον τίτλο ώστε να του προσθέσεις τον υπότιτλο "σε όσους έχουν καλό γούστο". Πόσο "καλόγουστο" μπορεί να είναι ένα άλμπουμ με αυτό το καταραμένο single; Και δεν θέλω να ξέρω για την ποιότητα των υπόλοιπων κομματιών, μιας και σε μερικούς μήνες κανένας δεν θα τα θυμάται.

Γιατί, λοιπόν, αφού δεν νοιάζομαι για τη νεότερη δουλειά της Βίσση, κόντεψα να πνιγώ στα φιλετίνια μου όταν άρχισε το video clip της σκηνοθέτιδας Christine "γύρισα το Γαμήλιο Πάρτυ, δοξάστε με" Crokos; Γιατί, πολύ απλούστατα, διαθέτει την κακή εκείνη λεξούλα που έγραψα παραπάνω, σε όλο της το μεγαλείο. "Κι αν αυτό το άκουγαν μικρά παιδ..." άρχισε η σκέψη μου, ώσπου διεκόπη από δύο κοριτσάκια έξι-επτά ετών που τραγουδούσαν, κι αυτές, για "όλες τις τσούλες της Γης"! Τώρα που το σκέφτομαι, το "και αντίστροφα ο χρόνος μετράει" του Χατζηγιάννη δεν μου φαίνεται τόσο άσχημο.

Συγγνώμη, τόσο μυαλό έχουν, πια, αυτοί οι άνθρωποι; Αν ήμασταν Αμερική, θα είχαν ταράξει το κομμάτι στα "μπιιιιιπ". Όσο κι αν γκρινιάζουμε για τη λογοκρισία, πρέπει να παραδεχτούμε ότι, σε μερικές περιπτώσεις, ακόμη και η έλλειψή της προκαλεί προβλήματα.

Lily, Lustmord και λιμοκοντόροι

Το Alright, Still ήταν η πιο ένοχη απόλαυση για μένα το 2007. Άντε πες στους μεταλλάδες φίλους σου ότι σου αρέσει η Lily Allen! Κι όμως, τα εύστοχα (και ενίοτε αθυρόστομα) σχόλιά της, σε συνδυασμό με τους "πιασάρικους" ska ρυθμούς, με κόλλησαν με το που άκουσα το single της "Smile". Μου άρεσε, το καταραμένο. Δεν με νοιάζει που είναι κοριτσίστικο, το λάτρεψα.

Και δεν σας κρύβω ότι μου άρεσε και το νέο της άλμπουμ, με τίτλο It's Not Me, It's You. Η νεαρή Λονδρέζα, που από μορφή του MySpace έγινε σταρ, συνεχίζει να εξιστορεί τις περιπέτειές της μέσα στο βρωμερό, μουντό και (πάνω απ' όλα) βαρετό κόσμο που την περιβάλλει. Το άλμπουμ αυτό παρουσιάζει μια διαφορετική μουσική κατεύθυνση, αντικαθιστώντας τους funky ήχους του Alright, Still με electropop συνθέσεις. Δυστυχώς, παρ' όλο που τα νέα κομμάτια του δίσκου είναι αρκούντως πρωτότυπα, δεν έχουν την διάθεση και την ποικιλία του ντεμπούτου της Allen, ενώ θα ορκιζόμουν πως σε καναδυό τραγούδια άκουσα τον ίδιο σχεδόν ρυθμό.

Εντούτοις, όλα τα λεφτά πάνε στην ίδια την Allen. Οι στίχοι και οι ερμηνείες της σκίζουν. Με χαρακτηριστική άνεση, ξεστομίζει "fuck you very, very much" στο αξέχαστο κομμάτι "Fuck You", χωρίς να καταφεύγει σε κοριτσίστικα νιαουρίσματα. Με εξέπληξε η ωριμότητα της οπτικής της γωνίας, καθώς παρουσιάζει με τρόπο ιδιοφυή την ματαιοδοξία της γενιάς της. Αν σας ενδιαφέρει το "νέο αίμα" της pop και πιστεύετε πως η Madonna και η Britney έφαγαν τα ψωμιά τους, ακολουθήστε αυτό το ταλαντούχο κορίτσι στις προσπάθειές της να βρει έναν άντρα της προκοπής. Μέχρι αυτή να τα καταφέρει, εμείς θα χαχανίζουμε πονηρά καθώς αυτή θα φωνάζει στους πρώην της "how on earth could I be any more obvious?" και θα τους πετάει τα παπούτσια της στο κεφάλι.

Αν, τώρα, δεν έχετε όρεξη να ακούτε μια Εγγλέζα να απαριθμεί τους τύπους που χώρισε και προτιμάτε ένα soundtrack για την επόμενη φορά που θα θυσιάσετε μια κατσαρίδα στον Οξαποδώ, σας προτείνω το [ O T H E R ] του Lustmord. Ο φοβερός και τρομερός δημιουργός της dark ambient μουσικής μας στριφογυρίζει για 78 λεπτά στο ζοφερό... εμ... τίποτα, καθώς φαντάσματα πετούν γύρω από το κεφάλι μας και δαίμονες μας κρυφοκοιτούν από τα σύννεφα καπνού που περιβάλλουν το... όπου έιμαστε, τέλος πάντων. "Ωραία", θα μου πείτε, "και γιατί ν' ακούσω άλλο ένα άλμπουμ που ακούγεται σαν στοιχειωμένο κλιματιστικό"; Η απάντηση είναι μία: Adam Jones. Ο κιθαρίστας των Tool προσφέρει τα ατμοσφαιρικά του riffs στις θεοσκότεινες συνθέσεις του Lustmord, ενισχύοντας τον ανατριχιαστικό τόνο του [ O T H E R ].

