κ α λ ω σ η λ θ α τ ε

η προσωπική χωματερή σκέψεων ενός Έλληνα με αεικίνητα μάτια

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

WorstPreviews, Ιανουάριος 2011

Μπήκα σήμερα στο WorstPreviews.com για να μάθω μερικά κινηματογραφικά νέα. Κόντεψα να καραφλιάσω.

Επειδή φέτος προβλέπω το Hollywood να είναι περισσότερο "για σφαλιάρες" από ποτέ, αποφάσισα να παραθέσω links για κάποιες από τις τελευταίες ειδήσεις του WP, καθένα από τα οποία περιγράφει την είδηση στην οποία οδηγεί με μία λέξη.

Χα.

Σνιφ.

Να. (φάσκελο)

ΝΑ!!! (super-φάσκελο)

Ουφ...

Χμμ.

ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ.

Καλά πας, Hollywood. Μπράβο! Πάντα τέτοια σου εύχομαι. Καλά τα έλεγε ο Bill:
Ahhh, it's gone, it's gone, it's gone...All the shitty shows are gone, all the idiots screaming in the fucking wind are dead, I love it...leaving nothing but a cool, beautiful serenity called Arizona Bay. That's right, when L.A. falls in the fucking ocean and is flushed away, all it will leave is Arizona Bay.

Και καλά τα "μελοποίησε" ο Maynard:

Some say the end is near.
Some say we'll see armageddon soon.
I certainly hope we will.
I sure could use a vacation from this
Bullshit three ring circus sideshow of
Freaks
Here in this hopeless fucking hole we call LA
The only way to fix it is to flush it all away.
Any fucking time. Any fucking day.
Learn to swim, I'll see you down in Arizona bay.

Learn to swim.

Learn to swim.

Learn to swim.

Learn to swim.

Learn to swim.
 

Learn to swim. 

(στίχοι από LyricsFreak)


UPDATE: Tελικά, η φήμη για τα Matrix 4 και 5 διαψεύστηκε. Ευχαριστώ, D!

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Τα κεφάλια μέσα... αλλά για ποιο λόγο;

Οι διακοπές μου τελειώνουν σε καναδυό μέρες. Είναι η πρώτη φορά που πραγματικά νιώθω την ανάγκη να μην τελειώσουν ποτέ. Δεν έχω καμία όρεξη να γυρίσω στις σπουδές μου. Δεν ξέρω γιατί αυτό δεν το ένιωθα στα προηγούμενα τρία έτη μου ως φοιτητής. Τώρα στο τέταρτο, νιώθω μια επιθυμία να εργαστώ αντί να σπουδάσω.

Σκέφτομαι ν' αρχίσω να δημοσιεύω αγγελίες για σχεδιασμό γραφικών στο Photoshop, ή κάτι παρόμοιο. Θα ήθελα να δουλέψω ως audiovisual artist.

Δεν νιώθω ότι έχω δεχθεί την επαγγελματική κατάρτιση που θα ήθελα από το Πανεπιστήμιο. Οι διαλέξεις είναι κουραστικές, η αδιαφορία των περισσότερων φοιτητών είναι απογοητευτική (αν και δικαιολογημένη), και το ότι το Πανεπιστήμιο δεν έχει τα απαραίτητα μέσα για να σε κάνει να νιώσεις έτοιμος να βρεις κάποια δουλειά κάπου... είναι ν' αναρωτιέσαι γιατί να πας σε μια σχολή που να σε αναγκάζει να κάνεις και μεταπτυχιακό.

Υπάρχουν μεγαλύτερες ευκαιρίες εκεί έξω. Και οι περισσότερες απαιτούν από σένα να φορέσεις τα χακί και να μάθεις να χρησιμοποιείς όπλα που δεν θα ξαναπιάσεις στη ζωή σου "εκτός αν γίνει καμιά επίθεση στην Ελλάδα". Εκτός κι αν είσαι γυναίκα, οπότε τα γλιτώνεις τα χακί. Δεν λέω ότι ο στρατός είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, και δεν έχω πρόβλημα (σε αντίθεση με τους περισσότερους) να γίνω φαντάρος, κυρίως γιατί οι περισσότεροι που θα είναι φαντάροι μαζί μου θα είναι εκεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο: γιατί αλλιώς δεν μπορούμε να βρούμε δουλειά εύκολα. Αλλά πάλι, τι σόι λογική είναι αυτή; Γιατί να πρέπει να μάθω να χειρίζομαι ένα ΑΚ-47 αν θέλω να έχω μαγαζί με γαλακτοκομικά;

Είναι φως φανάρι ότι όλ' αυτά με τις Πανελλήνιες, τις "βάσεις", τις σχολές που σε οδηγούν σε αδιέξοδο, τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά, ο στρατός, είναι όλα μέσα του κράτους για να ελέγχονται οι θέσεις εργασίας. Κι επειδή δεν ξέρω πώς ακριβώς να το σχολιάσω αυτό χωρίς να γίνω υπερβολικά επιθετικός, αποφάσισα να σας παραθέσω ένα κείμενο. Τις προάλλες, μου έστειλαν σε e-mail ένα ανέκδοτο που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας:

________________________________________________________

Ένας νέος τελειώνει το Λύκειο και δεν έχει καθόλου όρεξη για Πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του νέου, πλούσιος πολιτικός με μεγάλη δύναμη στην κυβέρνηση, απειλεί τον γιο του:

"Δεν θέλεις να σπουδάσεις, ρε τεμπελόσκυλο; Λοιπόν, εγώ δεν συντηρώ κοπρίτες, γι' αυτό και θα δουλέψεις, κατάλαβες;"

Έχοντας ισχυρή οικονομική και πολιτική θέση, ο πατέρας κινεί τα νήματα για να βρει μία θέση στον γιο του.

