Μια νέα κατεύθυνση

Όσοι παρακολουθείτε καιρό αυτό το blog, πιθανότατα θα έχετε παρατηρήσει πως, εδώ και πολλούς μήνες, έχω γράψει πάρα πολλά κείμενα σχετικά με θέματα πολύ προσωπικά. Κείμενα γεμάτα φόβους, ανησυχίες, άγχος, πόνο, σκοτάδι, πληγές. Η αλήθεια είναι πως, για αρκετό καιρό, βρισκόμουν σε μία... πώς να το πω, μια φάση, μια περίοδο, ένα μέρος τέλος πάντων της ενήλικης ζωής στο οποίο βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Δεν ήξερα πώς να συνεχίσω, αλλά και γιατί. Έβλεπα τον εαυτό μου να αλλάζει απότομα και να χάνω τον έλεγχό του. Μελαγχολούσα, στενοχωριόμουν, γκρίνιαζα, έκλαιγα. Έβλεπα άτομα να σταματάνε να μου μιλάνε, να με αποφεύγουν στο δρόμο, να έχουν μια λανθασμένη εντύπωση για μένα. Έντονες στιγμές.

Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, τίποτα από τα παραπάνω δεν με απασχολεί τόσο.

Νιώθω ισχυρότερος, πιο πρόθυμος από ποτέ να προχωρήσω. Νιώθω πως έχω περισσότερη εμπιστοσύνη σε εμένα.

Αυτά δεν τα γράφω για να υπερηφανευτώ, αλλά για να γράψω κάτι που να διαφέρει από τα προηγούμενα άρθρα μου. Γιατί κι εγώ ο ίδιος διαφέρω από τον blogger που αξιοποιούσε αυτό το blog για να εξετάσει τα βαθύτερα σκοτάδια του μυαλού του. Αυτοκαταστρεφόμουν ή ήθελα να καταστρέψω τους άλλους.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε μια αυτοσυγκέντρωση που δεν έχω ξαναβιώσει. Νιώθω πως έχω τον έλεγχο, κι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί περισσότερο από το να καταριέμαι τους πάντες. Εξακολουθώ να νιώθω απαίσια για όσα έκανα, αλλά πιστεύω πως κάποια στιγμή θα καταφέρω να επανορθώσω.

'Εχω βρει μια νέα κατεύθυνση στη ζωή. Μία κατεύθυνση που δεν είναι χαρούμενη, αλλά ούτε και λυπημένη. Για την ακρίβεια, δεν διαθέτει καθόλου συναισθήματα. Μόνο σκέψη. Αμέτρητη σκέψη, που με γεμίζει με ολοκλήρωση.

Έχω βρει την ευτυχία στη διαμόρφωση του εαυτού. Και δεν φοβάμαι να μοιραστώ τη διαμόρφωση με άλλα άτομα, εφόσον εκείνα είναι πρόθυμα. Και, ευτυχώς, έχω αρκετούς φίλους με τους οποίους ανταλλάσσουμε τη διαμόρφωση αυτή και καταφέρνουμε να γινόμαστε ισχυρότεροι σ' αυτούς τους ζοφερούς καιρούς.

Έχω βρει μια νέα λάμψη στη δημιουργία. Πλέον, αντί να κρέμομαι από τα χείλη των πάντων για να μαζέψω απ' αυτά θετικά σχόλια λες και είναι σβώλοι χρυσού, δημιουργώ πράγματα τα οποία με "γεμίζουν" σαν μπάρα σε πρόγραμμα για downloads. Τα torrents δημιουργούνται στο μυαλό μου και τα downloads στα χέρια μου.

Δεν ζηλεύω πια τόσο τους άλλους, νιώθω πιο κοντά σ' αυτούς.

Και πλέον δεν βλέπω αυτή τη νέα κατάσταση εαυτού ως μία αίσθηση που θα περάσει γρήγορα, για ν' αντικατασταθεί από κλάμα και στενοχώρια.

Και, τόσο αυτό το blog όσο και το αγγλόφωνό μου, http://s33-th1s.tumblr.com/, θα είναι πλέον περισσότερο ιστολόγια παρά μοιρολόγια. Πλέον δεν θα καταγράφω απλώς τις δυσάρεστες στιγμές. Θα καταγράφω την εξέλιξή μου ως άνθρωπος, τόσο ως δημιουργός όσο και ως προσωπικότητα.

Το ταξίδι δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει προορισμό.

Ο Μεγάλος

Γεια σου, Μεγάλε.

Σου αρέσει να είσαι σε οποιονδήποτε.