Και περνάμε στην τρίτο μας θέμα, που δεν είναι άλλο από τους τύπους που τελευταία γυροφέρνουν στο δρόμο για να σου πουλήσουν την πραμάτεια τους. Τώρα δεν είναι μόνο ηλικιωμένες αλλοδαπές, πολύτεκνες μητέρες και άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά και φοιτητές. Δεν λέω, ρε παιδιά, καλό είναι να ασκείτε ένα επάγγελμα, αλλά όχι και να με σταματάτε στη μέση του δρόμου για να μου πουλήσετε ένα μπρελόκ. Έλεος. Δεν αφήνετε τον κόσμο να περάσει, αλλά περιμένετε να δεχτούν και όσα τους πουλάτε. Μάλλον τα αφεντικά σας δεν βγαίνουν και πολύ έξω.

Αυτά... το Σαββατοκύριακο θα ασχοληθώ με το πρώτο κομμάτι των See This, οπότε αρχίστε από τώρα να μαζεύετε ωτασπίδες.

Get Lucky

Μια φορά, που λέτε, πέτυχα στην TV τους τίτλους αρχής της σειράς "Λάκης ο Γλυκούλης" στο MEGA, τους οποίους, ως γνωστόν, συνοδεύει αυτό το house κομμάτι που πάει "oh, lucky lucky, oh, lucky lucky". Διαβάζοντας τους τίτλους έναν-έναν, έπεσα στο όνομα του κομματιού αυτού και, συνάμα, έπεσα από τα σύννεφα.

"Έεελα, ρε, δεν ήξερες πως λεγόταν το κομμάτι;" Όχι, δεν το ήξερα, καθώς τελευταία δεν ασχολούμαι καθόλου με την house μουσική - όχι ότι ασχολούμουν ιδιαίτερα παλιότερα. Και πάλι, όμως, δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό που συνέβη όταν ο Χατζηγιάννης έβγαλε το "και αντίστροφα ο χρόνος μετράει... λα λα λα", ξανασυμβαίνει.

Ελάτε τώρα, ξέρετε για τι μιλάει το κομμάτι του Χατζηγιάννη, έτσι δεν είναι; Γι' αυτό το πράγμα για το οποίο δεν κάνει να μιλάμε στα παιδιά, γιατί είναι, λέει, ταμπού. Κι όμως, στους στίχους παρουσιάζεται με τη μορφή μεταφορικών εκφράσεων, κι έτσι υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ακούσεις παιδάκια του Δημοτικού να τραγουδάνε "εκείνο το τραγούδι του Χατζηγιάννη που μου αρέσει" στις παιδικές χαρές, χωρίς να ξέρουν ότι στην πραγματικότητα μιλάνε για... ξέρετε.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι ο συνειρμός μου αυτός με οδήγησε στο να αναστενάξω με τις παλάμες στο πρόσωπο, μουρμουρίζοντας το γνωστό "που βαδίζουμε, ρε, που βαδίζουμε;". Μου είναι δύσκολο να χωνέψω το ότι η νέα γενιά χορεύει στους ρυθμούς ενός τραγουδιού που ονομάζεται "Θα σε πηδήξω σαν φορτηγό". Είναι δυνατόν; Φυσικά και είναι, μου λέει η συνείδησή μου. Αυτή η διαφήμιση μας αποδεικνύει ότι η άγνοια είναι, τελικά, κάτι παραπάνω από ευλογία.

TIME TO SEE THINGS

Δεν είμαι ο Θεός. Δεν είμαι κάποιος Μεσσίας που θα αλλάξει τον κόσμο. Το στόμα μου δεν στάζει χρυσάφι. Είμαι απλώς ένα ζευγάρι μάτια.

Αυτό είναι το πρώτο post του See This, ενός blog που θα φιλοξενεί άρθρα με απόψεις περί ανέμων και υδάτων, γλυκών ή μη, καθώς και πληροφορίες για τα projects με τα οποία ασχολούμαι αυτό τον καιρό.

Σε αυτό το blog, σας προκαλώ να ανοίξετε τα μάτια σας και να κοιτάξετε τον κόσμο γύρω σας, να τον ερμηνεύσετε υπό το δικό σας πρίσμα.

Όπως έγραψα παραπάνω, είμαι ένα ζευγάρι μάτια, και αυτό το blog είναι η ευκαιρία σας να τα φορέσετε και να δείτε τον κόσμο όπως εγώ. Αν όσα θα δείτε σας απογοητεύσουν, υπάρχει πάντα το πλήκτρο "Back" στον browser σας.

Είστε έτοιμοι;