Παίρνει στο τηλέφωνο τον Παπακωνσταντίνου (Υπουργό Οικονομίας):

"Γιώργο, θυμάσαι τον γιο μου; Λοιπόν, τέλειωσε το Λύκειο και ο τεμπέλης δεν θέλει να σπουδάσει. Θα μπορούσες να του βρεις μια θέση να αρχίσει να δουλεύει, μήπως, εν τω μεταξύ, βρει το δρόμο του και αποφασίσει να σπουδάσει; Το θέμα είναι να βρεθεί κάτι που θα τον κάνει να δουλέψει σκληρά, να μήν κάθεται και τα ξύνει. Κατάλαβες;"

Μερικές μέρες αργότερα, ο Παπακωσταντίνου λέει:

"Ετοιμη η δουλειά για τον γιο σου. Δεξί χέρι του Προέδρου της Δημοκρατίας με αμοιβή 20.000 ευρώ το μήνα. Τέλεια, έτσι;"

"Τι λε, ρε Παπακωνσταντίνου, αυτό είναι υπερβολικό. Πρέπει να τον αρχίσουμε πιο χαμηλά. Με τέτοια τρελά λεφτά, αυτός ο τεμπέλης θα γίνει χειρότερος."

Περνάει λίγη ώρα. Τηλέφωνο ο Παπακωνσταντίνου:

"Φίλε, του βρήκα κάτι πιο σεμνό. Ιδιαίτερος Γραμματέας Υπουργού. Ο μισθός είναι πιο σεμνός, μόνο 10.000 ευρώ το μήνα."

"Όοοοοχι, ρε Παπακωνσταντίνου! Μόλις που έβγαλε το Λύκειο. Δεν θέλω η ζωή του να είναι τόσο εύκολη με την πρώτη ευκαιρία. Θέλω να αισθανθεί την ανάγκη να σπουδάσει, κατάλαβες;"

Την επόμενη μέρα:

"Φίλε, του βρήκα δουλειά ως Διευθυντής του Τμήματος Προμηθειών στο Υπουργείο Οικονομικών και ο μισθός θα είναι μόνο 6.000 το μήνα."

"Μα, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ρε Γιώργο, βρες μου κάτι πιο σεμνό, κάτι στα 600 με 700 ευρώ το μήνα."

"Μα, τι λες τώρα; Αυτό είναι αδύνατο."

"Γιατί;!"

"Γιατί αυτές οι θέσεις δίνονται μόνο με διαγωνισμό και χρειάζεται να έχει Βιογραφικό κάποιου επιπέδου, με τέλειες γνώσεις Αγγλικών, Πανεπιστημιακό δίπλωμα, τουλάχιστον ένα Masters ή PHD στο εξωτερικό, θέληση να δουλεύει υπερωρίες άνευ αποδοχών, και, φυσικά, προϋπηρεσία. Φίλε μου, αυτές οι θέσεις των 600 ευρώ δεν βρίσκονται εύκολα."

________________________________________________________

Τι να πει κανείς μετά απ' αυτό; Τι μας περιμένει;

Το θέμα δεν είναι να σηκώνουμε τα χέρια και ν' απελπιζόμαστε, γιατί βλέπω όλο και περισσότερους να το κάνουν. Είναι πραγματικά θλιβερό. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΛΑΙΓΕΣΤΕ. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας, κάντε κάτι. Το "τι μας περιμένει" που έγραψα δεν είναι έκφραση απελπισίας, αλλά περιέργειας. Είμαι πολύ περίεργος να μάθω τις εκπλήξεις που μου επιφυλάσσει το μέλλον. Κι όποιος μου πει ότι θα υπάρξουν μόνο δυσάρεστες εκπλήξεις, μάλλον παίρνει τρία χαπάκια πεσσιμισμού την ημέρα πριν το φαγητό. Το ξέρω ότι η ζωή είναι σκατά. Αλλά αν αφήσεις τα σκατά να σε πνίξουν, βεβαίως και θα μείνεις άνεργος, άστεγος, ρεμάλι.

Κάντε κάτι. Βάλτε τα κεφάλια μέσα. Το πτυχίο είναι ένα κομμάτι χαρτί με μια τζίφρα, όπως το πιστοποιητικό γέννησης, η ταυτότητα, το απολυτήριο. Τους έχουμε δώσει τόση σημασία όση και τα άλλα κομμάτια χαρτιού. Ναι, εκείνα τα μικρά με τα ωραία χρώματα και τους αριθμούς. Είναι κομμένα δέντρα, κι εμείς σκοτωνόμαστε γύρω τους.

Δεν προσπαθώ να γίνω λαϊκιστής ή κάτι τέτοιο. Δεν μιλάω συνεχώς για "το δίκιο του λαού" και για το ότι "για όλα φταίει η κυβέρνηση". Αυτή είναι η ζωή που δημιουργήσαμε για μας τους ίδιους, και το να τα παρατάμε είναι σαν ν' απαρνούμαστε την ίδια μας τη φύση.

Έχεις μία ευκαιρία να παίξεις το ρόλο σου σ' αυτό το θεατρικό ρόλο που λέγεται ζωή. Ναι, δεν είναι το καλύτερο θεατρικό έργο που γράφτηκε ποτέ, αλλά κάποια σκατά πρέπει να τα τρώμε, όσο σκληρά κι αν είναι. Κι εξάλλου, θα έχουμε πάντα ο ένας τον άλλον! Ή μάλλον όχι, αυτό παραείναι λαϊκιστικό. Όλοι ξέρουμε ότι όσο φουσκώνει αυτό το ψέμα με την οικονομική κρίση, τόσο οι γύρω μας θα μυρίζονται το πορτοφόλι μας και θα μετατρέπονται σε όρνια που θα θέλουν να μας φάνε ζωντανούς. Οπότε, ας γίνουμε όσο πιο άνοστοι γίνεται, να μην τρωγόμαστε με τίποτα!

Μήπως αυτοαναιρέθηκα μόλις τώρα; Διάολε, οι αναλύσεις μου είναι για τον πούτσο.

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Ουπς!

Ιδού κι ένα δικό μου FAIL.

Μόλις παρατήρησα ότι ξέχασα να επιτρέψω και σε ανώνυμους χρήστες να γράψουν σχόλια. Το έκανα τώρα. Κάθε σχόλιο θα δημοσιεύεται μόνο αφού το εγκρίνω. Μη χαίρεστε, spam-όφατσες και troll-άκια. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα που μπορείτε να γράψετε στα πεδία σχολίων, όπως, ας πούμε, ένα σχόλιο.

Sonik & Metal Hammer Best of 2010 lists

= FAIL.