Σου αρέσει να μας χρωματίζεις κάθε στιγμή όπου μπορείς να εμφανιστείς, καλύπτοντάς μας με τις αρετές σου.

Σου αρέσουν πολλά.

Άρχισες να με συναντάς από τότε που άρχισα να μεγαλώνω, όπως κάνεις και στους περισσότερους.


Μου έσωσες τη ζωή πολλές φορές.

Παραλίγο να μου τη στοιχίσεις πολλές φορές.

Είμαι ακόμη ζωντανός, αλλά νιώθω πως μου μειώνεις το χρόνο μου σ' αυτό τον κόσμο.

Δεν μου αρέσεις, Μεγάλε.

Λογικό, θα μου πεις. Αλλού σε χρησιμοποιούν ως όπλο. Ολόκληρες χώρες έχουν υποκύψει σε σένα, τι είμαι εγώ;

Δεν σε αντέχω, Μεγάλε.

Με κάνεις που μετανιώνω που αναπνέω.

Μου ασχημαίνεις τα όνειρα.

Με κρατάς μακριά από τα πραγματικά ωραία πράγματα στη ζωή. Εξαιτίας σου, δεν θέλω να νιώθω ωραία όταν μου έρθει η ευκαιρία - με κάποιες εξαιρέσεις, ευτυχώς. Πλέον, αρχίζω να σε κατευνάζω. Είναι δύσκολο, αλλά... σιγά-σιγά, σε μικραίνω.

Αλλά η παρουσία σου με ενοχλεί ολοένα και περισσότερο.

Ίσως γιατί πλέον δεν σε δέχομαι ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι μου, ούτε περνάς απαρατήρητος επειδή έχεις ριζώσει μέσα μου.

Σε σιχαίνομαι, Φόβε. Δεν σε αντέχω. Εξαιτίας σου, είμαι κλεισμένος στο σπίτι, ολομόναχος, προσπαθώντας να πραγματοποιήσω όλα όσα ελπίζω πως θα με κάνουν ευτυχισμένο. Αλλά δεν θα με νικήσεις. Δεν θα με νικήσεις, πανάθεμά σε.

Γκαντεμιά.

Είχα γράψει ένα γιγαντιαίο blog post με τον τίτλο "Ρίσκα". Έκανα πολλά saves στον server του Blogger, μα μόλις έκανα publish, όλα χάθηκαν.

Δεν θέλω να το ξαναγράψω.

Μου φαίνεται πως θα μεταφερθώ στο Wordpress...

Ρίσκα

Μπαμπ μπαμπ ντουμπάμπαντα

Γκαν γκαν μπουμ σουμπά ντα ντα μπούμπουντα. Ντούβα ντούβα ντούβα νταρά ντα να να γκούγκουμντα. Γκάβα γκούβα σασασαμπούφ σασασαπόνιμα νισανισανίσα σασά σασασαμπούφ.

Σα,

μπουμ.


Γκούγκουντα, γκούνγκουντα, γκούγκουντα.

Ομοφυλοφιλία

"Homosexuality is found in over 450 species. Homophobia is found in only one. Which one seems unnatural now?"

- http://openlovingsoul.tumblr.com/ 

Δεν είμαι ομοφοβικός. Κι όμως, μέχρι στιγμής, όλες μου οι φιλίες με ομοφυλόφιλους έχουν καταρρεύσει. Τι έχουν καταρρεύσει, δηλαδή, εγώ τις κατέστρεψα. Δεν τους έκρινα επειδή είναι ομοφυλόφιλοι. Ούτε θεωρώ πως οι ομοφυλόφιλοι είναι απαίσια όντα, ή χειρότερα από τους ετεροφυλόφιλους, τους αμφιφυλόφιλους και τους διαφυλικούς. Είναι άνθρωποι. Απλώς δεν ήξερα πώς να τους φερθώ, κι αυτό με τρόμαζε απίστευτα. Δεν φταίνε εκείνοι. Δεν φοβάμαι τους ομοφυλόφιλους. Φοβάμαι τους ανθρώπους. Γι' αυτό κατέστρεψα αμέτρητες φιλίες, και οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν ετεροφυλόφιλα άτομα.

Δεν θέλω να με αποκαλούν ομοφοβικό - ειδικά οι ομοφυλόφιλοι. Δεν θεωρώ τους ομοφυλόφιλους ένα στερεότυπο, αλλά απλώς ανθρώπους που έχουν ένα εγγενές γνώρισμα, όπως το χρώμα των μαλλιών και των ματιών. Η σεξουαλική ταυτότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε, στην προσπάθειά μας να απλοποιούμε τα πάντα για να τα καταλαβαίνουν οι περιορισμένοι μας εγκέφαλοι. Οπότε, δεν θέλω να με χαρακτηρίζουν κι εμένα ομοφοβικό, γιατί κι αυτό είναι ένα στερεότυπο.