Σταματήστε να κλέβετε από το Pitchfork και το Blabbermouth, έστω και μία φορά. Έτσι, για αλλαγή. Ναι, το ξέρουμε ότι σιχαίνεστε τη δουλειά σας, μας το γράφετε κάθε μήνα στις προσωπικές σας στήλες. Τότε εμείς γιατί να αγοράζουμε τα περιοδικά σας; Κάτι ξέρουν οι ξένοι και γράφουν εντελώς πληροφοριακά, χωρίς να γράφουν τους πόνους τους. Το χαρτί πεθαίνει ούτως ή άλλως, μιας και ένα σωρό περιοδικά σταματούν να εκδίδονται και γίνονται ιστοσελίδες. Σταματήστε να το οδηγείτε στο θάνατο πιο γρήγορα. Είναι ντροπή αυτό που κάνετε.

Α, και συγχαρητήρια στους InTensity για τη συνέντευξή τους στο Metal Hammer και την υψηλή βαθμολογία που τους δόθηκε στο review του πρώτου δίσκου τους. Βλέπετε; Αυτή είναι οι δουλειά σας, κύριοι συντάκτες, αρχισυντάκτες, εκδότες. Spread the word. Υπάρχουν άτομα εκεί έξω που χρειάζονται την υποστήριξή σας. Αυτός είναι ο σκοπός σας. Όχι να αντιγράφετε τους ξένους συναδέλφους σας ώστε να φαίνεστε "προχώ" ή να μυξοκλαίτε για το πόσο άσχημα πάει η ζωή σας.

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Priestbook

Στις 11 Δεκεμβρίου της χρονιάς που μας πέρασε, είχα μια απίστευτη εμπειρία.

Πήγα, που λέτε, το απόγευμα σε ένα περίπτερο της Μυτιλήνης και πήρα το τεύχος του Sonik με το DVD του Schoowave 2010. Με το περιοδικό στα χέρια, πήγα στο ΑΒ Βασιλόπουλος.

Βάζω το περιοδικό στο καλαθάκι του σούπερ μάρκετ κι αρχίζω τα ψώνια. Στo τμήμα με τα αλλαντικά και τα γαλακτοκομικά, το σούπερ μάρκετ εγκατέστησε πρόσφατα ένα νέο σύστημα για ν' αποφύγει το γνωστό "μη σπρώχνετε, όλοι θα πάρετε": έχουν ένα μηχάνημα απ' όπου τραβάς μια καρτούλα με αριθμό. Όταν οι υπάλληλοι φωνάξουν το νούμερό σου, ζητάς το προϊόν που θέλεις.

Σ' εκείνο το σημείο, λοιπόν, συναντώ δυο τύπους που δεν έμοιαζαν με οτιδήποτε έχω ξαναδεί στη Μυτιλήνη (και είμαι τριάμισι χρόνια εδώ): ο πρώτος είχε ένα αρκετά αποκρουστικό παρουσιαστικό, με περίεργα σκουλαρίκια, καπελοσκουφάκι κι ένα τρομακτικό βλέμμα. Σκέτος μαφιόζος! Σχεδόν περίμενα να ληστέψει το σούπερ μάρκετ, ώσπου ο δεύτερος τύπος μου λήστεψε την προσοχή. Ήταν ένας ιερέας με κινητό ΝΟΚΙΑ, με mobile Internet (!) και προφίλ στο Facebook (!!!). Ο παπάς βλέπει το Sonik στο καλαθάκι μου και μου λέει τα εξής (τα λόγια του τα βάζω σε bold γιατί, όπως και να το κάνουμε, πρόκειται για bold statements):

"Δε μου λες, εσύ που είσαι και προχωρημένο άτομο, τι είναι αυτό το έψιλον στο φέσμπουκ (sic);"

(κοιτάζω στην οθόνη του κινητού, στην πάνω λωρίδα όπου αναγραφόταν η ώρα, και βλέπω ένα εικονίδιο με ένα [Ε]. Aργότερα έμαθα από ένα φίλο μου ότι σημαίνει "Enhanced GPRS")

"Παλιά μου έγραφε G, τώρα μου γράφει Ε. Τι σημαίνει αυτό;"

"Δεν ξέρω, δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο."

"Δεν έχεις φέσμπουκ;"

"Έχω, αλλά όχι στο κινητό."

"Μήπως γράφει Ε επειδή το σήμα είναι Ε-ξασθενημένο; (ντα-ντουμ-ΠΣΣΣΣΣΣ!) Είναι μαλλον που έχει δέκα μέρες που έκανα προφίλ."

"Μπορεί, δεν ξέρω."

(άβολη παύση, καθώς περιμένω να πάρει τα γαμοκρέατα και τα γαμοκασέρια του και να φύγει. Κοιτάει το καλαθάκι μου πάλι)

"....άζουμε;" (δεν τον άκουγα καθαρά)

"Συγγνώμη;"

"ου...βάζουμε...;" (κάτι διέκρινα)

"Συγγνώμη, δεν άκουσα." (φοβόμουν και να τον πλησιάσω)

"Λέω, σπουδάζουμε, εδώ στην πόλη;"

"Α, ναι."

Και μετά πήρε τα προϊόντα του κι έγινε καπνός, τρέχοντας με ενεργητικότητα εφήβου - και πρέπει να ήταν πάνω από 30 ετών.

Dude! Τι ήταν αυτός, πια; Ένας βιαστής ανηλίκων θα ήταν περισσότερο διακριτικός απ' αυτόν. Δεν αποκλείω, βέβαια, το ενδεχόμενο να κρύβει κι αυτός έναν βιαστή ανηλίκων μέσα του. Για κάποιον λόγο το έκανε αυτό το φέσμπουκ. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κρύβει ένας παπάς πίσω από τα ράσα του. Ξαφνικά, ο mafioso-style τυπάς μου φάνηκε πολύ πιο ακίνδυνος. Τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι, βέβαια, λέει η παροιμία, αλλά το πιο εκνευριστικό με τους παπάδες είναι ότι χρησιμοποιούν το ιδίωμά τους για να φέρονται στους πάντες, κι ειδικά στους νέους, σαν φίλους τους, κι αυτό είναι ακόμη πιο ύπουλο ("είσαι και προχωρημένο άτομο"). Θα του έλεγα να πάει να γαμηθεί, αλλά δεν είχα όρεξη για φασαρίες. Εξάλλου, είχαμε και τον μαφιόζο δίπλα. Ποιος ξέρει τι άσσους είχε στο μανίκι του;

Τελειώνοντας με τα ψώνια, βλέπω πάλι τον ιερέα μπροστά μου, στο ταμείο, μάλιστα, που συνεργάζεται με τη Western Union. Έχει και διασυνδέσεις ο πάτερ! Ήταν, μάλιστα, με τους αγκώνες πάνω στο ταμείο κι έκανε (βρωμο;)δουλειές με την ταμία, τη στιγμή που ο gangsta boy πλήρωσε κι έφυγε με τα ψώνια του σαν καλός κύριος.

Τι παπά-ρα-ς. Κρίμα τα ράσα του.

Ιδού, Χριστιανοί, που πάνε τα λεφτά σας! Το εισόδημα που βγάζετε με τον ιδρώτα του προσώπου σας, το αρπάζει το παπαδαριό και πού το δίνει; Στην αγάπη του Θεού και την ενίσχυση της Εκκλησίας; Όχι, στην Cosmote και στη Vodafone, φυσικά! Για νά'χει και Facebook o παπάς της γειτονιάς. Μετανοείτε!

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

Αγαπημένος κινηματογράφος και μουσική του 2010, Μέρη Δ' και Ε'

...ή αλλιώς, "πώς να επανορθώσετε για ένα κατεστραμμένο πρόγραμμα".

Χαίρετε, αγαπητοί αναγνώστες, και καλή χρονιά.

Όπως υποσχέθηκα τη Δευτέρα, σκόπευα να γράψω τα μέρη Δ' και Ε' του πενθήμερου αφιερώματός μου στις 30 και 31 Δεκεμβρίου, αντίστοιχα, αλλά ένας πυρετός (ΜΙΣΩ το κρύο της Δράμας!), μερικές μικρές υποχρεώσεις και μια γενική αίσθηση έλλειψης ενέργειας, που με οδήγησε στο να κοιμάμαι ολόκληρα δωδεκάωρα (δεν αστειεύομαι), οδήγησαν στο να ξεφύγω από το πρόγραμμά μου. Γενικώς, αυτή η ζαλάδα της εβδομάδας φαίνεται κι από το γεγονός ότι με τις εικόνες των προηγούμενων posts τα έκανα μαντάρα. Θα τις διορθώσω, το υπόσχομαι!

Οπότε, τώρα που μπήκε η νέα χρονιά, θα σας κάνω ένα δωράκι: τα δύο εναπομείναντα μέρη, μαζί! Έτσι, έχετε ένα post 2-σε-1! Ελπίζω αυτό να ικανοποιήσει την εξάρτησή σας από τα posts μου, σε περίπτωση που πάθατε σύνδρομο στέρησης.

Αρχίζουμε λοιπόν με τις υπόλοιπες αγαπημένες μου ταινίες της, περασμένης πλέον, χρονιάς!

ΤΟΡ 5 Αγαπημένες Ταινίες

Νο. 2: INCEPTION του Christopher Nolan

Την αγάπησα αυτή την ταινία. Απίστευτα. Πλήρωσα ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ για να τη δω στο σινεμά. Λατρεύω κάθε της δευτερόλεπτο. Και δεν είμαι καν fanboy του Nolan...

...παρ' όλο που έχω δει όλες τις ταινίες του (εκτός από το Following). Το "Memento" ήταν εξαιρετικό και το "Batman Begins" με συγκίνησε, όμως δεν μπορώ να πω τα ίδια καλά λόγια για τις άλλες του ταινίες. Το Insomnia, αν και πολύ ενδιαφέρον, δεν μου προκάλεσε το σασπένς που θα ήθελα. Το The Prestige, μολονότι άρτιο στους περισσότερους τομείς (και με τον David Bowie ως Nikola Tesla!), είχε αυτό το "κάτι" που σε απωθούσε από το να την απολαύσεις πλήρως. Και το The Dark Knight, η ταινία που έκανε το μεγαλύτερο "μπαμ" το 2008, δεν με ικανοποίησε 100%. Ξέρω ότι ένα σωρό fanboys θα με πουν τρελό, αλλά ήταν παραγεμισμένη με κλιμακώσεις, οι περισσότεροι χαρακτήρες πλην του Joker ήταν μονοδιάστατοι και, το σημαντικότερο, είχε πολύ λίγο Batman!

To Inception δεν είχε κανένα από αυτά τα ελαττώματα. Κάποιοι θα πουν ότι ήταν πιο φουσκωμένη από το The Dark Knight, αλλά σ' αυτή την περίπτωση η μέθοδος του Nolan λειτούργησε άψογα. Με εξέπληξε το ότι δεν είναι τόσο βίαιο όσο το The Dark Knight, το οποίο, ειρωνικά, βασιζόταν σε έναν ήρωα κόμικ με τον οποίο μεγαλώσαμε! Θεωρώ ότι εδώ ο Nolan βρήκε τη χρυσή τομή ανάμεσα στην ψυχαγωγία και στο mind-food. Δεν υπάρχει υπερβολή σε κανένα στοιχείο της ταινίας. Οι σκηνές δράσης, έντασης, ηρεμίας, δράματος, είναι συγκοινωνούντα δοχεία στο "Inception". Γι' αυτό και το θεωρώ την καλύτερή του ταινία, και, μέχρι πρόσφατα, την καλυτερη ταινία που είδα φέτος.

Κι όμως, δεν είναι στο No. 1. Ήταν πολύ δύσκολη επιλογή αυτή. Να φανταστείτε, την είχα στο Νο. 1 τη στιγμή που έγραφα το άρθρο αυτό, μέχρι που αποφάσισα να αλλάξω τη θέση της με την ταινία που είχα στο Νο. 2.

Γιατί δεν είναι στο νούμερο 1;

Όσο και να με ψυχαγώγησε, όσα και να μου προσέφερε, όσο κι αν έπαιξε με το μυαλό μου, όσο αστείο και να μου φαίνεται ότι έχω βάλει στο κινητό μου το "Non, Je Ne Regrette Rien" της Édith Piaf για ήχο ξυπνητηριού, δεν τη θεωρώ τόσο σημαντική ως κινηματογραφικό επίτευγμα όσο την ταινία που τελικά επέλεξα για το Νο. 1. Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε...