Δεν αποκαλώ κανέναν "πούστη", ειδικά εάν είναι ομοφυλόφιλος. Σίγουρα, είχε πλάκα όταν ήμασταν μικροί και βγάζαμε ο ένας τον άλλο "γκέι", "αδερφή", "αδερφάρα" ή "γκέουλα", αλλά μέχρι εκεί. Μερικές φορές μπορεί να πω "όχι, ρε πούστη μου!" αν μου συμβεί κάποια γκαντεμιά, αλλά ακόμη και τότε δεν σκέφτομαι κάποιον ομοφυλόφιλο. Όπως έλεγε ο Doug Stanhope, η λέξη "faggot" παραείναι δυνατή βρισιά για να την χρησιμοποιούμε σε ομοφυλόφιλους. Θα έπρεπε να τη χρησιμοποιούμε στους ίδιους που αποκαλούμε "μαλάκες", "καθίκια" και "μπάσταρδους", ανεξάρτητα με τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Για την ακρίβεια, η λέξη "faggot" στην πραγματικότητα σημαίνει "ένα μάτσο κλαδιά", ενώ ακόμη και η σύντμηση "fag" είναι λέξη αργκό στη Μεγάλη Βρετανία για να περιγράψει τα τσιγάρα.

Σπανίως χρησιμοποιώ και τη λέξη "gay". Κι όταν το κάνω, δεν το κάνω ποτέ για υποτιμητικούς σκοπούς. Δυστυχώς, λόγω της στάσης της κοινωνίας προς τους ομοφυλόφιλους ως "απόβλητους", η λέξη "gay" χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να περιγραφεί κάτι το οποίο δεν είναι καλής ποιότητας, ή θεωρείται γελοίο. Έχω ακούσει το εξής: "Έχεις ακούσει το Immersion των Pendulum; Ήταν πολύ gay!". Δεν ήξερα τι ν' απαντήσω μετά απ' αυτό.

Εάν κάποιος διαβάσει αυτό το κείμενο, μπορεί να πιστέψει πως είμαι κι εγώ ομοφυλόφιλος. Ας βγάλει ό,τι συμπεράσματα θέλει. Με έχουν πει "γκέι" ένα εκατομμύριο φορές, για πλάκα και στα σοβαρά. Και τις περισσότερες σοβαρές φορές μου τις είπαν γυναίκες. Νόμιζαν πως ήμουν ομοφυλόφιλος, επειδή δεν είχα τα κότσια να τους μιλήσω. Και λοιπόν; Θαρρείς όλοι εμείς οι ετεροφυλόφιλοι πρέπει να έχουμε ΤΑ αρχίδια και να μη μας φοβίζει τίποτα, αλλιώς είμαστε "πούστηδες".

Κι αυτός είναι ο λόγος που φοβάμαι να υποστηρίξω τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ (αγγλιστί LGBT). Η συμπεριφορά των ομοφοβικών με κάνει να βλέπω τους πάντες ρατσιστικά. Μου αρέσει να λέω τον εαυτό μου αντιρατσιστή, αλλά και πάλι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι αντιρατσιστές είναι ρατσιστές απέναντι στους ρατσιστές. Εγώ είμαι κατά της ομοφοβίας. Άρα, ίσως είμαι ρατσιστής απέναντι στους ομοφοβικούς, κι αυτό μας κάνει ένα και το αυτό. Σίγουρα, συμφωνώ με τα gay rights. Ναι, ας τους δώσουμε το δικαίωμα να παντρευτούν. Σάμπως οι γάμοι που κάνουμε εμείς οι ετεροφυλόφιλοι καλύτεροι είναι; Πλέον περισσότερα διαζύγια παρά γάμοι γίνονται, που λέει ο λόγος.

Μας μεγάλωσαν στα σχολεία με την ιδεολογία ότι ο άνδρας και η γυναίκα πρέπει οπωσδήποτε να είναι ζευγάρι, και τίποτε άλλο. Στα ίδια σχολεία όπου γεννιέται η κοινωνική διάκριση και κάθε "διαφορετικός" άνθρωπος είναι θύμα της εξαθλίωσης. Έτσι, γεννιέται κι αυτό που στη συνέχεια θα χαρακτηρίσω "αντίστροφος ρατσισμός".