__________________________________________________________

Και φτάνουμε στο νούμερο ένα:

Νο. 1: THE SOCIAL NETWORK του David Fincher

O David. Αχ, ο David. Έχω δει όλες του τις ταινίες - εκτός από το "Panic Room", δεν έτυχε. Τον θεωρώ σπάνιο φαινόμενο Αμερικανού σκηνοθέτη. Είναι να τον θαυμάζεις. Επηρεασμένος από τους "κλασσικούς" (Kubrick, Hitchcock...), αγαπητός στους A-list ηθοποιούς του Hollywood (δεν εξηγείται αλλιώς πώς μαζεύει τόσα μεγάλα ονόματα στις ταινίες του!), "αστέρι" στις νέες κινηματογραφικές τεχνολογίες. Δεν φοβάται να προκαλέσει με τις ταινίες του, ακόμη κι όταν ξέρει ότι προορίζονται προς μαζική κατανάλωση. Κι αυτό, όπως έχω ξαναγράψει, το θεωρώ σημαντικότερο από το να βλέπω μια τολμηρή underground ή art-house ή non-mainstream ή αντιχολιγουντιανή ή όπως-θέλετε-πείτε-το ταινία: γιατί, όταν δουλεύεις με χαμηλό budget, δεν έχεις ένα σωρό "υπερπαραγωγούς" να σου λένε τι να κάνεις και δεν θες να γίνεις "εμπορικός" ή να "ξεπουληθείς" στη "μηχανή του Hollywood", μπορείς να δείξεις ό,τι πιο σοκαριστικό θες, και μετά τρέχεις σε φεστιβάλ που ευελπιστείς ότι είναι εξίσου τολμηρά με σένα και τους παρακαλάς να σε προβάλλουν και να σε βραβεύσουν.

Ο Fincher, αντίθετα, έχει κότσια.

Είναι διάσημος μεν, αλλά αξιοποίησε τα μέσα του Hollywood για να δημιουργήσει τέχνη. Ναι, το "Se7en" και το "Fight Club" είναι πασίγνωστα πλέον και έχουν αμέτρητους fans, όταν κυκλοφόρησαν, όμως, σόκαραν πολύ κόσμο και δίχασαν την κοινή γνώμη. Κι όταν έχεις καταφέρει να δείξεις στα μεγάλα αφεντικά του Hollywood τα δόντια σου, είσαι πραγματικά ελεύθερος να δημιουργήσεις αυτό που θέλεις και έχεις και περισσότερες δυνατότητες. Δεν λέω ότι όσοι κάνουν non-mainstream ταινίες είναι φλώροι, το αντίθετο, μάλιστα, υπάρχουν πάμπολλοι μη-εμπορικοί δημιουργοί εκεί έξω που φτιάχνουν "παπάδες", αλλά με εκνευρίζουν όσοι θεωρούν ότι το Hollywood καταστρέφει τον κινηματογράφο. Αν ήταν να τα γενικεύουμε όλα έτσι, τότε το Facebook φταίει για όλα τα κοινωνικά προβλήματα του κόσμου.

Αυτήν ακριβώς την ψευδή διαπίστωση καταστρέφει η νέα ταινία του Fincher.

Το "The Curious Case of Benjamin Button", η προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη, μου φάνηκε αρκετά συμβατική, και το γεγονός ότι ο σεναριογράφος Eric Roth αντέγραψε τον εαυτό του, και συγκεκριμένα το σενάριο που έγραψε για το "Forrest Gump", προκειμένου να διασκευάσει ένα κείμενο διαφορετικό από αυτό στο οποίο βασίστηκε το "Gump", ήταν, αν μη τι άλλο, απογοητευτικό. Η ταινία με εντυπωσίασε αρκετά, αλλά... ήθελα περισσότερα. Φοβόμουν ότι ίσως ο σκηνοθέτης είχε αρχίσει τελικά να υποκύπτει στους συμβιβασμούς του Hollywood. Στα βραβεία Όσκαρ του 2009, όλη την ώρα φαινόταν έτοιμος να χεστεί πάνω του. Η έκφρασή του όταν έχασε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας από τον Danny Boyle ήταν σα να έβλεπε την Ακαδημία να του καίει το σπίτι. Κι όταν έμαθα ότι η επόμενή του ταινία θα είχε σχέση με το Facebook, έλεγα, "μα τι σκεφτόταν ο Fincher; Από τον Zodiac στον Zuckerberg; Υπέκυψε, τελικά..."

Άλλη μια ψευδής διαπίστωση που καταστρέφει η νέα ταινία του Fincher.

Το "The Social Network" δεν είναι μια ταινία για το Facebook. Δεν είναι καν μια βιογραφία για τον Mark Zuckerberg. Αντίθετα, ένα μεγάλο μέρος του σεναρίου είναι πλασματικό, μιας και ο ίδιος ο Zuckerberg δεν ήθελε να συνεργαστεί με τους δημιουργούς της ταινίας ή του βιβλίου "The Accidental Billionaires" του Ben Mezrich, στο οποίο βασίζεται. Πληροφοριακά, o Eduardo Saverin, συνιδρυτής του Facebook, υπήρξε σύμβουλος του Mezrich. Ξέρω, αυτό θα μπορούσατε να το μάθετε από τη Wikipedia, αλλά έτσι θα φεύγατε από το blog μου! Δε φεύγετε! ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ! ΜΟΥΧΑΧΑ!

OK, ξέφυγα, ας πω, λοιπόν, τι καταστρέφει το Social Network και γιατί είναι στο #2 της λίστας μου, γιατί έχω γράψει ένα σωρό πράγματα και τίποτα απ' αυτά δεν είναι για την ταινία. Προτιμώ να κάνω τέτοιες αναλύσεις, αυτό είναι το συγγραφικό μου στυλ. Τι προτιμάτε, να γράψω ένα κείμενο γεμάτο spoilers για την ταινία; Aν ναι, καλύτερα μπείτε εδώ και spoiler-ιαστείτε όσο θέλετε: http://www.imdb.com/title/tt1285016/synopsis

Ωραία. Για σας που έχετε ήδη δει την ταινία ή σκοπεύετε να τη δείτε, συνεχίστε να διαβάζετε.

Όπως είπα πιο πριν, το The Social Network δεν είναι μια ταινία για το FB ή τον Zuckerberg, αλλά για τη σχέση Ανθρώπου με την Τεχνολογία, και πώς αυτά τα δύο αλληλοεξαρτώνται με τέτοιο τρόπο, ώστε το ένα να σκλαβώνει και να εξουσιάζει το άλλο ταυτόχρονα. Όταν χειριζόμαστε έναν υπολογιστή, πώς ξέρουμε ότι δεν μας χειρίζεται εκείνος; Ομοίως στο Social Network, τα websites αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα, ως αντικείμενα γύρω από τα οποία διακινούνται δισεκατομμύρια. Όπως με κάθε αγαθό και τους δημιουργούς του, ο φθόνος, η απληστία και η οργή (έι, μισό λεπτό, αυτά συγκαταλέγονται στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα! Fincher, παλιομπαγάσα, τα κατάφερες πάλι!) παράγονται γύρω από μία τόσο απλή ιδέα: ένα website με το οποίο οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους.

Οι διάλογοι της ταινίας είναι αντιπροσωπευτικοί της γενιάς μου. Σε μερικά σημεία, η αληθοφάνεια που πέτυχε ο Sorkin είναι τέτοια που νόμιζα ότι άκουγα τους συμφοιτητές μου να μιλάνε (εάν μιλούσαν όλοι άπταιστα αγγλικά, δηλαδή). Οι ήρωες του Fincher δεν είναι υπερήρωες, αλλά άτομα που δεν αντέχουν τη ζωή τους και χρησιμοποιούν το Internet, τα χρήματα, τα ναρκωτικά, το σεξ, όχι για να γίνουν αλήτες ή να τρομάξουν τους γονείς τους, αλλά γιατί θέλουν να γλιτώσουν από την σκληρή καθημερινότητα.

Παρ' όλο που η ταινία δεν είναι τρόμου, δεν έχει σκηνές "δράσης" ή βίας, κανένας δεν πυροβολείται ή πεθαίνει, με τρομοκράτησε και με τάραξε περισσότερο απ' όλες τις ταινίες του Fincher. Αυτή η ταινία δεν σε βυθίζει σε έναν φανταστικό κόσμο με μπλε εξωγήινους, παρδαλά ιπτάμενα τέρατα και στρατιώτες με στολές-ρομπότ, αλλά σε ξυπνά. Σε ωθεί να επανεξετάσεις την πραγματικότητα γύρω σου. Και, παρ' όλο που έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ το Facebook, εξακολουθώ να έχω ψύλλους στ' αυτιά. Όχι για το αν η κυβέρνηση κλέβει τα προσωπικά μου, αλλά για το ότι εγώ κλέβω την ίδια τη ζωή μου ως δούλος της τεχνολογίας. Και γι' αυτό δεν πρέπει να κατηγορήσω ούτε τον Zuckerberg, ούτε τη CIA, ούτε το FBI, ούτε το Internet, αλλά εμένα τον ίδιο.

Όπως το "Inglourious Basterds" το 2009, έτσι και το "The Social Network" λειτουργεί και ως μια έξοχη παρουσίαση του νέου αίματος στο χώρο της αμερικανικής κινηματογραφικής ηθοποιίας. Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake, Armie Hammer, Brenda Song, Rashida Jones, με αφήσατε άφωνο. Αν δεν πάρει βραβείο από σας έστω και ένας, θα πυρπολήσω εγώ την Ακαδημία. Σε μερικά χρόνια, εάν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε στην καθοδική πορεία που σηματοδοτεί το "The Social Network", θα το βλέπουμε ως ένα παράδειγμα του "τι καλά που περνούσαμε τότε", ακριβώς όπως κι οι γονείς μας λένε για τα δικά τους νεανικά χρόνια. Αν αυτό δεν σας τρομάζει, μάλλον δεν έχετε καταλάβει τι σας γίνεται. Ξυπνήστε.

Γιατί δεν είναι στο νούμερο 1;

Γιατί είναι! Ξυπνήστε, λέω!

Γιατί είναι στο νούμερο 1;

Σε περίπτωση που δεν πειστήκατε από τα παραπάνω, προσθέστε σ' αυτά το απίστευτο σκορ των Trent Reznor και Αtticus Ross που λάτρεψα εξίσου με αυτό του Hans Zimmer για το Inception (και δεν μπορώ ν' αποφασίσω ποιο είναι τελικά καλύτερο!) και εντείνει περισσότερο το άβολο συναίσθημα που συμμερίζεται ο θεατής με τους χαρακτήρες της ταινίας, την εξαιρετική φωτογραφία (ποτέ η Red One δεν έβγαλε κάτι τόσο κοντά στο φιλμ!), και όλες τις στιγμές που ο Aaron Sorkin με έκανε να ξεκαρδιστώ στα γέλια. Ήταν τουλάχιστον επτά. Το "Inception" είχε μόνο τρεις. Συγγνώμη, Christopher, στο χιούμορ έχεις δρόμο ακόμη.

Κουραστήκατε; Εγώ πάντως όχι. Συνεχίζω. Αν σας πονάνε τα μάτια σας, κάντε ένα διαλειμματάκι και επιστρέψτε, εγώ εδώ θα είμαι.

Συνεχίζουμε με αγαπημένα άλμπουμ του 2010, ένα αφιέρωμα που θα συνεχίσω και τον υπόλοιπο Ιανουάριο (αν δεν αρρωστήσω πάλι):

Άλμπουμ του 2010 που αξίζει ν' ακούσετε

KORN III: REMEMBER WHO YOU ARE των Korn

Τον καιρό που ο κόσμος θρηνούσε το θάνατο του Kurt Cobain και ο συν-συνθέτης του score του The Social Network βρισκόταν σε περιοδεία για να προωθήσει ένα άλμπουμ που ηχογράφησε στο σπίτι όπου ο Charles Manson δολοφόνησε τη Sharon Tate, μια μπάντα από το Bakersfield της California έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο του alternative rock. Κι ενώ όλοι οι άλλοι ήθελαν να γίνουν κλώνοι των Nirvana ή/και των Nine Inch Nails, οι Korn ήταν, αν μη τι άλλο, ασυνήθιστοι. Δύο κιθαρίστες με επτάχορδες κουρδισμένες απίστευτα χαμηλά, με "βαρεμένα" riffs που δεν θύμιζαν ούτε τη γλύκα του alt-rock, ούτε και την υπερήφανη επιθετικότητα του heavy metal, ένας μπασσίστας με πεντάχορδο που slap-άρει λες και τα δάχτυλά του ανήκουν σε υπερκινητικό βάτραχο, ένας ντράμερ που groove-άρει όποτε του καπνίσει (και του καπνίζει πολύ συχνά!) κι ένας τραγουδιστής που φτύνει οποιοδήποτε ψυχολογικό πρόβλημα βαστάει στην πλάτη του και παίζει πίπιζα. Ποιος θα περίμενε ότι οι Korn θα γίνονταν μια από τις πιο διάσημες και επιτυχημένες alternative μπάντες στον κόσμο;

Μάλλον ο Ross Robinson.