Ο αντίστροφος ρατσισμός είναι κοινό γνώρισμα σε άτομα που πέφτουν ασταμάτητα θύματα του ρατσισμού, και συχνά συναντάται στους ομοφυλόφιλους. Πιστεύουν πως, επειδή πολλοί ετεροφυλόφιλοι τους διακρίνουν, άρα όλοι οι ετεροφυλόφιλοι θα το κάνουν. Ίσως να ήταν αυτός ο λόγος που τσακώθηκα με τα ομοφυλόφιλα άτομα που έχω γνωρίσει. Ίσως να με έβλεπαν ρατσιστικά. Ίσως να πίστευαν πως είμαι ομοφοβικός. Κι ίσως ακόμη το πιστεύουν. Αυτό είναι που φοβόμουν περισσότερο: να μην με θεωρήσουν ομοφοβικό. Και, δυστυχώς, ίσως τελικά έγινε αυτό.

Δεν είμαι ομοφοβικός. Αλλά διαθέτω αρκετή μισανθρωπιά μέσα μου. Δεν διακρίνω με βάση τη σεξουαλική ταυτότητα. Δεν διακρίνω. Απλώς μισώ. Μερικές φορές.

Γι' αυτό, αγαπητοί ομοφυλόφιλοι, δεν χρειάζεται να με παρεξηγείτε. Δεν είμαι ομοφοβικός σε καμία περίπτωση, και πάντα θα είμαι υπέρ των δικαιωμάτων σας. Απλώς, που και που, νιώθω πως όλη η ανθρωπότητα πρέπει να πεθάνει. Αυτό είναι όλο.

Γιατί;

Μερικά ερωτήματα θα σε βασανίζουν, ό,τι κι αν κάνεις, όσες φορές κι αν σταματήσεις να κάνεις τα πάντα για ν' αφιερώσεις ώρες ατελείωτες στο κρεβάτι, με τα στόρια κλειστά, προσπαθώντας να βγάλεις άκρη με τις σκέψεις σου, προσπαθώντας να κάνεις τα κομμάτια αυτού του δαιδαλώδους παζλ να ταιριάξουν μεταξύ τους.

Γιατί νιώθω τόσο μόνος μου επί είκοσι χρόνια;

Γιατί καμία φιλία δεν μου είναι αρκετή;

Γιατί νιώθω περισσότερη μοναξιά όταν είμαι με άλλους ανθρώπους παρά όταν είμαι μόνος μου;

Με πληγώνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν. Με κάνουν να αισθάνομαι άβολα. Άβολα. ΑΒΟΛΑ.

Τόσο άβολα που πονάω σα να μου μπήγουν ένα εκατομμύριο βελόνες.

Σταματήστε.

Δεν θέλω πια να με κάνετε να νιώθω κατώτερος.

Δεν θέλω να μου χαμογελάτε.

Δεν θέλω να συμμετάσχω στις εκδηλώσεις σας, τους συλλόγους σας, τις συγκεντρώσεις σας, το οτιδήποτέ σας. Δεν θέλω να ακούω την κριτική σας. Δεν θέλω να μου λέτε πόσο κατώτερος από σας είμαι.

Αφήστε με ήσυχο.

Γιατί μου το κάνετε αυτό; Γιατί με πονάτε; Γιατί; Γιατί με κάνετε να αισθάνομαι κατώτερος; Γιατί με κάνετε να μη θέλω να είμαι εγώ; Γιατί; Γιατί; Αν με αγαπάτε τόσο όπως λέτε, γιατί δεν με σέβεστε; Γιατί δεν με αφήνετε στην ησυχία μου; Σταματήστε να με πονάτε επί είκοσι χρόνια.

Τι μου συμβαίνει;

Γιατί με κάνετε να ντρέπομαι; Με ντροπιάζετε. Ντροπή σας. Ντροπή σε σας, όχι σε μένα. Δεν αντέχω τόση εξαθλίωση. Δεν αντέχω να νιώθω ένοχος που είμαι εγώ. Αν δεν σας αρέσει που είμαι εγώ, γιατί μου το λέτε; Αφήστε με στη μιζέρια μου. Έχω σιχαθεί κάθε κόκκαλο του κορμιού σας, και θέλω να τα σπάσω όλα ένα-ένα. Θα πληρώσετε. Θα πληρώσετε όλοι σας.

Αυτό το ευχάριστο κοινωνικό μήνυμα ήταν μια προσφορά της Εκδικητικής Α.Ε.
Εκδικητική Α.Ε.: Κρύωσε το πιάτο σας; Σας το ζεσταίνουμε!™