Πείτε ό,τι θέλετε γι' αυτόν, ότι "κατέστρεψε το metal", ότι "μετέτρεψε ένα σωρό παλιάτσους σε φίρμες" κι άλλα τρουμεταλλάδικα· εγώ τον θεωρώ ιδιοφυία. Έκανε απίστευτες δουλειές με Soulfly, Sepultura, Μachine Head, Fear Factory και Glassjaw, θεωρείται ο "νονός του nu-metal" (έστω κι αν τόσο ο ίδιος όσο και οι Korn απεχθάνονται αυτό τον όρο) και κατάφερε να μετατρέψει μια εννιαμελή και εξίσου βαρεμένη μπάντα από την Iowa σε σούπερ σταρ.

Fast-forward στο 2010.

Το "nu-metal" θεωρείται νεκρό. Οι Linkin Park τό'ριξαν σε κάτι μελό synth-alt-pop-rap-rock ή κάτι τέτοιο, οι Disturbed παίζουν solo, η τρέλα των Coal Chamber ισοπεδώθηκε από την οργή των DevilDriver, οι Limp Bizkit "ακόμη δουλεύουν στο νέο άλμπουμ τους" και οι υπόλοιπες μπάντες είτε διαλύθηκαν (ή, στην περίπτωση των SOAD, είναι σε "ιντέφινιτ χαϊέιτας"), είτε άλλαξαν τον ήχο τους εντελώς, είτε παραγκωνίστηκαν από την απόφαση του mainstream να το γυρίσει στο hip-hop, είτε δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να γίνουν φίρμες και μένουν στ' αυγά τους.

Οι Korn πού είναι;

Το 2005 και το 2007, έβγαλαν δύο άλμπουμ, πριν από την κυκλοφορία του καθενός έχασαν δύο από τα αρχικά τους μέλη, στο πρώτο τον κιθαρίστα Head και στο δεύτερο τον ντράμερ David Silveria. Ο κόσμος έπαψε να νοιάζεται γι' αυτούς. Πειραματίστηκαν με ένα σωρό όργανα, οργανοπαίχτες, παραγωγούς (στο άτιτλο άλμπουμ 2007 εργάστηκε ο έτερος συν-συνθέτης του score του Social Network), έχασαν, όμως, τη δύναμη που σε έκανε να γατζώνεσαι από πάνω τους και να τους αφήσεις να σε χτυπούν. Τα τρία εναπομείναντα μέλη των Korn ένιωθαν τα γηρατειά να τους απειλούν. Τι έκαναν, λοιπόν;

Επέστρεψαν στα παλιά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνουν (το 2003 έκαναν το Back 2 Basics Tour, όπου έπαιζαν κομμάτια από τους πρώτους δίσκους τους). Εδώ, όμως, αποφασίζουν να αναδημιουργήσουν αυτό που αγάπησαν περισσότερο, τον ήχο που τους έκανε τόσο ξεχωριστούς (τον ονομάζουν "the Bakersfield Sound"). Και ποιος θα ήταν καλύτερος στο να τους καθοδηγήσει να ξαναβρούν τον παλιό τους εαυτό από τον... Ross Robinson;

Το "Korn III: Remember Who You Are" είναι υπέροχο. Ως fan των πρώτων τριών άλμπουμ (τα επόμενα μ' αφήνουν αδιάφορο, καθώς έχουν μεν εξαιρετικά κομμάτια το καθένα, αλλά και πολλάααα fillers), μπορώ να πω ότι η κυκλοφορία αυτή είναι ό,τι πιο άρτιο και ισορροπημένο έχουν κυκλοφορήσει. Είναι ένα πραγματικό διαμάντι. Ο νέος ντράμερ Ray Luzier δίνει στην μπάντα έναν απίστευτο συνδυασμό επιθετικότητας και ακρίβειας, ενώ τα άλλα μέλη παραμένουν σταθερή αξία. Ο Davis, 39 ετών πλέον εξακολουθεί να μυξοκλαίει σα πιτσιρίκι στο μικρόφωνο, δεν παύει, ωστόσο, να σε πείθει. Σου υπενθυμίζει ότι, βαθιά μέσα σου, έχεις κι εσύ ένα μικρό αγόρι, που θα μένει πάντα παραπονεμένο από τη ζωή σου, όσων ετών και να είσαι. Οι Korn βγάζουν τα σώψυχά τους για πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια, καταφέρνοντας, ωστόσο, να νιώθουν εξαιρετικά άνετοι μ' αυτό που κάνουν. Παίζουν τη μουσική που αγαπούν, και ανταμείβουν όσους έμειναν μαζί τους από τα πρώτα τους χρόνια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Welcome back, guys.

Και σας ευχαριστώ που γράψατε ένα άλμπουμ που, το περασμένο καλοκαίρι, όταν πέρασα κάποιες άσχημες στιγμές, στάθηκε δίπλα μου σαν ένας φίλος. Ναι, είχε θεραπευτική ιδιότητα για μένα. Δοκιμάστε το, ίσως βοηθήσει κι εσάς.

DIAMOND EYES των Deftones

Ακούστε το. Τώρα.

Όχι, δεν θα καθήσω καν ν' ασχοληθώ με τις αρετές αυτού του άλμπουμ, ούτε για το πώς παίζει ο ένας ή ο άλλος, ούτε ποια κομμάτια είναι τα καλύτερα και ποια όχι.

Ακούστε το, που σας λέω!

Δεν σας έπεισα, ε; Μείνετε μαζί μου...

Δεν φόρεσες ζώνη ασφαλείας. Η αδερφή σου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο, δεν έκανε το ίδιο λάθος, και, τελικά, δεν τραυματίστηκε πολύ σοβαρά. Ακόμη να συνέλθεις από τότε. Βρίσκεσαι ακόμη σε κώμα. Η πρόοδος στην κατάστασή σου είναι ελάχιστη. Είσαι περιτριγυρισμένος από άτομα που σε αγαπάνε, και μαζεύουν χρήματα για να σε βοηθήσουν, αλλά αυτή τη στιγμή σίγουρα καταριέσαι τόσο την ατυχία, όσο και την απροσεξία σου.

Το 2008, οι Deftones, οι οποίοι ήδη από το 1997 κατάφεραν να βγάλουν από πάνω τους την ταμπέλα "nu-metal" δίνοντάς μας έναν απίστευτα ξεχωριστό alternative ήχο, είχαν ήδη έτοιμο το νέο τους άλμπουμ, ονόματι "Eros". Το παίνευαν πολύ. Έλεγαν ότι δεν θα είναι τόσο "κόψε-ράψε" όσο το προηγούμενό τους, το "Saturday Night Wrist" του 2006 (που άφησε ανάμεικτα συναισθήματα στον γράφοντα), και ότι ο Chino Moreno δεν έπαιξε καθόλου κιθάρα για να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στα φωνητικά, και, και, και...

...και τότε η Θεά Γκαντεμιά τους γάμησε. Πατόκορφα.

Οι φίλοι σου αναγκάστηκαν να αφήσουν στην άκρη το άλμπουμ που ηχογραφήσατε μαζί. Άλλες μπάντες θα τα παράταγαν, αλλά οι φίλοι δεν είναι γι' αυτό. Ξέρουν ότι δεν θα ήθελες να αφήσουν τη μουσική τους για χάρη σου. Οι φίλοι αξιοποιούν αυτά που τους έδωσες και σου τ' ανταποδίδουν.

Με τον μπασσίστα τους στο νοσοκομείο, οι Deftones δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Επιστράτευσαν έναν νέο μπασσίστα, τον Sergio Vega, που είχε αντικαταστήσει κάποτε τον Chi. Έπαιξαν δύο συναυλίες το 2009 γεμάτες γνωστούς καλεσμένους για να χρηματοδοτήσουν την οικογένειά του. Και, το 2010, αποφάσισαν να βάλουν στην άκρη το Eros και να ξαναρχίσουν από την αρχή, αυτή τη φορά με τον παραγωγό Nick Raskulinecz, που επίσης παρήγαγε το "Audio Secrecy" (βλ. "Αγαπημένος κινηματογράφος και μουσική του 2010, Μέρος Α'") και το νεότερο άλμπουμ των Linkin Park που δεν άκουσα ακόμη.

Ηχογραφημένο με αναλογικό εξοπλισμό, όπως και το "Korn III: Remember Who You Are" των παλιών φίλων τους, και με τη μπάντα να παίζει στον ίδιο χώρο μαζί αντί να ηχογραφεί κάθε όργανο ξεχωριστά, το "Diamond Eyes" είναι σίγουρα ο πιο προσωπικός δίσκος τους. Δεν υπάρχει κομμάτι στο οποίο η μπάντα να παρουσιάζει σημεία έλλειψης έμπνευσης. Πέρα από τις κλασσικές επιρροές από The Cure και Depeche Mode, θα ακούσετε έναν Stephen Carpenter να χώνει για πρώτη φορά με οκτάχορδη και να ρίχνει ακόρντα που θα ζήλευε κι ο Fredrik Thordental, έναν Chino που σε λυγίζει με κάθε κραυγή, κάθε μελωδία, κάθε ψίθυρο, τα πλήκτρα του Delgado να σου προκαλούν ανατριχίλα κάθε φορά που έρπονται πίσω από τα χτυπήματα του rhythm section.

Δεν θα πιστέψεις αυτό που θ' ακούσεις. Δεν έχεις ιδέα τι κατάφεραν οι φίλοι σου. Πόσο μακριά τους οδήγησες. Δεν τους ανάγκασες να εξαρτηθούν από σένα. Τους έδωσες όσα χρειάστηκαν ώστε, εάν σε έχαναν, να μπορούσαν να συνεχίσουν χωρίς εσένα.

Δεν χορταίνεις το Diamond Eyes με την πρώτη. Για την ακρίβεια, με την πρώτη ακρόαση, δεν μου έμειναν πολλά, ίσως επειδή δεν έδωσα την προσοχή μου στο άλμπουμ εκείνη τη στιγμή. Αλλά με κάθε ακρόαση, έμαθα ν' αγαπώ κάθε του νότα. Γι' αυτό και δεν θεωρώ ότι πρέπει να συγκριθεί με το "Around the Fur", το "White Pony" ή το "Deftones". Είναι ένα ακόμη άλμπουμ-σταθμός στο χώρο του alternative metal. Σε μια εποχή όπου ο κόσμος ελκύεται από indie μπάντες, trash-pop σταρλετόμουτρα τύπου Ke$ha και τους Black Eyed Peas (δεν θέλω καν να τους βάλω κάποιο επίθετο...), χαίρομαι που το άλμπουμ στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Γι' αυτό και, σε αντίθεση με κάποιους "συντηρη-κριτικούς", ποτέ δεν γκρινιάζω για το ότι "η μουσική σήμερα παίρνει τον κατήφορο" - αυτόν, ούτως ή άλλως, τον έχουν πάρει τα μυαλά μας. Εφόσον υπάρχουν ακόμη καλλιτέχνες όπως οι Deftones, που νοιάζονται για την τέχνη τους, δεν ιδρώνει το αυτί μου. Γιατί, αυτή τη στιγμή, τ' αυτιά μου φοράνε ακουστικά που παίζουν το "This Place Is Death", το οποίο τους προκαλεί τέτοια ρίγη, που φοβούνται να ιδρώσουν.

Well, I hope to discover
All of your waves,
This place is death,
I know you feel the same,

You arrive in my dream,
Beside me every night, just you and me,
We explode through the scene,
We try to drain the night every way.


Ουφ, τού'δωσα και κατάλαβε απόψε (πρέπει να γράφω πέντε ώρες σερί). Δεν έχω ενέργεια για να βάλω και εικόνες, θα το αναβαθμίσω αύριο.

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ!!!